Claas Vaak zoekt inspiratie!

Noggen

2012-01-19T23:03:00.007+01:00

Een nieuw woord in de Dikke Van Dale: soggen. De betekenis: studie-ontwijkend gedrag vertonen. Voor mij in het geheel geen onbekend fenomeen. In mijn scholierentijd was ik, vanwege mijn uitstelgedrag, genoodzaakt mijn wekker om 5.30 uur te zetten om me te verdiepen in de wonderen van de natuurkunde. In mijn studententijd was ten tijde van tentamens mijn kamer opgeruimd en mijn nagels werden keurig gelakt. Nu ik 34 ben en dus ouder en wijzer is 'soggen' nog immer één van mijn talenten.

In dit geval echter is 'soggen' 'noggen' geworden. Ik vertoon systematisch en al twaalf jaar lang nakijk-ontwijkend gedrag en dat is voor een juf Nederlands bepaald geen zegen. Gelukkig hebben wij, leraren, eindeloze vakanties waarin we fantastische reizen kunnen maken, dus we moeten niet zeuren, zou u kunnen denken. Dat denkt ú natuurlijk niet, want u kent mij, maar er zijn mensen die denken dat wij, leraren, een luizenleven hebben.

Godzijdank was daar, enige tijd geleden, Joep van Deudekom, cabaretier en oud-leraar, die de luisteraars van Giel Beelen eens even haarfijn voorrekende hoe het (privé?)leven van een leraar eruit ziet. En om u gerust te stellen: voor leraren Nederlands kunt u bij zijn berekening nog heel wat uurtjes optellen.

Volgende week donderdag, 26 januari, gaan de leraren staken. Ik ook. Voor het eerst van mijn leven, omdat ik vind dat de nieuwe maatregelen van mevrouw Van Bijsterveld (ik noem haar ook wel zuster Martha) het ons, leraren, nog godsonmogelijker maken om kwaliteit te leveren. Dat ze het dan ook nog waagt om ons hiervoor onder andere een week zomervakantie in te laten leveren, vind ik een groot schandaal.

Ik 'nog', omdat nakijken oervervelend werk is. Veel liever ontwikkel ik lesmateriaal om het schrijfonderwijs te verbeteren of bedenk ik inspirerende lessen. Echter, in weken als deze waarin de (schrijf)toetsen mij om de oren vliegen, herinner ik me waarom ik 5 jaar geleden afdelingsleider werd. Meer verantwoordelijkheden, maar véél, véél minder nakijkwerk. En dan mag u dat gerust een oneigenlijke reden vinden om te kiezen voor een managementfunctie, maar luistert u dan ook even naar Joep.

Wat nou als het lukt?!

2012-01-14T20:48:00.010+01:00

Alweer 12 dagen sinds mijn laatste logje. Dat is bijna 2 weken. Dat heb ik dan soms, dat ik even niet meer weet wat ik wil schrijven of dat ik wel weet wat, maar niet hoe.

Vandaag deel ik daarom een rap met u. 'Wat nou als het lukt?!' van Kraantje Pappie. Voor iedereen, maar speciaal voor alle 18-jarigen die nu in de eindexamenklas zitten en zich om wat voor reden dan ook belemmerd voelen om dat te gaan doen wat ze écht willen.

Horrorwinter

2012-01-02T23:47:00.011+01:00

Als de horrorwinter niet naar ons komt, dan gaan wij toch gewoon zelf richting heftige sneeuwval en keihard vriezen? Daags voor Kerst rijden lief en ik dus richting het ons vertrouwde Serfaus. Buiten dollen in de sneeuw is voor ons nu eenmaal een veel grotere traktatie dan eindeloze familiediners. En zelfs zonder Postcodekanjer kunnen wij ons dat veroorloven. Hoe mooi is dat?

Van de horrorwinter merken we in eerste instantie bitter weinig. Het zonnetje schijnt, onze neusjes verkleuren en als we buiten op het terras zitten, is het na een kwartier nog steeds niet te koud. Dat zijn we in deze periode echt anders gewend en we staan er zelfs vroeg voor op; een bezigheid waar wij normaalgesproken niet zo goed in zijn. Maar als we dan om 11.00 uur in de zon aan een authentieke kom goulashsoep zitten, dan is dat toch je reinste rijkdom.

Na vier dagen pure luxe komt ie dan toch eindelijk: de horrorwinter. Het sneeuwt dikke vlokken van 's ochtends kwart over zeven tot diep in de middag. We komen er ons bed niet voor uit, voor die ellende en kiezen ervoor om ons donderdag vooral in de après ski te bekwamen. Dat lukte aardig kan ik u vertellen.

Vrijdag wagen we ons toch op de piste. Ik vloek en ik tier, want als deze dame niet op een mooie geprepareerde piste kan skiën waar de sneeuw glad is en toch ruw, dan is ze een stuntel. Je zou dan niet zeggen dat ik al 25 weken in de sneeuw heb gespeeld. We skiën een uurtje, lunchen uitgebreid (binnen) en proberen het opnieuw een uurtje. Daarna is het mooi geweest. Het was een heerlijke week, maar zo'n winter zonder horror bevalt mij toch stukken beter. Heel gelukkig word ik daarvan, van in de zon skiën.

Een gokje wagen

2012-01-02T00:05:00.012+01:00

Ontspannen zitten lief en ik bij mijn ouders het nieuwe jaar in te luiden. Er is een hapje, er is een drankje en het gekef van de hondjes op de bank. Dan gaat de telefoon. Het is broer. Broer wenst moeders een gelukkig nieuwjaar, jeremieert wat over z'n zieke zoontje en vertelt dan doodleuk dat de truck van de Postcodeloterij in Breda staat. Bij mij in de straat notabene!

Gedaan is het met de relatieve rust. Een miljoen? Wat zou ik daarmee doen? Een huis kopen? Of een boot. Briljanten oorbellen? Voorlopig niet meer werken? Een keer schandalig shoppen in de P.C. Hooftstraat? Een tripje naar New York maken? De skivakantie van mijn zus betalen? Iets voor een goed doel (en dan zelf brengen natuurlijk) of voor mijn familie?

De opwinding slaat al snel om in ongerustheid. Ik heb geen loten. Ik Heb Geen Enkel Lot! Van iemand die er principieel voor kiest om geen financiële gok te wagen, word ik in no time getransformeerd in een verliezer. Immers, de hele wijk wint, maar ik niet. Amaj, amaj, dat ik het nieuwe jaar toch zo moet beginnen. Daar, bij mijn ouders op de bank, schieten mijn emoties heen en weer. Van grote hilariteit, naar spijt, via relativering naar gelatenheid en weer terug. "Lekker zo'n wijntje, mam, doe er nog maar één, of twee of tien."

En waar ik eerst nog hoopte dat ik een miljoen zou winnen, hoop ik nu dat mijn buren zo min mogelijk geld winnen. Ik speculeer met mijn lief over wat ik acceptabel zou vinden. Vanaf welk bedrag lig ik hier wakker van? Als de buurtjes meer dan duizend euro winnen? Of meer dan tienduizend? Wat een lelijke gedachtes. Waarom misgun ik mijn buufjes hun miljoenen? Een jaloers sekreet, dat ben ik. Geen goeiige hersencel te bekennen in mij. Mijn moeder klaagt: "Zo hebben we je toch zeker niet opgevoed?"

"Maar is het niet crimineel van zo'n loterij om mensen op zo'n schandalige, immorele wijze te dwingen om deel te nemen aan een gokwedstrijd? Wat als je geen lot hebt? Dan zit je. Net als ik nu, en nog tientallen andere mensen in deze wijk.", zeur ik nog een beetje na. Ineens begrijp ik die mevrouw uit Heusden die vorig jaar een aanklacht indiende vanwege mentale schade, een beetje beter.

De eerste 20 miljoen 'valt' in het bejaardentehuis om de hoek. De jongste 'verse' miljonair daar is ouder dan 80. Reden genoeg om je gek te lachen. De andere 20 miljoen wordt verdeeld in de wijk. Vooralsnog is het onduidelijk hoeveel loten er in deze wijk zijn, dus dat verdient een degelijke rekensom, zodat ik me psychisch kan voorbereiden op de klap die mij nog te wachten staat. Hoe rijk worden mijn buurvrouwen?

Bij 1000 loten wint iedereen met één lot 20.000 euro. Maar ik niet.

Bij 2000 loten wint iedereen met één lot 10.000 euro. Ik dus niet.

Bij 3000 loten wint iedereen met één lot 6.666 euro. En ik geen cent.

Bij 4000 loten wint iedereen met één lot 5000 euro. Hier niks, nada.

Bij 5000 loten wint iedereen met één lot 4000 euro. Niente in deze casa.

Morgenavond drinken we er één op. Met alle winnende buufjes, want hé, ik gun een ander wat hoor. Eén en al relativering hier.

Geluk uit een doosje

2011-12-19T19:57:00.011+01:00

Mijn humeur is wisselvalliger dan het weer en dat wil wat zeggen in deze tijd van het jaar. Gisteren werkte ik me een slag in de rondte om een reader over de Renaissance en de bijbehorende groepsopdracht af te krijgen. Als gevolg hiervan was ik m'n weekendgevoel een beetje kwijtgeraakt, zodat ik mijn slechte humeur vanmiddag op havo4 moest botvieren. De arme schatjes.

Aangezien ik nu heel hard verder moet met het corrigeren van hun uiteenzettingen, sta ik mezelf toe om heel even te genieten van het schrijven van een logje over make-up.

Zoals jullie allemaal weten, is make-up echt mijn ding. In de ochtend sta ik daar een half uurtje eerder voor op, zodat ik ruim de tijd heb om mijn maquillage zorgvuldig aan te brengen. Mijn kaptafel is overladen met een rijk palet aan kleuren oogschaduw en lippenstift, en met mijn mascara's kan ik alle meisjes uit havo 3 gelukkig maken. Als het regent, baal ik stevig, want hoe krijg ik dat beschilderde snoetje 'droog' op school?

De werkelijkheid is minder kleurrijk. Ik bezit exact twee doosjes oogschaduw, één oogpotlood, één touche eclat (wallenverberger) en twee zwarte mascara's, gewoon en waterproef. Op vakantie beperk ik me tot de mascara en het oogpotlood. Ja, ik hoor u denken: wat een wonder dat die meid er altijd zo goed uitziet. Maar dat zit hem in de uitstraling, mensen, niet in het potje.

Welnu, om ervoor te zorgen dat ik voortaan wel dagelijks tip top in de make-up zou zitten, toog ik vorige week naar Ici Paris. Daar bestookte ik de eerste de beste verkoopster met de volgende vraag: "Ik wil graag één doosje oogschaduw waar álles inzit. Oogschaduw voor overdag en voor 's avonds, voor goede én slechte dagen, voor chic en voor casual. Geld speelt geen rol."

Laat ik ook eens duur doen, dacht ik. Ik werk er tenslotte voor.

Na wat heen-en-weergeloop door de glimmende parfumerie kwamen de verkoopster en ik uit bij een doosje oogschaduw als een juweel. Een zilveren doosje met een filigrain deksel in een zwart fluwelen hoesje met daarin de vijf kleuren die mij voortaan van een stralend uiterlijk gaan voorzien. Dolgelukkig ben ik ermee. En doodsbang om het doosje te laten vallen of mee te nemen in mijn tas. Stel je voor dat deze kapitale oogschaduw kapot valt of dat ik hem verlies, dan is het gedaan met stralen. Dan moet ik het weer van mijn uitstraling hebben en dat was al nooit mijn sterkste kant.

Juffie

2011-12-12T21:33:00.010+01:00

Op het schooltje waar ik nu werk zeggen de leerlingen 'juffrouw' tegen mij. En dat zeggen heus niet alleen de brugwuppen, omdat ze zich per ongeluk vergissen. Dat gekke grut zegt soms zelfs 'meneer' of 'mama'.

Nee, nee. Alle leerlingen zeggen op deze school 'juffrouw' tegen mij en niet 'mevrouw' zoals ik dat gewend was. Ik wilde nooit een juf worden, want juffen associeer ik met 'truttig' en 'betweterig' en 'lang-haar-in-knotjes' en 'ronde brilletjes'. Dus wat maakten deze leerlingen me nou?!

De eerste weken viel ik van mijn stoel van verbazing en foeterde ik wat in het rond.

"Wat blagen, jullie zitten toch niet meer op de basisschool."

" Word toch eens volwassen; je zit al in de vijfde."

Maar als zo'n grote, dikke vent uit atheneum 5 dan antwoordt met:

"Ach, juffie, maakt u zich toch niet zo druk." Dan smelt je toch hè en verzoen je je met het 'gejuf' van alle anderen.

Lekker zweterig

2011-12-12T21:12:00.010+01:00

Ach, u weet allemaal dat ik niet helemaal heppie ben met mijn huidige professie, dus ik wil u de kleine geluksmomentjes die er zijn, niet onthouden.

Denk: 30 gezellige havo5-leerlingen.

Denk: één paar zweterige, iets te grote schoenen.

Denk: bitterballen die komen als alle ballen al gegooid zijn.

Denk: een broodje tonijn dat niet helemaal vers is.

En als slagroom op de taart gooide ik 5 strikes en 3 spares en was daarmee de beste van mijn baan en derde beste van alle leerlingen en docenten.

Bowlen. Helemaal zo gek nog niet.

Een heel boek

2011-12-06T22:00:00.002+01:00

In dit foeilelijke gebouw studeerde ik in de jaren negentig Nederlandse taal- en letterkunde. Ja, mensen, die logjes van mij, dat is niet zomaar wat. Daar zit academische vorming achter. Waag het dus niet mij te betichten van gebrek aan diepgang. Daarmee beledigt u niet alleen mij, maar ook een universiteit die samen met die van Leiden op nummer 1 prijkt in de Nederlandse universiteiten-parade.

Mijn mede-studenten Nederlands zie ik veel schrijven. Ook zij hebben de oorspronkelijke reden dat ze Nederlands gingen studeren, een voorliefde voor lezen en schrijven, niet verloochend. Ze hebben een tekstbureau of zijn freelancer. Ze houden een blog bij of schrijven zelfs een heel boek.

Ik schrijf en lees. Ik houd een blog bij, zoals u weet, want anders las u deze tekst niet. Ik schrijf ook lesmateriaal. Ze noemen mij wel koningin Jip-en-Janneketaal. Simpel word ik soms van de versimpeling. Dan moet ik hier of bijvoorbeeld op Facebook of Twitter echt even 'moeilijk doen'. Hé, ik heb ook hersens hoor! lijk ik dan te roepen.

Maar een heel boek schrijven? Dat zie ik mezelf nog niet doen. Korte stukjes. Ja. Semi-wetenschappelijk geleuter. Ja. Reisverslagen. Ja.

Maar fictie? Een verhaal dat ik helemaal uit mijn duim zuig? Dat echte, realistische personages kent en een spannend plot waarin ik open plekken laat voor de lezer? Dat kan ik niet. Ik vraag me ook af of ik dat leuk vind, want ook als kind hield ik daar al niet zo van. Ik vind mezelf niet zo fantasierijk.

Dus wat nu? Waarover moet mijn hele boek gaan?

Troost

2011-12-06T19:48:00.017+01:00

Wat is het donker op dit fietspad.

Wat zijn mijn handen koud.

Wat lijkt het al laat, terwijl het pas vijf uur is.

Ik verstop me in mijn cocon: een warme dekbedjas en muziek in mijn oor. Alleen in een wereld vol mensen die zich naar huis reppen.

De wereld laat ik even buiten. Ik luister naar 'Keep your head up' van Ben Howard. Muziek als warme chocomel op de bank, als een ontluikende verliefdheid in het Vondelpark. Music for comfort. Comfort for the soul.

"Keep my head up, keep my heart strong."

Wind mee

2011-12-05T13:35:00.005+01:00

Als je op een kruispunt staat en je bent vrij om te kiezen welke weg je neemt, welke kies je dan?

We staan op een kruispunt in natuurgebied De Brand. Het is zaterdagochtend heel erg vroeg. De wind raast om ons heen en ook de regen spaart ons niet. Ingespannen turen we de vier mogelijkheden af. Het ene pad lijkt nog modderiger en onbegaanbaarder dan het andere. Teruggaan is geen optie voor ons. Dat beperkt de keuze tot drie wegen.

Ik antwoord: "Ik kies het pad waarop ik het meest wind mee heb."

Die keuze zet me direct aan het denken. Is kiezen voor 'wind mee', kiezen voor de gemakkelijkste weg? En betekent dat dan dat het mijn voorkeur heeft om altijd de makkelijkste weg te kiezen. Dat ik moeilijkheden uit de weg ga? En is dat dan erg, als ik dat zou doen? Het lijkt erop dat ik kiezen voor de gemakkelijke weg met mijn verstand afwijs. Blijkbaar vind ik kiezen voor 'wind mee' een zwaktebod. Er huist in mij een overtuiging dat een weg met obstakels beter is of meer de moeite waard; dat zo'n weg mij meer de moeite waard maakt, omdat ik er meer moeite voor moet doen.

Of moet ik het anders zien en is kiezen voor 'wind mee' juist kiezen voor de weg die het lot of het universum voor mij heeft uitgestippeld en is het juist belangrijk om op dit lot te vertrouwen en het te volgen? Dat zou betekenen dat kiezen voor 'wind mee' niet per se de makkelijkste weg is, maar een weg die me uitdaagt te geloven in het grotere geheel waarin ik slechts een schakel ben met zijn geheel eigen bestemming en doel. Geloven betekent dan dat ik niet precies weet wat mijn doel is, maar dat ik erop mag vertrouwen dat het goedkomt.

Tegen één van de bomen op de foto hierboven leunde ik een een tijdje. De stam was stevig en robuust. Veel sterker dan de rankheid ervan deed vermoeden. De top van de boom liet zich bewegen door de wind, maar de onderkant van de stam bleek stevig genoeg geworteld om zich niets van de wind aan te trekken. Meebewegen en vertrouwen. Meebewegen op de wind van het lot. Vertrouwen in bestemming en in toekomst. De natuur brult het haast in mijn oor, op deze stormachtige ochtend in december.

En de natuur fluistert ook dat we mogen genieten van kleine dingen, zoals het wonderschone stilleven op de boomstam hiernaast.

Wil je ook een natuurbelevingswandeling meemaken? Neem dan een kijkje op deze site: Leven in Verwondering.

Talenten

2011-12-01T22:09:00.028+01:00

Vorige week volgde ik een workshop 'Schrijf je eigen gebruiksaanwijzing' bij Mindpepper. Doel van de workshop is het onderzoeken van je talenten, drijfveren, waarden en je levensmissie. Dat is een serieuze zaak.

Je vraagt feedback, oh nee 'feed forward', aan heel veel mensen die jou (denken te) kennen. Vervolgens ga je een hele dag naar Diemen-of-all-places om in het gezelschap van andere missie-ontheemden talentcollages in elkaar te fröbelen om daar met z'n allen intuïtieve, maar toch diepzinnige dingen op te zeggen. Dit gaat zo door tot de biologisch-dynamische lunch en na deze vegasociale maaltijd volgt de drijfverenknutselmiddag.

En als u denkt, zoals mijn moeder, dat Mindpepper nu mijn gebruiksaanwijzing gaat schrijven, zoals het hoort als je iemand betaalt om voor je te werken, dan komt u bedrogen uit. Nee hoor, het echte gewroet komt pas na de workshopdag. Hoog tijd dus om u, waarde lezers, getuige te laten zijn van de diepgaande verkenning van mijn talenten.

Ik kan niet al mijn talenten opsommen, mensen, want ik moet kiezen. Om je gebruiksaanwijzing goed scherp te krijgen, moet je keuzes maken. Wat Is Nou Echt Een Heel Groot Talent Van Mij, ClaasVaak? Eén talent schiet mij meteen te binnen (en dat is goed hè, eerste ingevingen), dus dat moet wel een echt talent zijn.

1) De afwas uitstellen.

Jahoor. Dáár ben ik goed in. Ik kan met gemak steeds opnieuw een schoon bordje uit de kast trekken. Ik kan meesterlijk borden stapelen en het negeren van het rechtergedeelte van mijn aanrecht heb ik tot kunst verheven. Dit talent zet ik op één hoor. Zekers te weten.

Op twee zet ik: achteraan in de rij staan.

2) Achteraan in de rij staan.

Je zou het niet zeggen van zo'n assertief typ als ik, maar ik sta altijd achteraan in de rij. En mijn talent is vooral dat ik daar nog steeds sta als alle andere mensen al aan de beurt geweest zijn. Dat begon al op de middelbare school. De blikjesautomaat in de kantine was mijn trainingsgebied. Ik startte aan het begin van de pauze achteraan in die rij voor die automaat en, u raadt het al, aan het eind van de pauze... stond ik daar nog steeds! Ik ben trouwens ook heel goed in het niet halen van bier in de kroeg met alle voor- en nadelen van dien voor mijn sociale leven.

Laatste talent dat ik hier wil noemen, is sjippies eten, want ik moet tenslotte kiezen en schrappen, dus ik kan hier bijvoorbeeld mijn 'talent om te huilen' niet beschrijven, want daar ben ik niet echt goed genoeg in.

3) Sjippies eten.

Ik begin met zo'n zak paprikachips of Thai Sweet Chili en neem netjes één bakje. Dat is beschaafd hè; ik eet niet uit zo'n zak. Dan zouden mensen mij maar ordinair vinden en dat wil ik niet. Daarna neem ik gerust nog een bakje. En nog één. De zak is al bijna leeg. Er zit ook bijna niets meer in, in zo'n zak tegenwoordig. Soms heb ik tussendoor even zin in chocola. Beetje zoet na al dat zoute. Neem ik dus een stukje chocola, of twee of drie stukjes. En dan het laatste restje uit die zak sjippies. Oh men, wat ben ik daar goed in, jongens. Echt een expert.

Ja, mensen. Een hoop talent heb ik. Humor en schrijven; dat zeiden ze daar in Diemen-of-all-places. Grapjassen. Ze weten er niks van.

Observaties

2011-11-22T21:38:00.008+01:00

Reizen met de trein biedt veel mogelijkheden. Je kunt lekker een boekje lezen. Je kunt je ergeren als hij te laat komt. Het is mogelijk om op je gemak bij te slapen of je speelt even 23 spelletjes Wordfeud. Maar al deze bezigheden zijn niet mijn favoriet.

Jahoor, ik hoor het u al denken: "Wat is dan wel haar favoriet?"

Snotverdorie, u wil ook altijd het naadje van de kous weten hè. Nou, vooruit dan maar weer.

Mijn favoriet is mensen bespioneren en om er dan een beetje cachet aan te geven, noem ik het observeren. Dat klinkt een stuk chiquer en niet zo gluurderig. Of luistervinkerig.

Bijvoorbeeld: een vrouw in het tussenstuk tussen twee coupés in de trein van Schiphol naar Diemen-Zuid. Ze is niet jong meer, rond de 70 schat ik. Haar gezicht is verkreukeld en de rode wallen onder haar ogen hangen als leeggelopen ballonnetjes naar beneden. Ze draagt een zwarte regenbroek en een zwart regenjack met daaronder een blauwe fleece. Ze heeft daar suède laarzen bij aan. Het geheel wordt gecompleteerd met een sjofele boodschappentas.

Op mij maakt het mensje een armoedige indruk en ik betrap mezelf erop dat ik naar haar zit te staren. Ze ziet eruit alsof ze zojuist is gevlucht vanonder de brug waar ze heeft geslapen. Toch draagt ze gouden oorbellen met parels, een goudkleurig horloge en een goudkleurige ring. Echt goud? Of nep? Haar sleutels hangen aan zo'n fotosleutelhanger. Op de foto's zie ik twee meidengezichten. Haar kleinkinderen? Misschien mag ze hen niet zien, omdat ze een alcoholprobleem heeft en haar dagen slijt met slenteren over stations?

Of deze:

"Ik heb dit hele weekend maar 10 uur geslapen", zegt een knap donkerharig meisje tegen haar doorsnee vriendin.

"Hoe dat zo?", antwoordt deze.

" Nou, je weet. Bobbie die had ik al 7 jaar en vrijdag is hij van het balkon gevallen. Heb het hele weekend voor hem moeten zorgen."

"Oh, wat erg."

"Ja, een meisje met een koptelefoon op heeft hem gevonden, omdat hij zo hard krijste dat ze het door die koptelefoon heen kon horen. En zij heeft toen de dierenambulane gebeld. Ja... haar vriend was er ook bij en die heeft nog zijn jas over Bobbie gelegd. "

"Tjeempie."

"Op een gegeven moment kon ik dus heel goed zien dat ie heel veel pijn had en ik zei toen tegen hem: het is goed zo, je mag gaan. En toen gaf ie, speciaal voor mij leek het, een soort kreun en toen was hij dood. Ik moest er om huilen hoor. Gelukkig krijgt ie een mooi grafje, dan heb ik nog een plek om naartoe te gaan. Dus toen belde ik mijn baas, op mijn derde werkdag. Om vrij te vragen, want ik kon me zo toch echt niet concentreren."

De laatste: voor de neus van de jongeman rijdt de bus weg. Ik baal, want ik wilde lijn 6 ook halen. Mislukt dus. Ik zeg hem: wat een ploerterige buschauffeur. Hij lacht en beaamt het en we converseren over 'de buschauffeuren van tegenwoordig'. De jongen draagt een leren design tas. Zo'n tas die je ook van bruin papier hebt, maar deze is dus van leer. Zijn gesneden spijkerbroek is iets te kort, waardoor zijn vrolijk gestreepte sokken boven zijn grijs suède puntschoenen uitpiepen. Een vlot colbertje met shawl en een koddig kuifje in het blonde haar maken het plaatje compleet. Tel daarbij op dat deze jongen geweldig voorkomend en vriendelijk was en dan weet je het zeker. Zo'n prachtexemplaar valt 100% zeker niet op meisjes.

Observeren. Leuker dan Wordfeuten. Toch?

Raad je plaatje

2011-11-22T21:04:00.010+01:00

En dat ik dan een paar mooie close-upjes op dit blog zet en dat u dan raadt wat er op die foto's staat?

Lijkt me gezéllig!

Vive la France!

2011-11-15T23:39:00.006+01:00

Het liefst zou ik weer zo'n echt origineel ongenadig grappig ClaasVaak-logje schrijven, maar het is al bijna twaalf uur en ik moet nodig naar bed. Dus daarom kies ik ervoor om u eens lekker jaloers te maken.

Hier komt ie dan.... Rapapapa!

Ik ga dit weekend met vriendin E. naar Parijs! Met het vliegtuig. Lekker decadent.

Joepiedepoepie!!!

(U mag gerust jaloersige reacties achterlaten hoor. Daar ben ik helemaal niet op tegen. En tips, dat mag ook, maar dan wel spannende tips, niet van die gewone.)

De nadelen van het leraarschap

2011-11-14T22:20:00.004+01:00

Er was eens een enigszins gezette leraar Duits die een leuke vriendin had. Zij hield ervan zo nu en dan een fluks stukje te schrijven op het internet. Natuurlijk realiseerde die vriendin zich wel dat alles wat je op internet zet nooit meer verloren gaat, maar het was nog niet eenvoudig om te voorzien wat voor implicaties haar schrijverij zou hebben voor haar vriend, de enigszins gezette leraar Duits.

Op een mooie dag in augustus kreeg de enigszins gezette leraar Duits een gemotiveerde gymnasiumklas voor zijn neus. Hij was de koning te rijk. Zoveel hardwerkende kindertjes had hij nooit eerder in de klas gehad. Elke avond vertelde hij vol enthousiasme aan zijn leuke vriendin wat hij deze schattige kindertjes allemaal had geleerd.

Tot op de dag van de Grote Ommekeer. Op een zonnige dag in oktober kwam de enigszins gezette leraar Duits huilend thuis. De schattige kindertjes hadden hem enorm laten schrikken. De leuke vriendin troostte haar vriend en zei dat het allemaal wel goed zou komen. Hoe ontzettend mis zij het had, bleek pas later.

De schattige kindertjes begonnen als mollen te wroeten in het privéleven van hun enigszins gezette leraar Duits. Ze zochten en vonden gevoelige informatie op het weblog van de leuke vriendin. Ook vonden zij compromitterende foto's. De foto's en de informatie werden uitvoerig geshowd via het oh zo moderne smartboard in lokaal 214. Het hek was van de dam. Zo vonden de vroeger zo schattige kindertjes zelfs bewijs dat de leuke vriendin eigenlijk verliefd was op iemand anders!

De relatie van de enigszins gezette leraar Duits en zijn leuke vriendin kwam in zwaar weer terecht. En ook de professionele houding van de enigszins gezette leraar Duits stond onder druk. De vroeger zo schattige kindertjes hielden zich helemaal niet meer met Duits bezig!

Gelukkig lopen sprookjes altijd goed af. De enigszins gezette leraar Duits zette de vroeger zo schattige kindertjes vooraan in de klas, zodat zij heel goed konden opletten. De kindertjes hielden zich weer bezig met de prachtige taal Duits en haalden allemaal negens en tienen.

En de leuke vriendin? Die bleef gewoon haar flukse stukjes op internet schrijven, want dat moet kunnen, vindt zij. Zelfs als je elke dag een heleboel kindertjes voor je neus hebt.

Haast

2011-11-14T21:54:00.004+01:00

Claas Vaak (1977) zit op een doordeweekse maandagavond volop te multitasken. Ze leest NRC-Next, zoekt daarin een artikel voor de steunles in atheneum 6, kijkt op Nederland 2 naar het programma Tegenlicht en volgt en passant haar Facebook en Twitter. Tussendoor speelt ze een paar potjes Wordfeud.

Claas Vaak schrikt van wat ze leest in NRC-Next.

Rutger Bregman (1988) schrijft een artikel over de invoering van de clubpas. Onderaan het artikel staat vermeld dat in maart 2012 zijn boek, 'Met de kennis van toen. Actuele problemen in het licht van de geschiedenis', uitkomt. Theaterregisseur Julie van den Berghe (1981) wint belangrijke Ton Lutz Award voor de door haar geregisseerde voorstelling De Coupe/e. Tegelijkertijd komt op televisie de schoonzus van vriendin M. voorbij. In het programma Tegenlicht zien we haar met haar zakenpartner Chinees talent scouten voor de Nederlandse markt.

Doen al deze mensen wat ze hadden bedacht voor 'als ik later groot ben'? Als zij nu al 'groot' zijn, dan ben ik dat ook, want ik ben even oud of zelfs ouder dan zij. Ben ik aan het doen, wat ik had bedacht voor 'als ik later groot zou zijn'?

Plotseling heb ik ongelofelijke haast om te worden wie ik ben. 'Later als ik groot ben', is al nu! De keuze die ik maakte, toen ik derdejaars student was, namelijk Nederlands geven op een school, (b)lijkt niet meer te passen bij wie ik nu ben. Dus wat moet ik doen?

Harrie Jekkers: Later is allang begonnen

Je zou zo graag een speler zijn maar je staat aarzelend langs de lijn, bang om op je bek te gaan.
Je durft niet te kiezen, je mocht eens verliezen. Zo bang om straks alleen te staan.

Maar ergens halverwege kijk je om en heb je spijt want levend voor morgen raak je nu je toekomst kwijt.

En later is allang begonnen, later is allang begonnen.
Later is allang begonnen. En vandaag komt nooit meer terug.

Step by Step(s) 3

2011-11-13T14:30:00.008+01:00

Als je wil, kun je tegenwoordig bij iedere winkel 'vaste klant' worden. Je wordt dan regelmatig verblijd met glimmende folders en verleidelijke e-mails, zodat je nog vaker wil gaan winkelen. Jeuh!

Ik werd dus donderdagavond 'vaste klant' van Steps en vulde mijn e-mailadres op een antwoordkaart. Misschien zou ik daar zelfs 150 euro mee winnen! De verwerking van de kaart verloopt vlot. Vrijdagmiddag, als ik terugkom van mijn Steps-strooptocht, vind ik de eerste e-mail in mijn mailbox...

Step by Step(s) 2

2011-11-13T13:55:00.004+01:00

In mijn vorige logje vertelde ik u al hoe ik met zuslief een aanslag deed op mijn kledingbudget, maar ik zou mijn logjes natuurlijk niet Step by Step(s) 1 & 2 & 3 noemen als dit verhaal niet nog twee staartjes had.

Vrijdag mag ik van mijn baas vroeg naar huis. Dat komt goed uit, want ik heb nog een klusje te klaren bij de Stepswinkel in Tilburg. Daar verkopen ze namelijk dat überkekke gele jasje nog wel in de goede maat. Om 11.00 uur sta ik op de stoep van Steps Tilburg. Het jasje is zo gekocht, maar wat schetst mijn verbazing? De verkoopster vertelt mij doodleuk dat je vandaag 20% korting krijgt als je 2 of meer artikelen koopt.

"Asjemenou? 2 of meer artikelen en dan krijg je korting?!", hijg ik.

Ik deel mijn verbijstering en teleurstelling met Anne, de blonde verkoopster met de grote bril. Heb ik net voor honderden euro's kleding gekocht zónder korting (en ik had er nog naar gevraagd), geven ze 15 uur later zomaar aan iedereen 20% korting. Anne is de beroerdste niet en zegt dat ik de korting alsnog krijg als ik met alle kleding naar de winkel in Breda ga.

Goed, goed. Wat moet ik anders met mijn vrije dag. Ik reken dus het kekke, gele jasje af, neem de trein terug naar Breda. Fiets naar huis. Doe een dutje. Pak mijn tas met aankopen. Stap in de bus en in no time sta ik voor de neus van de ietwat tuttige verkoopster met de krulletjes die mij gisteren heeft geholpen.

Ze herkent mij niet.

Meer dan een uur hebben zus en ik in diverse outfits voor haar neus geparadeerd en goede grappen gemaakt en ze herkent mij niet. Het is onbegrijpelijk, maar ik blijf 'cool'. Ik fris haar geheugen subtiel op en vertel haar dat ik mijn korting kom incasseren, want dat heeft Anne mij beloofd. Lieve, hippe Anne uit Tilburg die we zelfs mochten bellen als ze mij niet zouden geloven.

De ietwat tuttige verkoopster met de krulletjes antwoordt dat de kortingsactie alleen 's ochtends gold en het is nu half 4, dusss...

Mijn mond valt open.

Ik snak naar adem.

Mijn ogen prikken.

Zoveel onrecht, daar kan zelfs Mauro niet tegenop. Terwijl de winkel stampvol Belgen staat, want die hebben weer eens een feestdag, voer ik een toneelstukje op, dat zonder twijfel Oscarwaardig is. Vervolgens fröbelt de ietwat tuttige verkoopster met de krulletjes een uur lang zenuwachtig met de kassa, want tegen zoveel dramatisch geweld kan ze niet op, maar het lukt haar en zo krijg ik op al mijn aankopen inclusief het kekke, gele jasje 20% korting.

Ik bel direct vriendlief, Koning Korting, want ik weet dat hij trots op mij zal zijn. Ik heb honderd euro bespaard, precies zoals hij het mij geleerd heeft. Wat een fijne dag is dit!

Step by Step(s) 1

2011-11-13T13:32:00.012+01:00

Al wekenlang stelde ik het uit: nieuwe kleding kopen. Misschien verwacht u dat niet van mij, maar ik houd niet zo van winkelen. Ja, ik houd wel van in de stad lopen. Ik ben gek op window-shopping en ook de borrel na afloop gaat er altijd goed in. Maar wínkelen...

Vroeger, toen ik nog op de middelbare school zat, ging ik het liefst winkelen met vriendin C. uit Wouw. Vriendin C. uit Wouw die nu in Londen woont, had een royaal kledingbudget en was een snelle beslisser. Zo zaten wij, gemiddeld, binnen anderhalf uur al op het terras en waren de aankopen 'in the pocket'. Ideaal. Zelf kocht ik niets, want ik had geen budget. Mijn zakgeld was net genoeg om dat drankje van te betalen, aan kleedgeld deden mijn ouders niet en van mijn zuurverdiende centen ging ik liever skiën.

Maar goed. Ik heb tegenwoordig weer een baan en men verwacht van mij dat ik er relatief (het blijft onderwijs) representatief uitzie. Is ook beter voor mijn image, want 'my god' wat zijn die pubers kritisch. Dus ging ik afgelopen donderdag met mijn zus naar Steps; vroeger een totale burgertruttenwinkel, maar sinds de televisieserie Julia's tango (2007), voldoende opgeleukt om er een stap over de drempel te wagen.

En dan is het leuk hoor. Samen met zus. Eerst die hele winkel afgestruind. Twaalf items verzameld. Ieder. We hebben dezelfde maat en onze pashokken waren naast elkaar, dus we hadden dolle pret. Er was zoveel leuks, dat ik zelfs met veel wikken en wegen moest beslissen wat ik niet zou nemen. Mijn pinpas kreunde bij het afrekenen.

"Wat wil je nu doen?", vroeg mijn zus.

"Wil je nog ergens kijken?"

"Nee joh, ben je gek. Ik ben blut. Er kan nog net een borrel af" en aldus togen wij naar Parc voor een wijntje en nog één. Gezellig was het.

Zwanger

2011-11-03T19:31:00.002+01:00

"Schat, wat wil je morgen op je brood?", roept mijn lief vanuit de keuken.

"Doe maar filet americain", zeg ik, want ik vind dat er niks mis is met een beetje rauw vlees.

Na enige minuten komt mijn lief verbijsterd de huiskamer binnen.

"Die filet is houdbaar tot 29 november", zegt hij. "Dat kán toch niet kloppen?"

Ik reageer nonchalant, want dat zal wel een foutje zijn. Van de drukker ofzo of van Appie. We besteden er verder geen aandacht aan.

De volgende dag neem ik mijn pakketje mee naar school, wordt geveld door een migraine-aanval en neem mijn lunch dus weer mee naar huis. 's Middags, gecrasht op de bank, wil ik van mijn boterhammetjes met filet gaan genieten en vis het zakje op uit mijn tas.

Ik neem een hap en dan nog één. Wat smaakt die filet apart. Ik had toch die 'met peper' gekozen? Hij is helemaal niet pittig. En een beetje te smeuïg. Na de eerste twee boterhammen hoop ik dat op boterham nummer 3 en 4 iets anders zit. Nee hoor, ook die smurrie. Jammer. Ik leg de lunch terug in de koelkast.

Dan besluit ik toch nog eens op het bakje van de filet te kijken. Misschien was het spul houdbaar tot november 2010? Zo smaakte het wel. En ja hoor. Daar komt de aap uit de mouw. Dit is VEGETARISCHE filet americain. Jezus mina.

Ik bel mijn lief; we lachen ons rot en vragen ons af: wie is de doelgroep van vegetarisch rauw vlees? Dat moeten wel zwangere vrouwen zijn.

En dan nog even dit...

2011-11-01T22:39:00.000+01:00

Me moeder

2011-11-01T22:19:00.004+01:00

'Me moeder', schreef ik op Facebook. Niet om te vloeken, maar gewoon, omdat ik wilde vertellen dat ik m'n moeder niet had gebeld. Niemand reageerde. Ik, een Neerlandica, een kommaneuker pur sang, en dat wéten mensen, de vrouw met de rode pen word ik ook wel genoemd, schrijft op Facebook 'me moeder' en níemand reageert.

Dacht ik.

Tot vorige week dinsdag.

Toen mijn tennisvriendinnetje zei dat ze niet durfde te reageren, omdat ze dacht dat ik misschien al zo 'met mijn tijd was meegegaan'?

Me reet. U denkt toch niet dat ik die wil branden aan dit soort vuige taalbarbarismen?

Me moeder. Huh. Nee, de uwe. Dat is me er eentje.

Stream of consciousness

2011-11-01T21:39:00.004+01:00

Vandaag kijk ik naar de televisie, terwijl ik liever zou gaan tennissen, maar het regent heel hard en de hele tijd. Ik kijk dus naar de televisie, naar Nederland 2. Op Nederland 2 heeft de KRO zendtijd gekregen. Dat is niet zo erg, want de KRO maakt soms best prettige programma's. Vaak pink ik een traantje weg bij de programma's van de KRO, omdat deze programma's zo menselijk zijn en zo recht uit het hart. Goed idee!, dacht de KRO en maakte een programma met de titel Recht uit het hart. Vier mensen vertellen een verhaal dat recht uit hun hart komt. Hartverscheurende verhalen vind ik het. Twee dingen vallen mij op of eigenlijk maar één: er zitten heel veel vrouwen in de zaal en helemaal niet zoveel mannen. Het andere opvallende, maar dus eigenlijk niet zo opvallende, is: ik zit weer te sniffen en te snuffen. Ik pink dus maar een traantje weg. Bedankt KRO.

Hierna zet ik koning Televisie uit. Het is prettig stil, waardoor ik mijn bonkende hoofd extra goed kan horen. Daar heeft prins Paracetamol vooralsnog niets aan kunnen veranderen. Dat krijg je ervan als het regent terwijl je eigenlijk wilt tennissen, maar dat terzijde.

De koning is dus even de deur uit en ik twijfel over wat ik ga doen. Iets creatieverigs met taal of de afwas. Ik kies voor het eerste. Eerst surf ik wat rond tussen de webloggers. Ik zie veel creatieverige bloggers. Dat is een goede zaak, vind ik. Plotseling denk ik aan Pauw & Witteman. Leuke mannen, best wel, daar niet van, maar daarom denk ik niet aan hen. Ik denk aan hun programma. Op Nederland 1 zenden zij uit. Bij de VARA. De VARA zendt ook prettige programma's uit, net als de KRO. Minder vaak pink ik daar een traantje weg, hoewel misschien wel van het lachen. Maar laat ik niet uitweiden. Ik denk aan P&W, omdat daar een mevrouw zat die een boek had geschreven. Dat boek gaat over mutsen. Mutsen zijn volgens deze mevrouw, vrouwen die geen echte carrière hebben. Een winkeltje op internet is volgens haar geen carrière. Voor een echte carrière is zelfs een eigen zaak hebben met 8 werknemers onvoldoende. Een paar miljoen omzet is toch wel het minste, zegt deze mevrouw, om te voorkomen dat je een muts bent. Prompt sla ik aan het twijfelen. Mijn god, ik heb geen carrière. Als ik nog een echte carrière wil, moet ik opschieten, want hoe schraap ik zo gauw een paar miljoen bij elkaar. Een mutserig internetwinkeltje is dus geen carrière. Wat zal deze mevrouw vinden van het temmen van een stelletje pubers? Dat is vast ook geen carrière. Zie je: ik heb een fout gemaakt. Ik had langer dan 3 dagen rector moeten blijven, dan was ik tenminste geen muts geworden. Zoals nu. Ik ben een muts. En dat allemaal, omdat ik liever een creatieverig stukje schrijf op internet, dan dat ik de afwas doe.

Je bent zelf een muts. Stomme mevrouw. Met je boek. En je praatjes. Tss.

Advies of Zaken die u niet had willen weten

2011-10-30T15:14:00.009+01:00

Gedurende drie maanden Azië komen er heel wat massages, manicures en pedicures langs. Waarom zou je immers je eigen nagels vijlen, als je het voor 2 dollar kunt láten doen? Wie kan er weerstand bieden aan Thaise massages, Vietnamese massages, massages met warme kruiden en massages door blinden? Ik niet!

Helaas bleef het genot niet zonder gevolgen. Toen ik thuis mijn oranje Vietnamese nagellak verwijderde bleef er naar wittig laagje op mijn teennagels achter. Argeloos smeerde ik er een nieuw laagje Hollandse lak op. Het was immers zomer en ik moest slippers aan. Nieuwe laagjes volgden en elke keer schrok ik van de toestand van mijn teennagels. Die schrik bedekte ik, kop-in-het-zand-stekerig, met een fris kleurtje en dat hield ik de hele zomer vol.

Toen kwam de klap extra hard aan. Dat wittige. Dat was er niet, zoals ik had gehoopt, uitgegroeid tijdens de zomer. De foto's die je krijgt als je het woord 'schimmelnagel' googlet, zal ik u besparen. Afzichtelijk was het en affreus en walgelijk. Niet de mijne hoor, die waren hooguit broos en wittig, zoals ik al zei.

Met Daktarin ging ik aan de slag en er kwam een verbod op camouflerende lakjes. Langzamerhand gaat het beter en krijg ik weer een frisser uitzicht als ik naar mijn blote voeten kijk, maar het duurt lang mensen. Het duurt lang.

Mijn advies is dus ook: als u zich in het buitenland wilt laten verwennen, doet u dat dan vooral, maar let op de hygiëne mensen, let op de hygiëne.

Oh, u had dit verhaal liever niet willen lezen? Tja, ik had u gewaarschuwd, maar u was eigenwijs. Die eigenwijsheid hè, daar leed ik ook aan. Vandaar dus nu die nagels en blaren, spreekwoordelijke blaren.

De Thaise keuken

2011-10-27T15:00:00.021+02:00

Heimwee naar Thailand had ik.

Sowieso zit ik deze (herfstvakantie) week vol sentiment over mijn reis. Hoe vrij ik was, hoe leuk de mensen waren die ik ontmoette, hoe heerlijk het eten smaakte en hoe vriendelijk de mensen waren. Daar kan ene mens toch een tijd op teren, zou je denken. Maar u weet ook hoe dat gaat: er moet gewerkt worden. Voor je het weet word je onder-gedompeld in de Westerse wereld die kapitalisme heet en vraag je je af wat voor schoenen je moet dragen bij je knalgele panty's om toch maar mee te blijven doen met de laatste nieuwe trends.

Daarbij heb ik herfstvakantie. Sowieso al niet mijn vrolijkste week van het jaar, ondanks het feit dat ik niet of nauwelijks hoef te werken. 'Het vallen van het blad', noemt mijn moeder het. Ze herkent het fenomeen, want papslief heeft er ook last van.

Tijd genoeg dus om te piekeren en te mijmeren. Gelukkig had vriend een goed idee. Waarom nodigen we je ouders niet uit voor een etentje? Eerst reageerde ik afwerend: ja, ja en wie moet dan weer al het werk doen? Daarna was ik voorzichtig optimistisch: lief had immers vorige keer ook super geholpen en uiteindelijk wist ik het: Ik Ga Thais Koken.

Hé mensen, ik heb niet voor niets die kookcursus gedaan, daar in Thailand. Dus ik diep mijn Thaise kookboekje op uit de kast en maak een selectie: Tom Kha Kai, Kang Keaw Wann Gai, Kai Pad Med Mamuang en Magnums toe. Dat wordt het menu. Een soort van soep, een soort van curry, wat geroerbakte kip en een ijsje na.

Ik maak een boodschappen-lijstje waar 23 producten opstaan en vraag me af waar ik galango, Thaise zoete basilicum en Thaise courgettes kan kopen. En waar vind ik citroengras, vissaus of kaffir limoenblaadjes? Gelukkig is daar Google en vind ik het adres van een goede toko in Breda.

Gottegot, die toko, lieve lezers. Dat is me toch een feestelijke winkel! De geur, die er hangt. De kleuren. Ik waan me in Thailand en wonder boven wonder vind ik alle producten die ik nodig heb voor mijn tripje naar het verleden. Bij de kassa stopt een vriendelijke Aziatische meneer al mijn boodschappen in een doos: het ontroert me. Jankerd die ik ben. Dat ik bij thuiskomst geen jasmijnrijst heb, dat vergeten we voor het gemak.

En het lukt! Mijn gasten (paps, mams, zus) vinden het eten lekker, maar wel apart, én pittig. De glazen water en de bolletjes rijst zijn niet aan te slepen.

Ikzelf geniet nog het meest, want wat is het heerlijk om je voor even te laven aan de geuren en smaken van het continent waar je zo'n fantastische tijd hebt gehad.

Big Dutch smile

2011-10-25T15:57:00.022+02:00

Op onze hotelkamer hebben we een langdurige intensieve discussie over de gezondheidszorg. Zij vindt het onbegrijpelijk dat ik geen antibioticakuur bij me heb. Ik vind het totaal overdreven dat zij een antibioticakuur krijgt van de huisarts 'voor op vakantie'. Ik vind het wel genoeg om één keer per jaar naar de tandarts te gaan en dat vindt mijn tandarts ook. Zij mist haar mondhygiëniste nu ze alweer een jaar niet 'thuis' is geweest.

We leren elkaar kennen in Mui Ne (Vietnam). Door haar mis ik de zonsopgang boven de sanddunes; ze heeft haar contactlens op de grond laten vallen en daarom mag ze hem gedurende een half uur zeker niet meer in doen. Uiteindelijk besluit ze dan maar helemaal niet meer mee te gaan op de excursie. Dat door haar toedoen vier mensen een Vietnamese highlight missen, lijkt haar niet te deren.

Maar de gezamenlijke overnachting in het gangpad van de nachtbus tussen Mui Ne en Hoi An schept toch een band. Haar voeten bij mijn hoofd: intiemer kan een mens niet worden. Na deze slopende busreis laten Nina (Braziliaans) en ik ons gewillig door Britt op sleeptouw nemen in Hoi An. Zij weet daar nog een heel leuk restaurantje en we moeten daar de kookcursus ook écht volgen. Dat de cursus een beetje tegenvalt, wordt goedgemaakt door het feit dat er jonge Vietnamezen worden opgeleid en dat de baas ons vers Vietnamees tapbier schenkt bij de zelfgemaakte wontons.

Ik zie ons nog struinen door de straten van Hoi An op zoek naar een hotelkamer die héél goedkoop moest zijn (Nina), maar die toch voldeed aan de strenge eisen van Britt. Ik heb het al snel gezien: ik neem een eigen kamer. Vrienden maken oké, maar er zijn grenzen. Een wervelende Amerikaanse en een diepzinnige Braziliaanse: ik ga m'n rustmomenten nodig hebben!

Na een middagje winkelen in de nauwe, koloniale straatjes van Hoi An houdt Nina het voor gezien. Met haar voorliefde voor 'etnic minorities' wil zij in anderhalve week nog heel noord-Vietnam bereizen. Britt en ik blijven samen achter en besluiten alsnog een kamer te delen. Dat heb ik geweten! Discussies over de gezondheidszorg worden af-gewisseld met een onvervalst stukje 'planking' tussen de twee bedden in. Vakantie of niet: je moet in vorm blijven!

Hoi An is dé plek voor het verzamelen van souvenirs en voor lekker eten. In de blakende zon struinen Britt en ik, inmiddels een hecht team, alle winkeltjes af. Vermoeid en verhit besluiten we om op een middag naar het strand te gaan. Voor mij is het de normaalste zaak van de wereld om de fiets te nemen. Vier kilometer, één lange, rechte weg: dat kan niet missen!

We kopen twee strandjurkjes (Britt), huren twee fietsen en gaan op weg. Britt zwiert met haar haren, lacht haar parelwitte tanden bloot en sjort haar ultrakorte strandjurkje naar beneden. Ze verzekert me dat fietsen geen probleem is voor haar, want ze doet regelmatig aan spinning. Voor de zekerheid blijf ik achter haar fietsen.

Britt geniet, want dat fietsen is een goede work-out. Dat het overige verkeer haar ruim baan geeft, daar heeft ze geen idee van.

Hoe onwennig dat fietsen werkelijk voor haar is, zie ik bij het stoplicht. Als het licht groen wordt, zet Britt haar trapper goed, hijst zich op het zadel en gaat daarna óp de pedalen staan, zodat ze als een hazewind weg kan fietsen. Ik glimlach, stap op en peddel rustig achter haar aan. Zonder ongelukken bereiken we het strand.

De geneugten des levens

2011-10-11T22:20:00.010+02:00

Ach, lezers, niets menselijks is mij vreemd. Zo dacht ik vandaag: laat ik eens een lijstje maken met genoeglijke bezigheden. Zonder plat te worden hoor, want plat, daar houd ik niet van.

Waar ik dan wel van houd. Nou, wat dacht u van cocktails drinken met mijn buurvrouwen. Die lusten er wel pap van hoor, die buufjes. De ene na de andere mojito slempten de dames weg. Ik kreeg de rum niet aangesleept. Werkelijk waar. Na anderhalf uur moest ik al op zoek naar verse rietjes. Die waren op. Zekers te weten.

En muntthee. Daar ben ik ook gek op. Zo'n lekkere bak heet water met een bos munt erin. Heerlijk, wanneer het steeltje je neus kietelt en de blaadjes tussen je voortanden blijven steken. Ongelofelijk gezond ook, die muntthee. Geef mij maar elke dag van de week muntthee. Dat komt goed uit! Na zo'n avond mojito's tikken, blijf je gerust met een voorraadje munt zitten. Wonderlijk, maar waar. Bossen heb ik ervan.

Of dat je bij de kassa van de Lidl staat en dat dan zo'n pak vol met roze koeken je smekend aankijkt. Ik laat me dan verleiden. Amaj, ik ben totaal overgevoelig voor alle vormen van marketing. Zet zo'n pak bij de kassa en ik ga overstag. Zes overheerlijke, zoete, kleffe, roze koeken helemaal voor mij alleen. Hoe gezellig staan die roze koeken bij mijn roze loveseat? Geweldig toch? Ik creëer mijn eigen roze wolk, gewoon op een doordeweekse dinsdagmiddag.

Over marketing gesproken. Wilt u ook zo graag een Nikon? Met zo'n reclame en vooral, zo'n muziekske op de achtergrond. Dan is het enige wat je wil toch die camera? Zekers als ie ook nog 'als beste getest' is door de Consumentenbond. Zie dat maar eens te weerstaan. Ja, een Nikon kán een geneugt van mijn leven worden. Maar ik beheers me nog even hoor. Want beheersen daar ben ik goed in. In ieder geval drieënhalve week per maand. Je moet zo af en toe een verleiding kunnen weerstaan. Dan hebben 'de andere mensen' ook nog wat. Met die roze koeken lukt dat trouwens niet. Daardoor móet ik me laten verleiden.

Een sportief slot: een waar geneugt is ook ongelofelijk hard meppen tegen een tennisbal. Prettige bijkomstigheid als de bal binnen de lijnen blijft, maar als je hem écht goed raakt, is dat bijzaak. Het gevoel, het geluid, het effect, de triomf. Dat is toch ongekend. Daarvoor zou je gewoon elke week gaan tennissen. Wat trouwens goed uitkomt, want die roze koeken blijven anders niet alleen aan je gehemelte plakken, maar ook aan je achterwerk.

En zo is de bal weer rond. Jahoor. Helemaal rond. Laters!

Helikopters

2011-10-05T22:15:00.006+02:00

Op een tennisbaan heb je normaal gesproken geen fotocamera bij je. Sta ik dus vanavond op de tennisbaan, heb ik m'n fotocamera niet bij me. Dom! Oneindig dom.

De herfst liet zich in zijn volle glorie zien. De tennisballen waaiden alle kanten op, behalve de goeie. Amaj, dat ging toch nergens over. De blaadjes vlogen rond m'n oren en in het felle licht van de tennisbaanlampen leken de razende esdoornzaden net kleine vliegmachines.

Surrealistisch.

Niet normaal meer mensen. Dat we nog aan tennissen toekwamen, mag een wonder heten.

Lopen in de zon

2011-10-02T22:41:00.005+02:00

Op de warmste 2 oktober ooit zwoegen duizenden lopers door de straten van Breda. Of ze nu 5 of 10 kilometer of een halve marathon lopen, iedere mens is begonnen aan een uitdaging die vandaag bewaarheid moet worden.

Ik kijk samen met mijn lief. Niet zomaar, want mijn leerlingen rennen langs en verdomd; het ontroert me. Een slap vaatdoekje ben ik tegenwoordig. Die jongens en meiden met hun oranje t-shirts, het grote spandoek met de tekst 'Wij staan achter jullie'; het doet me wat.

Het kijken naar lopende mensen heeft me gegrepen. Na een ijsje wil ik ook graag de diepzwarte, afgetrainde Keniaanse lopers zien. Lief en ik zoeken een goede plek en wachten tot ze er zijn. Ik maak een foto en lief kijkt. Tegelijkertijd kijken en fotograferen gaat niet. Ze zijn voorbij in een flits.

Die lange dunne wint. Philip Langat. Toepasselijke naam; die vergeet ik niet meer.

Zwemmen in de vloedzee

2011-10-02T21:49:00.016+02:00

Ik ga met mijn zus naar het strand. We staan al 2 uur stil op de A58 als we via de vluchtstrook aan de file ontsnappen. We rijden door het gras het talud af richting de B-weg. Alles om maar bij de zee te komen.

Het kost ons 4 uur om aan de kust te geraken. We snakken naar frieten en mayonaise. Het frietenkot van de strandtent is al gesloten. Het is immers herfst? We reppen ons naar de volgende tent en eten biologische frieten en zelfgemaakte mayonaise. Om half 4 (!) liggen we op onze badlakens. Ruggetje in de zon: achterkant ijskoud. Buikje in de zon: ruggetje bevroren.

Maar wat is het heerlijk. En wat is het licht prachtig. Het geluid van krijsende meeuwen. De zilte geur van het zeewater. Spelende honden. Kinderen.

"Papa, mag ik in de vloedzee zwemmen?"

" Papa, is het nu alweer aan het ebben?"

Pas op een terras in het dorp keren we terug naar de werkelijkheid. De charmante ober vertelt ons dat het voor 'ouderen' echt niet meer zo leuk is in de kroeg waar we vroeger altijd kwamen, maar dat er in de stad verderop een leuke tent is voor 21-plussers. Hij heeft nog meer aardige suggesties: als we in de auto blijven slapen, kunnen we morgen weer naar het strand. Dat scheelt een file.

We worden oud!

Terug naar de roots

2011-09-19T20:19:00.004+02:00

Onheilspellende lucht.

We gaan een weekendje weg met de vrienden van lief. Scepsis en zenuwen daaromtrent zijn sinds de eerste deelname volledig verdwenen en de bestemming, Groesbeek, stemt mij intens gelukkig. Na 11 jaar in Nijmegen gewoond te hebben, is Groesbeek bijna een thuiswedstrijd. Ik verheug me op bossen en heuvels. Misschien gaan we zelfs Nijmegen onveilig maken?

Kletsen, wijntjes drinken of biertjes, grappen maken en wedstrijdjes tussen het slimme en het knappe team.

Vlaai op terras Zondag, balkon van Groesbeek.

Het is een heerlijk weekend met als slagroom op de taart een prachtige wandeling door de zeven heuvelen. Niet rennen. Nee, dat niet. Dat laten we lekker over aan al die hardlopers die op 20 november hun kuitspieren zullen blootstellen aan de zeven heuvelen. Helden.

- Wát zeg je nu, Claas? Die wandeling de slagroom op de taart? Vergeet je niet die mevrouw te vermelden die zaterdagavond Thais kwam koken?

- Oh ja!!! Klopt. Dat was een heerlijke verrassing! Vooral de soep was voortreffelijk. Ik zou er nog heimwee naar Thailand van krijgen.

Blauwe bolides

2011-09-13T22:44:00.001+02:00

Wie aan Cuba denkt, denkt aan... salsa.

Wie aan Cuba denkt, denkt aan... communisme.

Wie aan Cuba denkt, denkt aan... parelwitte stranden.

Wie aan Cuba denkt, denkt aan... sigaren.

Als ik aan Cuba denk, zie ik blauwe bolides in een kleurrijk straatbeeld.

Affreus en burgerlijk wat de klok slaat

2011-09-13T22:22:00.002+02:00

Pas op of ze nemen pannenkoekenboerderij Meyendel over!

"Van die burgerlijke jassen!", flap ik eruit tegen één van mijn beste vriendinnen. Pardoes bijt ik mijn tong af.

Gelukkig is vriendin E. wel wat van mij gewend, maar verdulleme Claas, wat ben je toch een botte trut. Ik dacht dat je op je 34ste wel wat subtieler zou zijn geworden.

We lopen tussen de chique villa's in Wassenaar alwaar het net begint te regenen. De conversatie betreft de bescherming tegen regen in verschillende situaties. We onderscheiden: fietsen naar het werk, wandelen in het bos en hiken in de bergen. Lustig delibereren we over onze voorkeuren voor stormparaplu's, poncho's, plastic fietspakken en degelijke Helly Hansenjassen. U kent ze wel: degelijk, maar burgerlijk.

E. werpt een deskundige blik op de routebeschrijving.

Vriendin E. en ik maakten een NS-wandeling. Dat is zo'n wandeling waarover Lenette van Dongen ooit zei: "Als je moe bent, staat er een bankje en heb je dorst, dan is er om de hoek een sfeervol pannenkoekenrestaurant waar ze muntthee en appeltaart verkopen. Zó goed geregeld!"

We liepen de Meyendelroute van station Den Haag Centraal naar Wassenaar. We kletsten lekker bij en snoven de frisse boslucht op. Om ons heen kirden kindertjes en vogels. Menig Wassenaarse vrouw wierp ons een vuile blik toe, want wij droegen dit keer geen Dubarry's onder onze degelijke Helly's. 'Affreus' en 'onbegrijpelijk stijlloos' las je in hun gelifte ogen. Het deerde ons niet.

Jawel, wij kunnen terugzien op een heerlijke dag, waarop zelfs de regen zich van zijn beste kant liet zien.

Hoera!

2011-09-13T19:34:00.023+02:00

Mac Donalds is 40 jaar in Nederland. Wat goed dat wij al die tijd hebben kunnen genieten van te zoute frietjes, te dure frietsaus, matige hamburgers en lawaaierige restaurants.

Mijn vader is nogal wantrouwig jegens het concept fast food. Met name de piepschuimen doosjes uit de beginperiode konden zijn goedkeuring niet wegdragen. Zijn gebeitelde mening: eten dat je moet verstoppen in een ondoorzichtig doosje, kun je nooit vertrouwen.

In mijn omgeving zijn ook mensen enthousiast. Zo kreeg ik ooit tijdens het vrijgezellenfeest van vriendinnetje C. een rondleiding door de keuken van Mac R'daal en mocht 'de bruid' haar eigen hamburger bakken. Een kleurige ballon maakte de feestvreugde compleet.

De gouden M werd dus een succes in Nederland waar voorheen stamppot de scepter zwaaide. Zelfs ik vergrijp me zo nu en dan aan een klamme burger, terwijl ik me verbaas over het 'gewone' volk dat zich ophoudt in de wereld van het snelle voedsel. En wat geniet ik dan van de geweldige slogans waarmee oom Mac mij aan zich probeert te binden. "Quarter Pounder, machtige eenvoud." Hamburgerpoëzie.

Enige nadeel van zo'n maaltijd is dat ik altijd moet gaan excuussporten, want hoewel Mr. Mac. geheel verantwoord het aantal calorieën per burger op de achterkant van z'n placemats zet, geven die enorme getallen mij altijd een enorm schuldgevoel!

Ik ben dus even weg. Een balletje slaan. Ajuus!

Echte luxe

2011-09-06T22:28:00.000+02:00

Echte luxe is niets kopen, zegt kunstenaar Eric van Lieshout op zondagavond in Zomergasten.

De dag ervoor heb ik gepland om een laptop te kopen. Ik verheug me daar al weken op. Eindelijk mijn eigen laptop. Eindelijk een Apple. Makkelijk stroomlijnen met mijn Iphone. Snel, probleemloos. Een laptop zonder kapsones.

Op zaterdagmorgen ben ik niet te genieten. Ik grauw en ik snauw en trek als een waakhond aan m'n onzichtbare ketting. Ik wil niet. Ik wil niet. Ik. Ga. Vandaag. Geen. Laptop. Kopen.

Vriendlief dwingt me richting de stad met oneigenlijke argumenten als 'dit is de enige middag dat ik meekan'. Totaal onwaar, maar ik laat me vermurwen.

Om kwart over 3 stappen we Ifactors binnen en om half 4 staan we weer buiten. Met laptop. Was dat nou zo moeilijk?

Kuieren door een dal bij Vinales in Cuba. Dat is pas luxe.

Ja dus. Echte luxe is niets kopen. Echte luxe is onafhankelijkheid van spullen. Bezit maakt niet gelukkig en onbewust verzet ik me blijkbaar tegen mijn eigen materialisme. Ik besluit mijn eigen koopdrempelvrees te koesteren.

Terug in Nederland

2011-08-29T19:44:00.002+02:00

Strandrit Santa Lucia

Het wordt een beetje een fantasieloos blogje, want hoofdpijn waart rond in huize ClaasVaak. Nu maar hopen dat dat geen voorbode wordt van het nieuwe schooljaar.

We zijn weer terug uit Cuba. Vijf weekjes vonden we deze keer best lang. Cuba is een interessant land, maar weinig afwisselend. Boeiend dat communisme, maar op een gegeven moment weet je het wel. Prachtig die groene heuvels met bananenpalmen en rietsuikervelden, maar na 700 kilometer kun je ze dromen. Pittoresk die kinderkopkes in de stadjes, maar na 8 stadjes, krijg je er vooral kapotte slippers en wiebelige enkels van. En dan heb ik het nog niet over de gaten en kraters in de autowegen. Een waar avontuur dat autorijden daar.

Was het dan niet leuk in Cuba? Jawel! Natuurlijk. Het was heerlijk en relaxed. Nog nooit zoveel in een vakantie op het strand gelegen. Ik heb 14 (!) boeken gelezen!

Een paar kiekskes dan maar. Voor jullie, omdat Cuba nu eenmaal fotogeniek is. Wordt u misschien zelfs wel jaloers. Dat mag. Daar hebben wij helemaal niets op tegen.

Hmm. Na een uurtje of wat geknoeid te hebben met mijn appeltje, wil het verkleinen van foto's nog altijd niet lukken. Tips zijn welkom. Ze staan hiernaast dus, de kiekskes, in de rechterkolom.

Hedendaagse held

2011-07-08T14:00:00.005+02:00

"Dat is hem." zegt zus en wijst een waanzinnig knappe jongen aan.

"Wie?" vraag ik onnozel.

"Die vriend van B. De Schrijver Van Het Boek."

"Wow, een echte schrijver" denk ik en ben op slag verliefd.

Dat heb ik altijd met schrijvers. Dat je een heel boek kunt schrijven vind ik zó aantrekkelijk. Ik ben meer van de korte stukskes hè. Maar dat wist u al.

Ik bekijk hem nog eens goed en fluister tegen m'n zus: "Wat een stuk."

"Ja" zegt ze, "eigenlijk moeten we nu gewoon een praatje maken. Maar waarover? Waar Over!?"

"Over dat boek?"

"Afgezaagd."

"Dat ie een held is?"

"Durf jij?"

"Nee."

Onverrichter zake belandden we bij de auto. Helden.

's Avonds op Twitter:

- Oubelkas: While driving I saw a falling star, thought of a wish, but couldn't come up with something.. I have everything I wish for now.. :) #freedom

- @oubelkas While driving my sister and I saw you! :-D #indebarones #nice #meetingthewriter

- @Claziene echt waar?? Volgende keer iets zeggen he! #leuk :)

- @oubelkas Oké! Afgesproken. Altijd een mooie plek om elkaar te ontmoeten, de betaalautomaat van een parkeergarage. :)

- @Claziene jaaah, ik weet het nog! Je was met een vriendin daar he? Lekker geshopt? :) Deal dus, volgende x ;)

- @oubelkas Het was m'n zus en we hadden in een race tegen de klok een cadeautje gekocht voor een vriendinnetje. Volgende keer een praatje! :)

Meer dan 4 jaar lang zat hij voor niets vast in een gevangenis in Marokko en bleef daar onwaarschijnlijk positief onder. Deze positiviteit en hij zijn één geworden. Toen en nu mag iedereen in zijn omgeving daarvan genieten. Als je dus een boek wilt lezen over heldendom, kies dan voor '400 brieven van mijn moeder' van Joseph Oubelkas. Hedendaagse held ten voeten uit.

Wauw en zucht...

Hopperdeshop

2011-07-07T23:29:00.001+02:00

Jongens, wat heb ik hard gewerkt deze week. En getennist natuurlijk. En gewonnen.
En dat voor een werkeloze.
Maar nu is het even klaar. Morgen ga ik shoppen met mams.

Ziehier mijn verlanglijstje:

een wit hempie en een roze
een wit t-shirt en een witte broek
een strakke, niet te lichte, maar ook niet te donkere en nieuw, maar niet te versleten spijkerbroek
luchtige vakantiebloesjes (ook één voor vriendlief; niet duurder dan 5 euro)
zilverkleurige klepspeldjes
tennisschoenen

En...

Ratatata... Tromgeroffel...

een Mac Book Pro (finally!)

En dan schrijf ik morgen wel weer een zeer links, niet materialistisch, ultrasonisch en bionisch logje over Hedendaagse Helden.

In mijn roze hempie met m'n witte broek aan achter m'n nieuwe laptop.

Heel feestelijk. Zowaar een traktatie waard. U zult het zien.

Op ons kop

2011-07-06T09:18:00.000+02:00

Zij van OctavieW en ik deden een dagje De Pont in Tilburg. Hartstikke leuk hoor zo'n museum, maar je mag ook nérgens aankomen... Kwamen we een stapje te dicht bij de spiegel stonden we niet alleen op ons kop, maar krégen we ook nog op ons kop. Amaj.

Oh ja en toen moesten we ook nog heel hard lachen. Niet lady-like, niet museum-like.

Vouwen of proppen

2011-07-05T15:04:00.010+02:00

"Vouw jij of prop jij", vroeg ik aan m'n zus door de wc-deur heen.

"Ik vouw", zei ze.

"Echt waar? Waarom?", vroeg ik terwijl ik een strook toiletpapier verfrommelde.

"Nou, dan kan ik hem nog een keer dubbelvouwen aan het eind. Lekker voordelig.", zei m'n zus en ze trok een ander paar schoenen aan.

"Hoe kan dat nou", oreerde ik, in de weer met m'n tweede stuk papier, "wij hebben toch dezelfde opvoeding gehad?

Wanneer leer je dat; of je wc-papier moet vouwen of proppen?"

"Geen idee. Dat weet ik niet meer."

Vertwijfeld veegde ik m'n billen af en waste m'n handen.

Marnix meets Odulphus

2011-07-03T21:46:00.002+02:00

Het Marnixcollege, waar ik van 2000 tot 2006 werkte, is een goede school. Prima docenten, mooi licht gebouw met verschillende soorten werkplekken, heldere organisatie. Ordelijk. In het bezit van een prachtige accommodatie aan de Langweerder Wielen. Ik had daar een fijne tijd en heb er ongelofelijk veel gelachen. Er kon veel als je ideeën had en ik werd er 'een grote jongen'.

Maar... Op het Marnixcollege konden ze niet feesten.

Het Odulphuslyceum nam mij van 2006 tot 2010 op in de directie. Een wereldkans. De school heeft sfeer en karakter. Ik leerde er onnoemlijk veel; over onderwijs en over mezelf. Het is jammer, maar noodzakelijk, dat het Odulphus er nu zo hard aan moet trekken om zijn goede naam opnieuw waar te maken.

Maar... Op het Odulphuslyceum weten ze wat feesten is.

Maandag en dinsdag was ik even terug op het Marnixhonk aan de Langweerder Wielen. Op maandag genoot ik van een mooi zeiltochtje naar Woudsend. Wat was het heet!

Gelukkig konden we 's middags zwemmen op het Koevordermeer. Daar is het superondiep, waardoor we de Valken vast konden varen. Niet de meest elegante methode, maar hoe moet je anders met z'n allen zwemmen als je geen anker hebt?

Klaar voor het kerstdiner.

's Avonds schoven we, ondanks de hitte, aan bij een geweldig kerstdiner van 9 (!) gangen. Elke dag een feestje was het kampthema en na Sinterklaas was nu Kerstmis aan de beurt. Feestelijk jurkje aan en genieten maar!

Wachten op het onweer.

Dinsdag stond in het teken van Oud & Nieuw. Al vroeg op de dag geurde het paviljoen naar oliebollen. Buiten was het weer afwisselend stralend en dreigend, dus het tochtje naar Sneek ging niet door. We deden een vossenjacht in het dorp en ik verstopte me de hele middag achter een punt appeltaart op een terras.

Een niet onaardig uitziende jongeman passeerde mijn stuk appeltaart en mij.

Hmm, dacht ik. En hé dacht ik ook. Die komt mij bekend voor. Maar goed, met mijn roestige geheugen overkomt me dat wel vaker en dan blijk ik zo iemand helemaal niet te kennen. Ik richtte mijn aandacht weer op de appeltaart.

Wat ging het tekeer.

Dinsdagavond trotseerden we het woeste weer en gingen we na de koffie met oliebollen vol in de swing in het Keldertje.

Deze kelderdiscotheek is een begrip in Langweer en in de historie van het Marnix. Helaas sloten zij om half één de tent. Gelukkig had een deel van de staf een vooruitziende blik. Ze spraken met de Tapperij af dat we daar nog een uurtje door mochten feesten. Superrr!

En daar was ie weer: de niet onaardig uitziende jongeman. Na 9 cola's trok ik vlot de stoute schoenen aan en ik zei hem:

"Ik ken jou ergens van."

Ja, ik heb ook betere gehoord.

"Ik jou ook", antwoordde hij.

Dit ging de goede kant op!

"Waar kom je vandaan", vervolgde ik compleet clichématig.

"Uit Tilburg."

Toeters, sirenes en alarmbellen.

"Heb je op het Odulphus gezeten?"

"Ja."

"Aha, op de havo zeker. Anders had ik je naam wel geweten."

"Yep."

Alles viel op z'n plek. Ik slikte m'n teleurstelling weg en accepteerde zijn uitleg dat ie in de zomer met z'n broer achter de bar stond in de Tapperij.

"Als jij nou 'Brabant' draait, dan komt het helemaal goed", zei ik hem.

En zo geschiedde. Als het Marnix het Odulphus ontmoet, kan het niet anders, dan dat het dak eraf gaat. Het werd een roerige nacht.

Schaamteloos at ik van twee walletjes.

Kunst - Werk

2011-07-03T13:24:00.000+02:00

ClaasVaak doet Vertigo van Anish Kapoor in museum De Pont

Gestrand...

2011-07-03T03:38:00.000+02:00

Daar zit je dan met je geknakte vleugel. Narigheid alom.

Uit de oude doos - 28 augustus 2006

2011-06-26T14:30:00.001+02:00

VERLIEFD

Met alles wat in m'n vermogen ligt, probeerde ik het buiten de deur te houden, maar het is weer niet gelukt. Ik ben tóch weer verliefd. Hij heeft alles wat ik zou kunnen wensen: glimmende blauwe ogen en een donkere stem. Hij is bijzonder intelligent en kan scherp uit de hoek komen. Hij weet precies wanneer ie wat moet zeggen om mij zover te krijgen dat ik doe wat hij wil. Hij houdt erg van spelletjes en weet ook exact wanneer ie een joker in moet zetten.

Zijn naam is Simon. Simon Z. Geen naam die ik zou uitkiezen als ik het voor het kiezen had, maar ja zo werkt het niet met verliefdheid hè. Het overkomt je, zoals ze dat zo mooi zeggen. Had ik al gezegd dat Simon ook heel leuk haar heeft? Blond en glanzend en met hier en daar een slagje? Nee hè. En als ie lacht, is ie echt het einde...

Ik heb hem leren kennen via de televisie. Nee, dit keer deed ik niet mee aan een datingprogramma. Ik kéék naar de televisie en daar zag ik hem, bij Per Seconde Wijzer, net toen ie een joker inzette. Het was liefde op het eerste gezicht... Oh Simon, je bent de lekkerste kandidaat die dit suffe programma ooit gehad heeft. Zullen we samen voor de hoofdprijs gaan?

Claas Vaak Old School

2011-06-25T23:25:00.003+02:00

Lieve lezers.

Claas Vaak is niet het eerste blog dat ik ooit schreef. In juli 2005 begon ik met een verslag van mijn zeilvakantie in Griekenland en daarna heb ik bijna altijd, met tussenpozen, geschreven.

Vandaag heb ik mijn 'oude' blog herontdekt en ontdaan van zijn wachtwoord. Dat betekent dat u ook mijn oldschool blogs kunt lezen.

En wel hier: http://clasineszeilavonturen.web-log.nl.

Nu is mijn plan om de logs van deze site te gaan importeren in mijn huidige blog.

En mijn vraag aan u is uiteraard: kan dat?

En: hoe moet dat dan?

Cambodja, shiny, happy people: Battambang en Pnomh Phen

2011-06-25T18:31:00.002+02:00

Hmm, dit bericht kwam ik nog tegen bij concepten. U had hem blijkbaar nog tegoed, dus ik publiceer hem vandaag. Maar... ik schreef hem op 27 april 2011.

Na 3 dagen Ankor Wat, een dagje uitbrakken en het afscheid van de jongens, stap ik op de boot naar Battambang. Aangezien ik de slowboot van Thailand naar Laos gemist had, vond ik dat ik nog een boottochtje tegoed had.

Het wordt een prachtige, maar zware tocht, vooral voor de billen die de houten banken maar matig kunnen waarderen. De oren worden zwaar geteisterd door het gebrul van de motor en we trekken een spoor door het water waar menig miljoenenjacht jaloers op zou zijn, maar het uitzicht is fantastisch. Overal drijvende dorpjes. We varen zo ongeveer door de huiskamers van heel wat families.

Halverwege de tocht stappen er drie jonge monniken aan boord. De ene die naast mij zit, houdt niet op met lelijk kijken. Ik weet niet of ik teveel onbedekte huid heb of toevallig met m'n kleine teen naar hem wijs of dat hij gewoon ook een puber is met een slecht bui, maar ongemakkelijk is het wel. Tijdens de lunch eten zij in ieder geval gratis, terwijl, wij westerlingen, natuurlijk weer gedist worden.

We bereiken Battambang zonder noemenswaardige problemen, hoewel het waterpeil erg laag is en we op het eind van de tocht van binnenbocht naar binnenbocht moeten varen, omdat alleen daar het water nog diep genoeg is. Enkele dagen later was dit boottochtje niet meer te doen, vanwege de waterstand, dus ik heb geluk gehad!

Battambang is de tweede grootste stad van Cambodja, maar dat zou je niet zeggen. De stad is klein, lelijk en er komen heel weinig toeristen. Ik zou zeggen: een groot voordeel. Als ik op zondag ga fietsen en een tochtje maak met de bamboetrein, kom ik middenin het Khmer Nieuwjaar terecht. En dat is toch feest! Alle mensen zijn superblij en toeren met motobikes en pick-ups de straat op en neer elkaar intussen bekogelend met waterzakjes en besmeurend met talkpoeder. Als er eindelijk een durfal is die mij, die rare blonde op die fiets, hard op mijn kont raakt, is het hek van de dam en moet ik eraan geloven. Zeiknat en geurend naar baby arriveer ik aan het eind van de dag bij m'n hotel.

Na Battambang vertrek ik met de bus naar Phnom Phen, de hoofdstad van Cambodja. Ik kom via een haperende bus en een superduur ritje met een tuktuk aan bij een pauper guesthouse in de getto aan de lakeside. Ik wil daar zeker niet blijven, want het bevalt me voor geen meter, maar aangezien ik honger heb, besluit ik eerst te lunchen. Een goede curry gaat er altijd in. Naast me zit een Duits meisje en we besluiten 's middags samen het Tuol Sluengmuseum te bezoeken. Dan kan ik ook net zo goed in dit guesthouse blijven. Ik neem de duurdere kamer; die is tenminste nog enigszins acceptabel.

Anderhalve dag toeren Melanie en ik door Phnom Phen gezeten achterop de taxi-motobike. Dat is al een ervaring op zich. De geschiedenis van Cambodja dringt zich aan ons op als we de killingfields en SL21 (ook wel Tuel Slueng genoemd en in de tijd van de Khmer Rouge een gevangenis was) bezoeken. Het blijft toch ongelofelijk dat een kleine groep mensen in zo'n 'korte' tijd (4 jaar) zo'n slagveld (slachtveld?) kunnen maken van een land. We zijn ervan onder de indruk. We zijn ook onder de indruk van de massage uitgevoerd door blinden. Dat is een bijzondere manier om deze mensen een menswaardig bestaan te gunnen! Ons bezoek aan het Royal Palace is wat minder flitsend. Het is zeker prachtig, maar de gedachte dat al deze pracht en praal ten koste gaat van het geld dat ook aan de zeer arme bevolking van Cambodja besteed kan worden, houdt me erg bezig.

... Dat blijft dus in de achtertuin

2011-06-25T18:09:00.006+02:00

Nu denkt u misschien: "Als er zo'n gezellige barbecue was, waarom zie ik daar dan geen foto's van? Waar blijft het logje?"

Eerlijk?

Het is toch een intiem gebeuren zo'n flatfeestje in de achtertuin. Daar gaan geheimen over tafel waar niemand iets mee te maken heeft. We willen de vuile was niet buiten hangen, zekere zaken binnenskamers houden. Het is toch een beetje wij tegen de wereld in zo'n flat en één voor allen en allen voor één.

Nee, what happens in de achtertuin, stays in de achtertuin.

Vooruit een paar roddels dan. Over de overkant. Dat bijvoorbeeld de overbuurman met het hazewindhondje helemaal niet zo aardig is, want hij vindt onze voortuin niet mooi. Ei-kel.

Wist u dat de overburen allemaal een andere frontpui hebben en nauwelijks een bijdrage hoeven te betalen aan hun VVE, omdat ze van die antennes op het dak hebben laten plaatsen? Niet echt mooi hoor, meneer de overbuurman-van-het-hondje.

Pas maar op, overbuurtjes. Voordat jullie het weten, lijden jullie onder permanente stralingsmigraine. Dan kun je maar beter de hik hebben. Daar kan ik over meepraten.

Die twee stellen zijn trouwens allang geen stel meer en juist de vrouwen zijn weggelopen. En de Spanjaard met zijn grote verzameling overhemden in zijn stationwagen is geen Spanjaard, maar een Jood die vertegenwoordiger is voor kleding. Helemaal geen metroman dus.

Dat u dat allemaal even weet.

Vooruit dan. Toch een foto. Of drie. Omdat u het zo lief vraagt. Zo ben ik dan weer wel. Jawel.

Voorproefje

2011-06-25T17:32:00.000+02:00

Als u denkt dat mijn reis van 3 maanden ervoor gezorgd heeft dat ik bijna blut ben, dan heeft u helemaal gelijk. Maar als u verwacht dat ik nu de hele zomer thuisblijf, dan heeft u het helemaal mis.

Lief en ik gaan deze zomer 5 weken naar Cuba. Financiën zijn ingecalculeerd, tickets geboekt en de voorpret is allang begonnen.

Vorige week gingen hij en ik voor de laatste briefing over onze reis naar Arjo van Cuba Reis. In zijn tot Cuba-tempel omgebouwde garage kun je uitstekend in de stemming komen!

Menshoge posters Cuba, tafelkleed met plattegrond, thee uit een sigarenkistje en de geur van sigaren...

Jamie: eat your heart out!

2011-06-25T17:07:00.005+02:00

Na een bewogen nacht waarin mijn buurvrouwen 'De waarheid' zongen van Marco Borsato en waarin wij, flatbewoners. een stúk dichter bij elkaar kwamen, was ik de dag erop niet echt hoentjesfris.

Krachtvoer; dat is wat ik nodig had.

En ik maakte het zelf. Naar good, old recipe van Octavie W.

Lekkerrr!

Cadeautje

2011-06-17T09:44:00.001+02:00

Eindelijk kreeg ik dat sieraad waar ik al zo lang op wachtte. Een prachtstuk, in jade, ingelegd met diamanten en parels.

En dat zomaar op een doordeweekse donderdagavond vlak voor de voordeur. Waar had ik dat aan verdiend? Werkelijk, een juweeltje! Ik was er zeer verguld mee en maakte direct een foto.

Mooi hè?

En de fiets...

2011-06-16T17:32:00.001+02:00

Een vergelijkbaar probleem heb ik met fietsen. Ik wil al heel lang een spiksplinterfunkelnagelneue fiets. Tot nu toe heeft die fiets steeds moeten wachten op het schuurtje dat ik niet had. Sinds 4 jaar echter heb ik een prachtige berging, zodat een ijzeren ros niet weg hoeft te roesten op een onveilige stoep voor het huis.

Toch rijd ik elke dag op een bij elkaar gestolen barrel naar de stad en het station.Op zonnige zondagen blijven onze fietstochtjes beperkt tot een kilometertje of 15, omdat mijn barrel daarna begint te steigeren. En ik met hem.

Koga Roadrunner. Deze is het geworden!!!

Reeds drie keer bezocht ik heel serieus een fietsenwinkel. Maar, jongens, jongens. Wát een aanbod. Daar zouden minder besluitvaardige mensen al helemaal gék van worden. Ik niet. Ik verlaat gewoon de winkel. Mij krijg je heus niet gek met je 287 verschillende fietsen. Echt niet.

Komend schooljaar ga ik per dag minimaal 16 kilometer fietsen. Maar niet op dat barrel. Heus niet. Eén van de volgende vijf exemplaren gaat het worden. Ja, ik weet het nu echt zeker.

Ook al zijn ze stinkend duur.

Ook al kun je op Marktplaats best goede tweedehandsjes kopen.

Ook al heeft de Hema een supertoffe pimp-je-eigen-fiets-fiets.

Ik wil een snelle, lichte, coole bike. Van Koga. Ik doe het niet voor minder.

Gewoon, omdat ik dit merk het aller-allergaafste vind en ik nog nooit, ik herhaal, nog nóóit een nieuwe fiets heb gehad en ik ben al 34.

Van de tas...

2011-06-16T17:30:00.000+02:00

Toch lijd ik er niet onder. Onder dat plastic tasje.

Nog nooit kocht ik 'een deugdelijke tennistas'. Sinds jaar en dag arriveer ik op de baan met ofwel een rugzak, een plastic tasje van Esprit of een wat steviger exemplaar van O'moda. Mijn racket draag ik dan over mijn schouder in de daarvoor bestemde hoes die ik erbij cadeau kreeg. Nee, van mijn sportieve entree moet ik het niet hebben. Menig toernooicommissie heeft mij hierom al uitgelachen.

Als ik in zo'n sportwinkel sta om een tas uit te zoeken, slaat de twijfel toe. Te groot? Te klein? Te opzichtig? Handig? Kleurt ie bij m'n nieuwe tennisrokje? Puntje bij het paaltje verlaat ik onverrichter zake de sportwinkel met in m'n tas hooguit een paar nieuwe tennissokken.

Daar zit ik dus goed in. In die tennissokken.

Waar was ik?

2011-06-15T11:57:00.001+02:00

Bootjes in de haven van Allemansend (Elahuizen, Friesland)

Hier was ik.
In Friesland.
Om te zeilen.
Met kinderen.
En volwassenen.
In het zonnetje.
En in de regen,
maar altijd een lekker windje.

Heerlijk toch?

Instructie geven samen met Janna.

Fries vergezichtje tijdens de lunch.

Zicht op het Hofmeertje dat we binnenvaren.

Stoer - Roest

2011-05-25T13:10:00.000+02:00

Een oud-studiegenoot benadrukt nog eens dat ze mij altijd al stoer heeft gevonden. Dit naar aanleiding van mijn reis naar Azië. Ik weet niet waar ze het vandaan haalt, maar zie het als een compliment.

Dan trek ik mijn stoffige skates uit de kelder om mijn roestige schaatsvaardigheden op te poetsen. Als Bambi wiebel ik op m'n benen. Na een paar slagen heb ik 'recht-zo-die-gaat' weer onder controle. Remmen echter blijft, zoals altijd, een probleem.

In de spiegelende ruit van de winkel waar ik aan voorbij skate, zie ik een stoere dame. Blond haar op een knotje, strak zwart vestje, ruige spijkerbroek. Heus geen 34 jaar.
Niet ontevreden rijd ik verder.

Langs de Mark, tussen de koeien, onder Hollandse luchten met heftige wolken, een stevige wind, zeilwind. Ik geniet.

Wie niet kan remmen, moet vooruit zien en anticiperen; op obstakels, en moeilijkheden. De eerste drie veeroosters benader ik dan ook behoedzaam. Ik verminder vaart, negeer de brandnetels en slinger mijn arm om de belendende paal. Wiel voor wiel neem ik de hindernis.

Veerooster vier is echter een kwaaie: ik heb wind in de rug en de weg gaat bergaf. Ik heb een lekker vaartje. Voor een slechte remmer als ik geen gunstige omstandigheden.

Ik besluit de berm te gebruiken om af te remmen. Met één been in de berm en één been op het fietspad schuifel ik vooruit. Plots schieten beide benen onder me vandaan en beland ik pardoes op mijn rechterbil. Mijn linkerhand schaaft over de grond en beduusd kijk ik een paar tellen om me heen. Gelukkig niemand in de buurt.

Onhandig sta ik op en bedwing alsnog dit veerooster. Volgens mij zijn die roosters onderdeel van het skate-ontmoedigingsbeleid opgesteld door fietsclub De Roestige Spaak, waarvan al die oude mannetjes lid zijn die mij voorbij fietsen en wellustig nakijken. Heeft heus en vast níets met natuurbeleid te maken.

Als pleister op de wonde (van mijn ziel) haal ik een softijsje (mét nootjes) bij de friettent bij mij in de straat en schaats gemoedelijk het geasfalteerde fietspad voor mijn huis op en neer. In het zonnetje, mooi glad asfalt, zonder veeroosters en zonder gemelijk loerende oude mannetjes. Lekker veilig.

Hoezo stoer? Roestig word ik. Zelfde letters; andere volgorde.

Vandaag (27 april): en dit allemaal al voor half 10 's ochtends!

2011-04-27T18:06:00.000+02:00

Zonsopgang boven zee

Sneller dan m'n schaduw

Is het de Sahara?

Vissersvrouwen in Mui Ne

Fairy Stream

Tussen de waterlelies vond ik een bootje

Vissers

Stralen om zes uur 's ochtends

Is het de Grand Canyon?

Vette rotspartij

Intermezzo: The missing link (16-4-2011)

2011-04-16T15:38:00.000+02:00

Omdat ik zolang geen serieus blogje heb geschreven, bent u misschien de draad even kwijt. Laten we die draad weer eens oppakken.

De laatste keer dat ik een 'dag' blogde, was dag 39, mijn reisdag van Vang Vieng naar Vientiane (Laos).

Dag 40 t/m 42 (12 t/m 14 maart) bleef ik in Vientiane. Eerst hing ik daar wat rond, toen maakte ik plannen voor Vietnam en op dag 2 ging ik dan eindelijk fietsen. Het was de dag dat een monnik mij voor een actrice aanzag. Mooi toch? Op de laatste dag ging ik vanuit Vientiane een National Park bezoeken. Een stevige autorit, een mooie wandeling en zwemmen in een waterval. Altijd heerlijk.

Op dag 43 (15 maart) vloog ik naar Hanoi in Vietnam. Ik had een zeer turbulente landing en dat zou een voorbode zijn van het weer daar. Het was erg koud (10-12 graden) en nat. De poncho kon uit de tas. Ik bleef ruim een week in Hanoi en omstreken, dus dag 43 t/m 50 (15 t/m 22 maart). Op de eerste dag ontmoette ik gelukkig meteen twee leuke meiden uit Zwitersland, Valeria en Laura (kijk maar op de foto's). Met hen heb ik eindeloos in koffiebars rondgehangen, omdat we het zo koud hadden. Ook zijn we naar het vrouwenmuseum geweest in Hanoi. Het weekend hebben we doorgebracht in Sa Pa en Bac Ha. Deze plaatsen liggen ten noorden van Hanoi en zijn erg bergachtig. De mooiste foto's van Vietnam heb ik daar gemaakt. We hadden geluk, want dat weekend scheen de zon wel. Op maandag was het ook nog mooi en toen zijn we naar Tam Coc gegaan. Tam Coc heeft ook karstbergen, net als Halong Bay, maar dan tussen de rijstvelden. Een superleuke dag!
Op dinsdag 22 maart deden we nog een kort bezoekje aan het mauseleum van Ho Chi Minh. Die man ligt daar toch een partij kou te lijden. 's Middags vertrokken Laura en Valeria naar Cambodja. De volgende dag (woensdag 23 maart) vloog ik naar Surat Thani. Daar had ik met Wendy afgesproken en we namen de boot naar Koh Samui in Thailand, zodat we eindelijk lekker op het strand konden liggen!

Helaas, niets bleek minder waar. Vanaf de 23ste heeft het acht dagen bijna onafgebroken geregend. We werden er gek van! De paraplu, die ik in Hanoi had achtergelaten, werd opnieuw aangeschaft en de poncho kwam weer uit de tas. Het was op een gegeven moment zo ernstig dat het water in de straten stond en we niet meer van het eiland af konden. Stressen voor Wen om op tijd in Bangkok te zijn, maar dat is gelukt!

Op donderdag 31 maart vlogen we van Koh Samui naar Bangkok. Wen vloog 's nachts terug naar Nederland en ik bleef fijn nog een paar daagjes in Bangkok, alwaar ik gaandeweg steeds een beetje mistroostiger werd. Waar zal ik heengaan? Dat was de grote vraag en bijna wilde ik terug naar huis. Gelukkig brachten Kristien en Peter me weer op het goede pad en ik vertrok naar Koh Chang, nog steeds in Thailand. Daar beleefde ik een drietal wonderschone dagen op het strand en in de snorkelbaai. Met Femke, Mark en Xander was het reuzegezellig en ik verbrandde mijn rug enorm met snorkelen. Of ik niet wist dat je ook kunt verbranden als het bewolkt is...

Dus:
Dag 51 t/m 58 was ik op Koh Samui. (23 maart t/m 30 maart)
Dag 59 t/m 64 was ik in Bangkok. (31 maart t/m 5 april)
Dag 65 t/m 68 was ik op Koh Chang. (6 april t/m 9 april)
Dag 69 t/m 74 was ik in Siem Reap (Cambodja). (10 april t/m 15 april)

Na Koh Chang krijg ik er weer zin in en ik boek een goedkope bustour naar Siem Reap in Cambodja. Het kost niet veel, maar je bent dan wel de hele dag onderweg en bij de grens word je redelijk besodemieterd, maar dat hoort er blijkbaar bij. Ik ontmoet al direct twee jongens uit Amsterdam, Laurens en Mickey, met wie ik uiteindelijk 4 dagen optrek in Siem Reap. Een supertijd. Tempels kijken, flauwe grappen maken en veel bier en gin-tonic drinken. Top!

Even slikken dus als de jongens op 14 april doorreizen naar Pnom Penh (schrijf je dat zo?). Ik blijf nog een dagje in Siem Reap en bezoek het museum en een krokodillenfarm. Vandaag ben ik doorgereisd met de boot van Siem Reap naar Battambang. Het is vandaag de 75ste dag van mijn reis die 94 dagen duurt...

Slik.

Haast!!!

Dag 74: afscheid nemen is een beetje sterven (15-04-11)

2011-04-15T13:27:00.000+02:00

Nog altijd in Siem Reap (Cambodja). Tja, dat weet u natuurlijk niet, want ik loop totaal achter met bloggen. Hoe verder ik in mijn reis verzeild raak, hoe minder ik alleen ben en hoe minder tijd en ruimte ik mezelf gun of dwing te nemen om te schrijven. Mijn 'zwarte (Moleskine) boekje' is gelukkig meer 'bij', dan dit weblog. En mijn hoofd puilt uit van herinneringen.

Toch schrijf ik nu. Het is niet chronologisch en eigenlijk helemaal niet logisch, maar ik vind het zonde om echt te stoppen met schrijven. Dit blogje is er dus een uit de categorie 'fuck the (my own) system'.

Wat is dat toch met tijd? De eerste weken van m'n reis kropen voorbij, maar inmiddels is het tempo drastisch omhoog gevlogen. Zelfs anderhalve week kommer en kwel (regen, dipje, dat soort zaken, misschien daarover later meer) lijkt vervlogen in een tel. En spijt dat ik nu heb, dat ik niet eerder vertrokken ben of andere keuzes heb gemaakt. Maar ja, wat heb ik aan spijt? Morgen een nieuwe dag met nieuwe avonturen. Pak die fiets, neem die boot, laat je niet kisten, Claas. Morgen ga ik dus met de boot van Siem Riep naar Battambang (dan kunt u dat even opzoeken, als u wilt).

Toen ik naar huis wilde (vorige week), verlangde ik naar de mensen van wie ik hou, naar mijn comfortabele roze loveseat en naar bruin brood met kaas. Nu ik niet meer naar huis wil, ben ik bang voor de sleur, de keuzes die ik zal moeten maken en de terreur van televisie. Weg met de vrijheid. De toekomst dringt zich aan alle kanten aan me op. Ik hou er niet van, van opdringerige toekomsten.

Fotootje maken van Angkor Thom.

Ik trok de afgelopen dagen op met twee jongens uit Amsterdam. Twintig en eenentwintig. Ik had een supertijd. Slap van het lachen, goede gesprekken (hoe wijs zijn die gasten voor hun leeftijd), bravoure, drank, gezelligheid, gelijk en ongelijk.
Maar wat een melancholie ook, en jaloezie. Ik merk dat ik hen benijd om hun jeugd, de extra jaren die zij nog hebben om alles te doen waar ze van dromen. En dat ze daar ook al mee begonnen zijn. Nu al. Ik weet nog niet eens wat mijn dromen zijn. Laat staan dat ik weet waar ik moet beginnen om ze waar te maken.

Nou ja, vandaag gingen 'mijn' mannen dus weer verder met hun reis. Zo leuk dat reizen; je ontmoet zoveel leuke mensen. Inderdaad, maar ze gaan ook altijd weer weg of verder. Of ik ga weg. En dan heb je zo'n middag dat je een traantje wegpinkt en wat treurige gedachten hebt. Die staan dus hierboven. Voor de afwisseling. Omdat je als thuisblijver ook wel eens gek wordt van al die positieve verhalen en zonnige foto's.

Intermezzo: de kip die in de soep vloog

2011-04-04T08:37:00.005+02:00

Het allerpopulairste gerecht in Vietnam is Pho (spreek uit: fo). Je kunt deze noedelsoep met kip of rund eten; de soep heet dan respectievelijk Pho Ka of Pho Bo.

Toen Laura, Valeria en ik in Tam Coc waren (iets ten zuiden van Hanoi) zagen we op de markt het volgende hartverscheurende tafereeltje.

Ook zo dol op de maandagmiddagmarkt?

Wie zei daar iets over bio-industrie?

Eindelijk uit dat benauwde hok...

Mag het een onsje meer zijn?

Kat, oh nee, kip in de zak gekocht.

Intermezzo: cursus kind-op-je-rug-binden

2011-04-03T17:36:00.001+02:00

Omdat ik nogal achterloop met schrijven en ik jullie toch mijn avonturen in Vietnam niet wil onthouden, heb ik nieuwe foto's geplaatst op Picasa. Ook heb ik twee intermezzo's gemaakt. Weinig tekst, maar soms zeggen beelden meer dan woorden.

In het weekend van 19 en 20 maart ging ik met de nachttrein vanuit naar Hanoi naar Sa Pa. Gelukkig was het daar beter weer dan in Hanoi, want van die kou en die regen word je bepaald niet vrolijk. De etnische minderheden die rondom Sa Pa (Noord-Vietnam) leven, hebben zo hun eigen gewoontes en manieren. De kindertjes dragen ze gewoon, met de billen bloot, op hun rug.

Stap 1: je vraagt een vriendin, zus, nicht om te helpen.

Stap 2: je bukt en je nicht legt je baby op je rug.

Stap 3: je baby wordt stevig ingesnoerd.

Stap 4: even schudden...

Et voila!

Dag 39: Reisdag van Vang Vieng naar Vientiane (11-03-11)

2011-03-28T09:22:00.002+02:00

VIP-bus. Spullen op het dak met een zeiltje erover.

Om kwart voor acht sta ik op en ik heb alle tijd om te ontbijten, geld te wisselen en uit te checken. Het oppikbusje heeft me al voor half 10 gevonden en brengt me naar de 'grote' bus. In minder dan 4 uur rijden we naar Vientiane waar we redelijk in het centrum worden afgezet. Dat scheelt weer een taxi.

Ik heb goed opgelet tijdens het rijden en weet zelfs precies waar ik ben op de kaart. Ik leer het nog wel eens! Binnen vijf minuten sta ik voor het guesthouse dat ik had uitgezocht in de Lonely Planet. De kamers zouden 'spotless clean' moeten zijn en het restaurant fantastisch, maar ik heb nog niet zo'n gore bende gezien tot nu toe, dus ik ben snel weg. Dan maar naar Mixay Guesthouse, de goedkoopste van het rijtje budgethotels in het 'belangrijke boek'. De kamer is een cel zonder raam en er hangt een oude mannenluchtje, maar de gedeelde badkamer is superschoon en het hele guesthouse straalt een bepaald soort gezelligheid uit. Het is goedkoop en het ontbijt is inclusief, dus ik ga ervoor.

Eerst hang ik wat in de lobby rond, daarna hang ik rond in het stadje, maar m'n draai heb ik nog niet echt gevonden. 's Avonds ga ik dus maar heerlijk eten bij DaaFa. Totaal niet 'Laotiaans', maar wat een heerlijke bruschetta en wat een fantastische wijn. Morgen probeer ik het opnieuw. Ik heb gewoon altijd heel veel tijd nodig om ergens te wennen. En als lekker eten daarbij helpt? Waarom niet?

Dag 38: Vette grotten (10-03-11)

2011-03-27T22:00:00.007+02:00

Vanochtend bijtijds opgestaan na een lange nacht. Mijn probleempje is nog niet verholpen en dat maakt dat ik nog wat tranen vergiet boven mijn yoghurt-met-fruit-en-muesli-ontbijt. Zo zie je maar hoe belangrijk gezondheid is; zeker in een land als Laos.

Geen slecht exemplaar.

Dit keer huur ik een keidure mountainbike, want gisteren viel het fietsen niet mee op mijn lila kinderfiets. Vandaag fiets ik zeker 30 kilometer in plaats van de 12 van gisteren, dus een goede fiets is het halve werk. Ik kies een oranje exemplaar.

Kilometerpaal 169 waar ik volgens de Lonely Planet naartoe moet fietsen is zo gevonden en ik fiets geen enkele keer verkeerd (kan ook niet, want er is maar een grote weg, maar dat terzijde).

Stoere jongens op hun 'kinderfietsen'.

Om mij heen fietsen middelbare scholieren die op weg zijn naar de highschool net buiten Vang Vieng. Ze dragen keurige uniformen, hebben allemaal dezelfde kinderachtige fietsen en beschermen zichzelf tegen de zon met een paraplu. Ik kijk mijn ogen uit en zij ook als ik voorbij fiets op mijn hightech mountainbike. Wat een verschillen!

Bij kilometerpaal 169 moet ik linksaf het onverharde pad op richting de rivier. Ik stal mijn fiets, betaal en ga te voet verder over de bamboebrug. De eerste grot die ik bezoek is de Olifantengrot. Niet echt een bijzonder geheel, maar er is inderdaad een rots in de vorm van een olifant in de ondiepe grot. Ik pik daar mijn toekomstige gids 'La' op, maar dat weet ik dan nog niet. Hij is er ineens en blijft me vergezellen. Zijn 'gezelschap' zou later nog een fraai staartje krijgen.

Die spleet daarachter. Daar gingen we dus in.

De tweede grot heet Watergrot, omdat hij vol staat met water. Oh ja? Ja. Met een tube kun je erin en dat doe ik dus ook samen met mijn gids. Broek uit, bikini aan, even slikken en hup dat koude water in. 'La' denkt me blij te maken door schelle deuntjes te fluiten in het donker, maar ik ben een beetje een zeikerd wat dat betreft en ik erger me eraan. In mijn Europese oren klinkt het te schel en te vals, maar wat kan ik doen?

Dit schatje ging ook even zwemmen bij de grot.

De laatste grot van vandaag heeft vast een naam, maar die weet ik niet. Wat ik wel weet, is dat hij 7 km diep is en dat ik er ongeveer 2 km ben ingelopen met mijn gids en later ook nog met drie Duitsers. Het grottenlandschap verandert elke honderd meter en is spannend mooi. Op 2 km is er een flink meer in de grot en de Duitsers (een zus, haar broer en zijn vriendin) en ik gaan erin zwemmen. Wat een 'koele' ervaring.

We wandelen terug, maken ruzie met de gids over de prijs en daarna race ik terug naar Vang Vieng om mijn fiets op tijd in te kunnen leveren. Zoveel inspanning maakt hongerig, dus dat wordt weer een sandwich, nadat ik gedoucht heb. Nog even internetten en een busticket regelen, want morgen gaat de reis naar Vientiane. Ik ben al langer gebleven in Vang Vieng dan gepland (wat helemaal niet erg is), dus 'the show must go on'!

Dag 37: Return to the blue lagoon (09-03-11)

2011-03-27T08:30:00.010+02:00

Later dan gepland (what's new) zit ik op mijn fiets op een superhobbelige weg. Ik steek een bamboebrug over (waar ik voor moet betalen) en fiets richting een grot met een meertje dat bekend staat als de Blue Lagoon. Met de film in mijn achterhoofd verheug ik me op mijn bestemming.

Blue Lagoon. Nou, blauw is het zeker!

Om me heen een landschap vol akkers en hoge karstrotsen. Terwijl ik mijn lilakleurige kinderfiets (zo zouden wij zo'n fiets noemen; hier zijn ze in grote getalen te huur en fietsen ook alle scholieren erop) over de keien manouvreer, zweet ik me rot. Ik hoop dat ik de goede kant op fiets, maar dat weet ik niet zeker. Als echter wat meer 'blanken' me passeren op hun brommers, dan lijkt het erop dat ik goed zit.

Ik arriveer rond een uur of een bij het meertje dat redelijk vercommercialiseerd blijkt te zijn. De opgeschoten pubers uit het dorp hebben hun weg hier naartoe weten te vinden; je kunt ook hier sandwhiches bestellen en zwemmen of luieren in de bamboe hutjes. Na een welverdiend blikje cola, ben ik fris en fit genoeg om naar de grot te gaan klimmen.

Wow! Zo een heb ik nog nooit gezien!

Dit keer geen keurige trap zoals gisteren, maar een rotsachtig pad dat best wel steil is. Toch gaat het prima op mijn slippers en ik zie zelfs een prachtige roodbruine hagedis. Om mij heen klinkt het geluid van tientallen cicaden die dit keer geen zoemend geluid maken, maar een hoog piepend geluid als van jonge katjes. Wat een bijzondere sfeer en wat ben ik blij dat ik 'de blue lagoon' achter me heb gelaten.

Zonlicht valt op de buddha onder het dakje.

De ingang van de grot is best lastig te bereiken, maar gelukkig ligt daar een buddha om over mij te waken. Ook zit er een Vlaamse dame die op haar man wacht die verder de grot in aan het klimmen is. Ik vervloek mijn slippers en het ontbreken van mijn zaklamp en klets wat met de dame die naar eigen zeggen ook niet zo'n held is.

Leve de zelfontspanner.

Als de man terugkomt, biedt hij mij zijn hoofdlampje aan en dat sla ik niet af. Helemaal alleen klauter ik de grot in. Spannend! Het is donker en slechts in de verte hoor ik de stemmen van een groepje Fransen tot ook die uiteindelijk wegsterven en ik helemaal alleen ben. Wat is dit een avontuur zeg. Met m'n zelfontspanner maak ik een trotse foto van mezelf als Indiana Jones.

Het kleine manneke met het grote kapmes.

Op de terugweg met de fiets wil ik naar een uitzichtpunt gaan klimmen dat het Vlaamse stel mij heeft aangeraden. Voor ik aan de klim begin, neem ik even een drankje bij een van de twee restaurantjes langs de weg. Daar ben ik zo gegrepen door de armoedige kindertjes die om mij heen cirkelen, dat ik te lang blijf zitten en het te laat wordt om nog te gaan klimmen (en ik heb er ook niet zo'n zin in...). Ik maak wel veel prachtige foto's van hen en ben alsnog heel tevreden.

Bij een ondergaande zon fiets ik over het onbegaanbare pad terug: koeien worden terug naar de stal gedreven en de zon maakt lange schaduwen over de weg. Ik lever mijn fiets in en trakteer mezelf op een pannenkoek. Hij smaakt weer goddelijk!

's Avonds lig ik al heel vroeg in mijn bedje, want ik voel me helemaal niet lekker. Ik heb een beschamende kwaal die meer iets is voor oude mannen en zwangere vrouwen en daarbij heel ongeschikt om mee te fietsen. Daar maak ik me vervolgens (onnodig) veel zorgen over. Daar krijg ik hoofdpijn van en ik voel me ook misselijk. Kortom: paracetamolletje en hup het bed in. Morgen zal het vast beter gaan.

Dag 36: Een prachtige grot en een middagje foto's bewerken (08-03-11)

2011-03-26T12:00:00.000+01:00

Ziet er stevig uit, die brug, maar hij was heel wiebelig.

Vandaag gaan Beth en Sophie weg. Ze nemen de bus naar Vientiane. Ons laatste ontbijtje samen en daarna een bezoek aan een grot op loopafstand. Natuurlijk lopen we eerst weer wat verkeerd (dit keer niet mijn schuld!), maar daarna komen we via een hangende brug aan bij een resort met een prachtig park waar het vergeven is van de Thaise toeristen in rode t-shirts. Geen blanken, dus zij kijken net zo hard naar ons als wij naar hen. Altijd leuk!

De grot is te bezichtigen na het beklimmen van een flinke trap en is zeker de moeite waard. Na alle harde muziek, drank en bars van gisteravond is de koelte van de grot weldadig en een prettige afwisseling. Bovendien is de grot heel mooi uitgelicht, waardoor er een sprookjesachtige sfeer ontstaat.

Om 13.00 uur zwaai ik Beth en Sophie uit. We hebben een toffe tijd gehad in Luang Prabang en Vang Vieng en misschien zien we elkaar weer in Vientiane! Voor mij is er tijd voor rust nu, want 2 dagen lang optrekken met meiden voor wie het Engels hun moedertaal is, heeft mij aardig uitgeput (hoewel de 'buckets' daar misschien ook een klein rolletje in spelen...).

De middag besteed ik aan het uitzoeken van mijn foto's, want dat is weer hard nodig. Mijn usb-stick die aanvankelijk 'besmet' leek met een of ander virus heb ik weer aan de praat gekregen, dus dat is fijn. Het kost me heel wat uurtjes om alle foto's te screenen, om te draaien, te verkleinen en in mapjes of website te plaatsen. Maar goed, als ik het goed bijhoud, dan heb ik straks thuis minder werk en ik vind het ook wel 'lekker' om te doen.

Stalletje met alles wat een Vang Vienger zich kan wensen:
fruitshakes, pannenkoeken en de beste sandwiches.

Ook skype ik voor het eerst met paps en mams. Een hele ervaring. Daarna een bananenpannenkoek en een fruitshake op het 'marktplein' en goede voornemens om morgen op de fiets op stap te gaan. Ik heb de hotelkamer heerlijk voor mij alleen en kijk zelfs een filmpje op de televisie. Gezellig met mezelf!

Intermezzo: stand van zaken op 26 maart 2011

2011-03-26T10:43:00.001+01:00

Velen van jullie vragen zich af waar ik momenteel uithang, omdat er zo weinig blogjes verschijnen. Ik geef even een update:

1) Op 15 maart ben ik van Vientiane naar Hanoi gevlogen. In Hanoi was het superslecht en koud weer, maar ik ontmoette al wel snel twee superleuke Zwitserse meiden, zodat we toch lol konden maken (waarover later meer).

2) Er zijn zo weinig logjes om twee redenen: in Hanoi (Vietnam) waren er geen internetcafes en ik had twee vriendinnen, dus dan is kletsen veel leuker dan bloggen.

3) Op 23 maart ben ik van Hanoi naar Surat Thani (Thailand) gevlogen, omdat ik gek werd van de regen, heel veel zin had in strand en Wendy (vriendin van m'n zus) daar was.

4) Nu ben ik dus op Koh Samui met Wendy waar het ook al 3 dagen spoelt van de regen. (Nu op dit moment, dus ook weer.)

Samengevat: de wereld is totaal van slag, want het is overal in Zuid-Oost-Azie heel slecht weer wat totaal niet past bij de tijd van het jaar. Ik overleef het wel, maar voor Wendy is het supervervelend, want zij gaat donderdag alweer terug naar Nederland.

Wat doen Wen en ik nu?
1) Wachten tot de regen voorbij gaat, want overal in het zuiden van Thailand is het slecht tot en met maandag. Verkassen heeft dus geen zin.
2) Massages ondergaan en lekker eten. Heb nog nooit zulke soepele spieren gehad. :)
3) Yoga.
4) Door straten lopen die blank staan.
5) Bloggen (komende dagen dus nieuw leesvoer!)
6) Morningdips in de zee en dan snel douchen in het hotel.

Voordelen ten opzichte van Vietnam: het is wel nat maar niet koud, het hotel is niet klam en er is weer Thaise curry.

Eerst waren we in Lamai (op Koh Samui), dat was afschuwelijk, want daar zijn alleen maar oppikbars voor Thaise dames. Nu zijn we in Bophud, Fishermansvillage en dat is wel een heel leuk en pittoresk dorpje. Zeker als alle straten blank staan.

Er komen dus nieuwe blogjes aan en wij bidden voor droog weer. Overigens gunnen wij jullie uiteraard jullie heerlijke lentezon. ;)

Dag 35: In the tubing! (07-03-11)

2011-03-26T09:18:00.002+01:00

Op de dag dat mijn neefje 4 jaar wordt, gaat zijn 'oude' tante tuben in Vang Vieng. De zusjes uit Whales en ik treuzelen in de ochtend, want we lijden aan koudwatervrees. We eten een fruitontbijt, schaffen ons een paar flukse shorts aan en gaan dan een tube huren. Dat gaat vlotjes en we zitten in de tuktuk samen met Rikke uit Denemarken en Orla uit Ierland. Dit illustere vijftal zal die rivier eens even gaan 'betuben'!

Beth is er helemaal klaar voor. Eerste cafe in zicht!

Vanaf de plaats waar de tuktuk ons afzet, is het nog 20 minuten verder stroomopwaarts lopen, want anders zouden we de belangrijkste bars missen!

De eerste 200 meter zijn de belangrijkste bars en we doen ze allemaal. Om niet helemaal gaar aan te komen, delen we steeds een 'bucket'. Elke bar heeft ofwel een grote 'slide' of een 'swing' om de echte helden uit te dagen. Ik ben geen echte held. Sophie en Orla echter wel en die duiken dan ook letterlijk overal in. De rest van ons beperkt zich tot een swingend dansje op de luide klanken van de moderne dance-muziek die uit alle boxen schalt.

Die bars zijn een dolle boel. Carnaval is er niks bij!

Tegen de tijd dat we 5 of 6 bars hebben 'genomen', is het al rond vijf uur 's middags. Als we onze tubes (die we nog bijna niet gebruikt hebben), voor zessen in willen leveren, zullen we echt rapido die rivier af moeten zakken. Dat lukt natuurlijk niet, want het is de droge tijd, dus de snelheid van de rivier is dramatisch laag.

Al snel liggen Sophie en ik enorm voorop. Waarom de anderen achterblijven is ons een raadsel. Als het op een gegeven moment begint te schemeren, vind ik het hoog tijd om het water uit te gaan. Sophie niet, maar die is dan ook heel dronken en ik heb de laatste paar buckets flink gesmokkeld. Tja, dat krijg je met 5 rietjes... Ik overtuig Sophie en we gaan het water uit bij een klein cafe met een groot bord 'tuktuk', want wij begrijpen ook wel dat als je hier het water verlaat, dat dan het dorp erg ver lopen is.

Partycrew, voorzien van: nep-Ray Ban, shorts en bucket.

We wachten en wachten en de andere drie laten op zich wachten. Als ze uiteindelijk voorbij komen, zitten ze in een boot! En ze varen gewoon voorbij! Ik begrijp er niks van. Sophie wil accuut weer in haar tube, maar het is inmiddels echt donker, dus daar steek ik een stokje voor. Van onze laatste centen nemen we de tuktuk naar het dorp.

's Avonds, als Orla veilig in de bus naar het vliegveld zit, eten wij een belabberde pizza in een 'Family Guy-restaurant' en wagen ons in de Q-bar. Gezellig! Tenminste dat vind ik, want ik verzet me er niet tegen dat wij de gemiddelde leeftijd wat opschroeven. Dat is nu eenmaal een gegeven in Vang Vieng!

Halverwege de avond begint het te gieten van de regen. Wie had dat nu verwacht? Het dorp frist er lekker van op en alle jongeren die in zwemkleding door de straten hobbelen ook.

Het was een mooie dag.

Intermezzo: regen, regen, regen

2011-03-17T14:10:00.000+01:00

Dinsdag aangekomen in Vietnam (Hanoi) en sindsdien is het geen minuut droog geweest. Het regent, giet of spoelt. Het komt met bakken uit de hemel, katten en honden. You name it, we have it!

Met twee Zwitserse meiden (opgepikt bij The temple of literature) heb ik anderhalve dag gezocht naar een café waar het WARM was, want het is hier 14 graden en ze hebben nergens verwarming of isolatie. Mensen eten buiten op straat, zittend op plastic krukjes schuilend onder zonnescherm, paraplu of poncho.

We lijden kou met z'n allen!

Wij nu dus even niet meer... Heb net zelfs een warme chocomel gedronken. We slepen ons van bar naar museum, naar café. Een beetje lamlendig word je daar wel van.

Ons beste (en enige) shoppingresultaat tot nu toe: drie paraplu's en een poncho.

Kortom: goodmorning Vietnam! heeft ons nog niet veel meer gebracht dan liters en liters water. Tja, hoe kun je anders het derde grootste exportland van rijst worden?

To be continued...

Dag 34: Kennismaking met de 'buckets' (06-03-11)

2011-03-14T16:20:00.003+01:00

Op naar Vang Vieng! Om half 9 heb ik met Sophie en Beth afgesproken. We nemen een tuk-tuk naar het busstation waar om half 10 de bus naar Vang Vieng vertrekt. We delen onze tuk-tuk met een Japanner, Djung, zodat we per persoon maar 8000 kips kwijt zijn. Bedankt Beth, voor je onvolprezen afdingkunsten.

Nog voordag we bij het busstation arriveren, zet de bestuurder zijn tuk-tuk stil. Wat krijgen we nou? Hij zegt dat we ook met zijn vriend in het minibusje kunnen. Dan stappen we nu direct in en betalen we per persoon 70.000 kips. De grote bus kost 90.000 kips, dus we nemen de gok van dit illegale ritje. De vriend verzekert ons dat hij voorzichtig zal rijden tijdens de rit met de scherpe bochten.

Marktkraam onderweg.

Voorzichtig rijden is een rekbaar begrip. Je kunt heel voorzichtig rijden op de rechte stukken en toch de bochten doorcrossen. Wij zien de logica er niet van in en ik ben blij dat ik vanmorgen een reispilletje heb ingenomen.

Als we een trouwerij passeren, vraagt de chauffeur of ik een 'boyfriend' heb. Met veel heimelijk genoegen zeg ik dat ik er inderdaad een heb, maar dat die thuis is. Hij gelooft me volgens mij helemaal niet, maar stopt wel met avances maken. Lekker rustig, want ik wil liever een dutje doen.

Na een uurtje of 2 moet Sophie heel nodig plassen, dus we vragen de chauffeur of hij bij een toilet wil stoppen. Hij stopt vrijwel direct, maar er is geen wc te bekennen in de buurt van de bamboe huisjes. Dan maar een bush-stop. We giechelen als schoolmeisjes, terwijl we een bosje proberen te vinden waar geen kindertjes naar zitten te kijken. Het lukt niet erg, maar het is wel leuk!

We arriveren rond 13.00 uur al in Vang Vieng en omdat we met z'n drieen zijn, is het zoeken van een guesthouse veel gemakkelijker. Beth blijft bij de tassen en Sophie en ik gaan op guesthousejacht. We gaan een kamer delen, dus dat wordt voor het eerst wat echt goedkope nachtjes voor mij in Laos. We checken een kamer, twee huisjes en dan weer een kamer. Om de bungalowtjes te kunnen bezichtigen, moeten we een gammele, zelfgemaakte bamboebrug oversteken. Het is een avontuur op zichzelf en we belonen onszelf met een blikje cola.

Om niet te knoeien zet ik mijn cola even op het balkonnetje, voordat we huisje 2 bezichtigen. De mevrouw die ons rondleidt, denkt dat het blikje leeg is ofzo en dondert het 'hup' over de reling. Daar ligt mijn blikje, leeg te lopen op de grond. Zonde... Maar ik moet er toch heel hard om lachen.

Uiteindelijk belanden we dus in Grand View Guesthouse. We hebben een grote kamer met een tweepersoonsbed (voor de zusjes) en een eenpersoonsbed voor mij. De prijs is zo gunstig dat ik er ook kan blijven, als zij eerder weg zouden gaan.

Friends op tv.

Beth heeft even wat tijd voor zichzelf nodig en ik heb superhonger, dus gaan Sophie en ik shoppen en een hapje eten. Ik zie van die lekkere vissen op de barbecue, dus de keus is snel gemaakt. Op de televisie wordt de dvd van Friends gedraaid. Dat doen ze hier overal! Je kunt in de restaurants kiezen tussen Friends, Southpark en Familie Guy: allemaal even slecht als je het mij vraagt.

Iemand nog een zonnebril?

Shoppen in Vang Vieng bestaat uit het passen van shorts en t-shirts: je kunt kiezen uit een groene, gele of roze tanktop met de tekst: "In the tubing. Vang Vieng". Verder verkopen ze nep-RayBan-zonnebrillen en waterdichte tasjes om je geld in te stoppen als je gaat tuben, want daarom lijkt het hier in dit dorp allemaal te draaien. Wij gaan het morgen meemaken!

Heb ze weleens lekkerder gegeten.

De vis die ik in het Friendsrestaurant bestel, smaakt niet onaardig, maar is ook niet superlekker. Bovendien zijn er heel veel vliegen die me een beetje een vies gevoel geven. Kortom: het wordt geen topdiner. Wel leuk is de sticky rice die ik voor het eerst besteld heb en die geserveerd wordt in een bamboe mandje.

Doe mij een kopje ' happy' tea.

Eenmaal terug bij het guesthouse is Sophie toe aan een dutje en heeft Beth wel weer zin om erop uit te gaan. En ik ben uiteraard de beroerdste niet, dus ik ga mee. Weer in de winkeltjes en dan naar Jaydee's, een populaire bar. Als we bestellen, kunnen we uit diverse 'buckets' kiezen. Een bucket is een plastic strandemmertje dat de barkeeper volgooit met slechte sterke drank, fris en ijs en rietjes, zoveel je wilt. Bij Jaydee's krijg je ook het 'happymenu' gepresenteerd. Happy-pizza, happy drankjes, happy-cake; alles wat je maar wilt met hash of weed erin. Daar hebben wij, Beth en ik, helemaal geen behoefte aan. We gaan voor de 'sexy bucket' en de baas - volgens mij heet hij Jaydee, maar ik kan me vergissen - giet er met plezier nog wat extra whisky in.

Bucket vol met 'mojito'.

Het smaakt helemaal niet slecht en het maakt de tongen los, dus we vermaken ons prima. Na deze bucket checken we het 'party-island' en belanden we bij de Jokerbar. Ook hier weer buckets op het menu en een shotje van de meest smerige Lao Lao. Djiezus wat is dat spul sterk zeg. We kiezen voor een emmertje vol mojito gemaakt met Bacardi-rum en niet van die Laotiaanse bocht. Smaakt best goed en gaat er dus ook vlot in. Volgens Beth is ie niet sterk, maar ik waag dat te betwijfelen.

We worden redelijk teut en kletsen wat met een paar verstokte Vang Vienggangers. Mijn gespreksgenoot heet Stephen (denk ik), komt uit Zweden, is al tweeeneenhalf jaar aan het reizen, draagt zo'n lelijke wijde broek en een rode pet en heeft een of andere conspiracy-theory over de invloed van de VS op het Midden-Oosten. Het interesseert me geen bal. Hij wil me wel een rugmassage geven of me achterop nemen op zijn motorbike. Lief aangeboden hoor, maar nee. Nee, nee en nog eens nee. Als we terug naar het guesthouse lopen, zeg ik letterlijk tegen hem dat ik niet geinteresseerd ben (Beth in een deuk), maar dat weerhoudt hem er niet van om zijn kamernummer nog even te noemen. Sukkel...

Ik ben het niet met Beth eens dat ik me gevleid moet voelen door de manoevres van dit heerschap.

Als we bij Grand View terugkomen, ligt Sophie nog te lezen. Wij kletsen honderduit over onze belevenissen, maar het lijkt haar matig te boeien. Achteraf snap ik dat wel; we waren toch behoorlijk aangeschoten. Groot voordeel: we slapen er goed op. Morgen "In the tubing"!

Dag 33: Alleen reizen kost tijd! (05-03-11)

2011-03-13T09:53:00.000+01:00

Vanuit Luang Prabang zijn er volgens de Lonely Planet twee dingen die je zeker moet zien: de grotten Pak ou Cave en de Kuengsi waterval. Die grotten, dat gaat hem niet worden, maar ik heb besloten vandaag de waterval te bezoeken en aangezien mijn vriendinnetjes uit Whales daar al geweest zijn, ga ik alleen.

Tuktuks langs de Mekong wachten geduldig op klanten.

Dat is nogal een uitdaging, want in je eentje kost een tuk-tuk naar de waterval ongeveer 15 euro. Dat is nogal veel voor Laotiaanse begrippen, zelfs al is het een rit van 32 kilometer. Ik loop een rondje, en nog een en nog een. Geen halfvolle tuk-tuk te bekennen. Ik geef mezelf nog 20 minuten en dan ga ik een andere bestemming zoeken voor deze dag, want anderhalf uur rondlopen op zoek naar een lift lijkt me echt wel de max.

Daar komt een lange, al wat oudere jongere Fransman aangefietst. Ah, het is Daniel de filmmaker uit mijn guesthouse (dat dure, waar ik inmiddels niet meer logeer). Hij zit licht bezweet (understatement) op een fiets met een mandje en zwaait zwierig zijn blonde haar naar achter. Zijn blouse heeft hij iets te ver opengeknoopt en zijn camera ligt in het mandje.

(Achteraf gezien had ik een etentje met hem moeten arrangeren. Hij leek me een charmant en interessant persoon, maar ik had al afgesproken om te gaan chillen bij Utopia met Beth en Sophie.)

Daniel helpt me aan een tuk-tuk, want hij heeft er net een gezien die nog niet helemaal vol was. Hij wijst naar een plek achter hem en ik haast me daar naartoe hem intussen een fijne dag toewensend.

Ik overleg even met de passagiers van deze tuk-tuk en moet uiteindelijk 30.000 kips (ongeveer 3 euro) betalen. Kijk, dat zijn betere bedragen.

Beer in hangmat. Foto is verdraaid.

In een hobbel-de-bobbelrit samen met jongeren uit Londen en Chili rijd ik in een uurtje naar de Kuengsi watervallen. De parkeerplaats is gevuld met tuk-tuks en rondom dingen eetstalletjes en stalletjes met souvenirs naar de gunsten van de toeristen. Het is er gezellig bedrijvig en op een smorsig (heren!)toilet verruil ik m'n ondergoed voor m'n bikini. Je kunt immers zwemmen in deze waterval!

Vlak na de ingang van het park bevindt zich een opvangcentrum voor Aziatische beren. Ze hebben twee soorten beren: de maanbeer (met een witte vlek op de buik) en de zonnebeer (met een gele vlek op de buik). Deze beren zijn uit de vreselijkste situaties gered en kunnen nu een luierend leventje leiden. Je ziet ze dan ook vooral in de hangmatten liggen en op de bamboe plateaus erboven. Onnodig om te zeggen hoe schattig ze eruit zien!

Glad, spiegelend, matblauw wateroppervlak.

Ik wandel verder over een smal begroeid pad waar de zon lichte vlekken op achterlaat en kom langs steeds nieuwe stukjes van de waterval. Het water is melkachtig turkoois van kleur. Heel bijzonder. Op twee plaatsen mag je zwemmen, maar daar zie ik toch vanaf. Ik vind zo'n natte bikini altijd zo'n gedoe. In plaats daarvan besluit ik naar de top van de waterval te klimmen.

Wat een seksloze outfit is dit...

Het is een steile klim en omhoog is niet zo'n probleem, maar ik heb de Erawan waterval nog in m'n hoofd en het afdalen op die Teva's was bepaald geen succes, dus halverwege mijn klim draai ik om. Lafjes hoor... Na mij volgt nog een Engels meisje, Claire (ongelogen!), dat de klim ook niet ziet zitten. Mooi voor mij, want we hebben het reuzegezellig, terwijl we wachten op haar vrienden.

Om vier uur rijden we weer terug naar Luang Prabang. Een van de meisjes uit Chili heeft een groot houten olifantenhoofd voor haar vader gekocht. Ik ben benieuwd hoe lang ze het volhoudt om daar mee te sjouwen, dus ik adviseer haar om het 'geval' op te sturen naar huis.

Uitgang van Utopia.

Ik douche, kleed me om en begeef me maar weer eens richting Utopia. Had ik al verteld dat ze een beachvolleybalveld hebben bij deze bar? Echt te gek om al die sportieve lijven, glimmend van het zweet te zien sporten. Net een strand aan de Spaanse kust.

Bij de ingang kom ik Beth tegen die net weggaat om haar zus te zoeken, want die is er nog steeds niet en ze moeten hun fietsen gaan inleveren. Ook zie ik de Britse jongens terug met wie ik een taxi deelde vanaf het vliegveld. Erg charmant heerschap. Vanavond voor mij even geen lounchekussens op de grond. Op een gegeven moment weet je gewoon niet meer hoe je daarop moet gaan zitten! Gelukkig zijn er ook ligbedden. Ik bestel een tuna-sandwich en een lemonade. Ja, we hebben het weer slecht.

Na een half uurtje zijn Sophie en Beth opnieuw van de partij. Sophie was tijdens het shoppen op de nightmarket de tijd vergeten en dat terwijl ze alleen twee babyslabbetjes heeft gekocht. We maken het niet te laat, want morgenvroeg nemen we de bus naar Vang Vieng, de partycity van Laos.

Dag 32: Boekenfeest! (04-03-11)

2011-03-10T15:49:00.000+01:00

Alle spullen inladen.

Stipt om kwart voor 8 zit ik met mijn sandwich op het trapje voor het kantoor van Big Brother Mouse. Om 8 uur vertrekken we met een bus vol mensen en boeken naar een klein schooltje 20 km verderop. Naast mensen en boeken hebben we limonade, potloden, papier en koekjes.

Netjes in de rij.

Het Nederlandse stel van gisteren, een Amerikaanse vrouw met haar 12-jarige dochter en ik zijn de 'sponsors' van deze 'bookparty'. Van de Big Brother Mouse-organisatie gaan 4 mensen mee. Een van de jongens is schrijver, een andere vertaalt boeken uit het Engels, de derde is een meesterverteller (blijkt later) en de vierde is de chauffeur van de bus.

Na een 40 minuten hobbelen over de onverharde weg komen we aan bij het witgeverfde schooltje. Alle kindjes zitten nog binnen en om het gebouw scharrelen kippen en honden. Zodra de leraren merken dat we er zijn, worden alle kinderen, 103 in totaal, naar buiten geroepen en gaan ze keurig in de rij staan. 'Ordnung muss sein', dat is hier wel duidelijk.

Volop concentratie bij het schrijven.

Met de 'schrijver' is het ook goed spelletjes spelen...

Het wordt een toffe ochtend voor alle partijen. De jongere kinderen leren letters schrijven en de ouderen tekenen en kleuren. Ze leren nieuwe liedjes, doen buiten spelletjes en krijgen een lekker glas limonade. Hierna gaan ze in twee groepen terug de klas in en wordt er door 'onze' jongens voorgelezen. Wat een feest!

Na de voorleessessie mogen alle kinderen een boek uitkiezen. De meesten kiezen heel snel een boek, vaak een van de verhalen die is voorgelezen. Een paar meisjes zijn heel kieskeurig en bladeren eerst een paar boekjes door, voordat ze hun keuze maken. Zo zie ik het graag! Dat betekent namelijk dat ze snappen dat een goed gekozen boek leuker is, dan een willekeurig boek. Ik hoop dat deze meisjes een stapje verder mogen komen in hun leven. Dat zal niet meevallen in dit arme land. Echt, veel armer dan Thailand.

Tekentalent.

Wij kijken toe en delen mee uit. We spelen een spel met hen mee en maken heel veel foto's. De jongens van de organisatie doen het geweldig. Ik ben supertrots op hen. Zoals ze met die kinderen omgaan; er is een leraar aan hen verloren gegaan. Echt waar.

Ik maak me wel zorgen om de kinderen hier. Er zijn een paar kinderen die al echt te groot zijn voor deze school. Met handen en voeten vraag ik aan een paar grote jongens hoe oud ze zijn. Twaalf en dertien: ze steken letterlijk met kop en schouders boven de rest uit. Wat kunnen die op deze school nog leren? En sowieso; kunnen deze kinderen na 'primary school' nog ergens anders doorleren?
Veel kindertjes hebben erg armoedige kleren aan, zelfs al dragen ze een uniform.

Heel schattig is een meisje dat haar fijne motoriek nog niet onder controle heeft. Bij het overschrijven van de letters gebruikt ze eerst haar rechterhand en daarna probeert ze het met links. Het werkt allebei nog niet echt goed.

De hungry frog valt goed in de smaak bij het voorlezen.

Aan het eind van de ochtend gaan alle kinderen weer in de rij en houdt 'chief' Big Brother Mouse een stichtelijk praatje. Alle docenten ontvangen van ons een lerarenboekenpakket met daarin onder andere een geschiedenisboek. Beetje ongemakkelijk moment voor ons. Alsof we Sinterklaas zijn. Jammer, want tot nu toe bleven we mooi op de achtergrond.

Niet echt de 'chief', maar wel een slimme jongen; de vertaler.

Mij wordt gevraagd wat tegen de kinderen te zeggen. Ik sta met m'n mond vol tanden. De Amerikaanse dame neemt daarom het voortouw en bedankt alle kinderen voor hun enthousiasme.
Maar dat is niet de bedoeling... Daarom zeg ik maar dat alle kinderen hun boek goed moeten lezen en voorlezen en dat ze het netjes moeten houden, zodat ze het nog kunnen ruilen met de anderen. Echte juffenpraat, maar, zo te zien, veel 'wenselijker' dan het bedankje van de Amerikaanse.

Ondeugd. Ontsnapt uit de rij samen met z'n vriendje.

Rond 12.00 uur rijden we terug naar Luang Prabang; vol indrukken en ook een beetje voldaan. Maar niet te; daarvoor was de armoede en het ontbreken van van alles en nog wat veel te groot.

Dag 31: Engels... en wat al niet meer (03-03-11)

2011-03-06T14:13:00.001+01:00

Wat is dat toch met Laos? Ik ben de hele dag echt supermoe. Is het hier warmer? Is het de bijwerking van de Malarone? Naweeen van mijn bijna doorwaakte nacht in Chiang Mai? Of het is het de laid-back style van Laos in het algemeen? Nou ja, in ieder geval voer ik per dag veel minder uit dan ik gewend was in Thailand. Misschien maar gewoon wennen aan het tempo.

Is dit niet geweldig?

Zonder ontbijt sta ik stipt om negen uur voor de deur bij Big Brother Mouse. Een Nederlands koppel is in gesprek met een student en er staat een Canadees te wachten op een 'klant'. Ik sluit me bij hem aan en blader wat door de boeken. Het zijn allemaal boeken in het Lao en sommige boeken zijn in Lao en Engels. Een boek gaat over producten van de markt, dus ik kan meteen checken wat ik gisterochtend heb gezien.

Het opvallendste boek is Het dagboek van Anne Frank. Jongeren in Lao kunnen haar verhaal dus ook lezen! Op de achterflap kun je lezen hoe moeilijk het was om dit boek te vertalen, omdat de mensen hier maar weinig weten over 'onze' Tweede Wereldoorlog.

Met de jongen die bij Big Brother Mouse werkt en zelf een boek heeft geschreven, praat ik over Het dagboek van Anne Frank. Hij is het aan het lezen, maar het is pittige kost voor hem, dus hij vordert maar langzaam. Net als het gesprek meer de diepte ingaat en ik hem ga vertellen over Anne Frank, komt er een gesprekspartner voor mij binnen en begin ik aan mijn gesprek met John.

Ons gesprek vlot nog niet zo erg, want John's Engels is erg zwak. Bovendien vindt hij het spannend om met mij te praten. Hij is 21 en studeert Engels. Hij is een voetballiefhebber. Zijn ouders werken op het platteland en hij heeft een tweelingbroer. Als hij goed Engels leert spreken, wil hij in een hotel gaan werken als ober. Misschien wil hij ook wel terug naar Bangkok, want daar heeft hij een tijdje gewoond. Hij gaat elke dag naar school.

Ik ben verbaasd over zijn studieboek voor Engels. Het is erg moeilijk en de pagina die we samen bekijken, bevat een heel aantal vaste uitdrukkingen, zoals 'fish and chips', 'ladies and gentleman' en 'nice and easy'. Hoe moet hij nou weten wat fish and chips zijn?! Hij zou veel beter af zijn met een boek dat meer is toegespitst op Aziaten die Engels leren, maar waarschijnlijk is hij al blij dat hij uberhaupt een boek heeft.

Na twee uur praten en studeren, is de koek op, zowel bij hem als bij mij. We nemen afscheid en ik wens hem veel succes. Ik raak aan de praat met het Nederlandse koppel, Anke en Dennis, en zij gaan morgen ook mee op 'bookparty'. Gezellig, een beetje aanspraak is niet weg.

Ik wil me nooit opdringen. Maar echt duidelijk is de foto niet.

Eindelijk tijd voor een goede 'fried rice with chicken' en dan... een dutje op mijn goddelijke bed. Om vier uur word ik gewekt door intense, donkere klanken, zoals van een gong en een zware trom. Nieuwsgierig sta ik op en ik haast me richting het geluid. Het geluid blijkt vanuit de tempel achter mijn guesthouse te komen. Jonge monniken slaan met elkaar vol overgave op een gong, een trom en nog een ander, ondefinieerbaar, instrument. Het raakt me. De combinatie van die jongens en die muziek. Het is niet voor het eerst dat ik er tranen van in m'n ogen krijg.

Ruzie tussen twee hanen.

Nu ik toch opgestaan ben, loop ik de stad even in. Daar kom ik Sophie en Beth tegen. Ik dacht vanmorgen al dat ik Sophie had zien lopen. Het zijn de meiden uit Whales die ik in Lopburi heb ontmoet. Zij hebben me aangespoord om wat spullen naar huis te sturen! Zij gaan 's avonds naar Utopia, een goddelijke plaats aan de rivier, waar je kunt beachvolleyballen, loungen, drinken, eten en kletsen. Echt superrelaxed. Ik spreek om 7 uur met hen af.

Auw!

Via guesthouse en douche wil ik naar Utopia gaan, maar ik kom iets te laat. Vlak voordat ik wil gaan douchen, stoot ik me namelijk een partij keihard mijn kleine teen tegen het bed. Leuk zo'n koloniaal bed van donker hout, maar het valt een beetje weg tegen de houten vloer. Amaj, amaj, amaj, jammer ik en kijk voorzichtig naar beneden. Kan ik hem nog bewegen? Ja. Zit mijn nagel nog vast? Misschien. Amaj, amaj, amaj. Eerst maar eens douchen en daarna maar zien wat de schade is. Voor mijn dutje had ik mijn linkervoet ook al gestoten. Wat een gammele dag is dit zeg.

Zonsondergang bij de Mekong.

Uiteindelijk wordt het toch een heerlijke avond. Ik ontmoet nog 4 andere meiden uit Noorwegen en Engeland. Rond elven ben ik terug in mijn guesthouse en de juf van de receptie is blij toe, want ze heeft op mij moeten wachten. Tja, ze gaan hier supervroeg naar bed. Ik ga iets te laat (rond twaalven) naar m'n bedje, want ik moet morgen om 8 uur bij Big Brother Mouse zijn voor mijn boekenfeestje!

Dag 30: Doel gevonden! (02-03-11)

2011-03-06T13:54:00.001+01:00

Ook op de markt is het nat.

Mijn plan om vroeg op te staan, mislukt jammerlijk, maar wat wil je ook na zo'n korte nacht en zo'n heerlijk bed? Het is geen probleem, want wie doet mij wat. Bovendien: het regent. Ja, mensen, jullie lezen het goed: HET REGENT! Desalniettemin maak ik een wandeling langs de Mekong. Modder spat tegen mijn lichte broek en Laotianen haasten zich om hun spulletjes af te dekken.

Vlindermaden. Altijd al eens willen proeven.

Bij toeval beland ik op de 'echte' markt, niet te verwarren met de nightmarket waar ze allerhande zelfgemaakte spullen verkopen. De echte markt betekent: geen toeristen, Laotianen op de grond met hun groente, vlees en fruit. Bamboestokken met een plastic tasje eraan fungeren als vliegenverjager. Ik zie levende vissen, kikkers en dikke maden (heb ik ook een toffe foto van!). De groenten zijn prachtig van kleur en de kruiden geuren dat het een lieve lust is. Ja, zo vergeet je wel dat het regent.

Tijd voor ontbijt!

Uitzicht van Phu Si Hill.

Het is ontzettend benauwd. De regen is opgehouden, maar er is nog bewolking waar de zon doorheen probeert te breken. Toch ga ik Phu Si Hill beklimmen. Een heuvel midden in de stad (stad is misschien een groot woord voor Luang Prabang, het heeft maar iets meer dan 20.000 inwoners, maar destemeer toeristen van allerlei allooi) met daarop een tempel (wat anders?), That Chomsi. De tempel is niet geweldig, maar het uitzicht doet veel goed. Er staat voor elke dag van de week een buddha op deze berg. Ook hier weer geluksvogeltjes in een klein mandje. Als je ze koopt en je laat ze op de heuvel los, dan brengt dat geluk.

Als ik naar beneden loop, zie ik tegen de heuvel hagedisjes zitten. Ze willen niet graag op de foto, maar ze zien er schattig uit.

Voor welke dag van de week wil jij een buddha?

Ik slenter terug naar mijn guesthouse en stuit op Big Brother Mouse. Daar heb ik jullie al wat over verteld. Dat kun je HIER teruglezen. Ik lees wat pamfletten en besluit op 4 maart een bookparty te sponsoren. Even geld halen bij de bank en hoppa, geregeld. Ik schrijf nog een paar blogjes en ga een happy-cocktail drinken aan de andere kant van de rivier over de bamboebrug. Gek genoeg moet je voor deze brug betalen, omdat hij elk jaar door een familie wordt opgebouwd. Hij is dan 6 maanden in gebruik om vervolgens in de regentijd weg te spoelen. De cocktails zijn niet zo heel happy; veel te kleine glaasjes, maar de Laab Kai is heerlijk.

Als ik terugkom bij het guesthouse internet ik nog even, lees een boek en ga naar bed. Morgen vroeg op, want ik ga met Laotiaanse studenten werken aan hun spreekvaardigheid Engels. Lijkt op werken!

Dag 29: Op naar Laos (01-03-11)

2011-03-06T13:31:00.003+01:00

Taxibusje in kleur van rugzak. Uitgekiend!

Half 6 in mijn bedje en om half 10 weer op. Druk programma: tas inpakken, foto's uitprinten, ontbijten, pinnen, was ophalen. Het lukt me allemaal. Straks is er weer tijd om te crashen. Dan had ik maar eerder naar bed moeten gaan.

Stipt om twaalf uur loop ik bepakt en wel Tapae Gate Lodge uit. Om het hoekje staat dezelfde taxi als elke dag. Hij weet dat er regelmatig mensen naar het vliegtuig moeten. Ik ga dus met deze taxi en ik denk dat hij me afzet, maar dat neem ik op de koop toe. Ik zal op tijd op het vliegveld aankomen en daar gaat het om!

Daar gaan we dan. Bye, bye Chiang Mai!

Ben ruim op tijd op Chiang Mai Airport. Ik zal deze stad nog gaan missen, want ik heb er een toptijd gehad. Een nieuw land wacht op mij. Dat is aan de ene kant fijn, want nieuwe ervaringen zijn nooit weg, maar aan de andere kant word je ook wel eens moe van al die nieuwe dingen. Daarom is het zo prettig om overal net iets langer te blijven.

Charmant, zo'n handgeschreven boarding pass.

De monitor zegt dat ik bij balie 9 moet zijn, dus daar ga ik keurig in de rij staan. Het is de balie van Air Asia, dus dat lijkt me niet goed, maar ja... de monitor is de monitor. Als ik aan de beurt ben, blijk ik inderdaad bij balie 21 te moeten zijn. Geen zorgen. Ik ben zo ruim op tijd, daar kan dit nog best bij. Bij Lao Airlines wachten twee heel vriendelijke dames mij op. Ze nemen alvast mijn online ticket en paspoort aan. Wat blijkt: de boardingpass schrijven ze met de hand! Dat duurt even, vandaar dat ze mijn paspoort al eerder innemen. Grappig!

There we go! Mooi logo heeft Lao Airlines.

We vertrekken netjes om 15.00 uur met een propellervliegtuig met het charmante logo van Lao Airlines op de staart. Binnen een uur sta ik in Laos in de rij voor een visum. Gaat allemaal gesmeerd, maar ik betaal teveel, omdat ik geen dollars heb maar baht. Maar ja, de beambte vindt mijn foto leuk, dus ik ben meteen gerustgesteld. Als alle mensen hier zo vriendelijk zijn, komt het wel goed.

Nice... Ik houd wel van dat koloniale.

Samen met twee Britten neem ik een taxi. Dat klinkt wat gemakkelijker dan het in werkelijkheid is. Het guesthouse in Luang Prabang dat ik heb uitgekozen is namelijk officieel twee stops en dat van hen maar een. Uiteindelijk gaan we toch samen en betalen we dus iets te weinig. Mijn guesthouse is naar Aziatische begrippen peperduur, maar wel prachtig! Koloniale stijl, fantastisch bed en een lekkere douche. Ik denk dat ik misschien wel meer dan een nachtje blijf. Ik hou van de donker gepolijste vloer, de donkere lambrizering, het frisse wit dat contrasteert met het hout, het verhoogde plafond en de sfeervolle verlichting. I'm in love!

Na het douchen snel de stad in om geld te wisselen. Binnen vijf minuten ben ik miljonair! Voor 4000 baht (ongeveer 100 euro) krijg ik 1.020.000 kips. Hilarisch. Lekker pasta'tje gegeten en een plattegrond gekocht. Zoals jullie weten, zijn plattegronden en ik de beste vrienden.
Ik moet nog wennen, want de mensen in Laos lijken minder goedlachs dan hun Thaise buren, maar nu ga ik eerst slapen in mijn heerlijke zachte bed met lakens en een donzen dekbed.

Dag 28: Hi Chiang Mai! (28-02-11)

2011-03-02T11:16:00.001+01:00

De minibus naar Chiang Mai vertrekt met een half uur vertraging om half 9. Om 11.00 uur sta ik voor de deur van Tapae Gate Lodge. Daddy, I'm home! Deze keer heb ik zelfs een kamer met televisie. Ik maak er nog gebruik van ook en kijk een aflevering 'Medium'. Daarna ga ik naar het zwembad bij het hotel aan de overkant. Het is namelijk weer superheet.

Ik raak in gesprek met een Amerikaan, Jonathan. We bespreken uitgebreid het Nederlandse en Amerikaanse zorgsysteem, want hij is een medisch toerist en heeft een nieuwe kroon laten zetten. Het is interessant, maar op zijn vraag of ik al plannen heb voor het diner antwoord ik ontwijkend. Jammer, jammer, maar hij is mijn type niet. Hahaha.

Uitgebreid gedoucht en vervolgens anderhalf uur gezocht naar de foodmarket waar Kristien en Peter en ik drie dagen daarvoor nog zo heerlijk hadden gegeten. Ik vind hem niet. Ik snap het ook niet eigenlijk. Het gaat mijn dagboek in als 'het raadsel van de verdwenen foodmarket' en ik eet dus 'veilig' een pizza bij La Fontana.

De openingstijden zijn veel variabeler dan je zou denken.

Op naar de cocktailbus... Maar wat schetst mijn verbazing... Er is een andere barman. Nou ja zeg. Ik laat me uiteraard niet uit het veld slaan en schuif gezellig aan. Het gezelschap is internationaal: Zwitsers, Thai, een Japanse, een Duitser, een paar Canadezen... De ontzettend nichterige assistent van deze nieuwe barman houdt de administratie bij en zorgt ervoor dat de klandizie uitstekend is. Hij is echt heel grappig, heel gay en ik beloof hem later op de avond mee te gaan dansen.
Eerst voer ik echter nog een diepzinning gesprek met mijn, al wat oudere, Duitse buurman die hier in Thailand probeert uit te vinden hoe hij zijn droom, meer vrijheid, kan verwezenlijken. Hij is zo iemand die snel en op zijn gevoel zijn vinger op de zere plek weet te leggen, dus binnen tien minuten staan de tranen in mijn ogen. Hij verontschuldigt zich en ik bestel gewoon een nieuwe gin-tonic. Wat kunnen mij die tranen schelen.

Obscuur barretje in een duister steegje.

De bar gaat dicht en de Canadezen, de barman, het gay hulpje en ik verplaatsen ons per truck naar de Chill Outbar aan de MuoonSoong Soi 9. Als ook de Chill Outbar sluit, ga ik met mijn nieuwe Thaise vrienden verder drinken in een typisch Thaise bar. Het is er obscuur donker. Het podium wordt verlicht met kaarsen en een zanger van drie turven hoog zingt de laatste nieuwe Thaise hits. Helemaal niet onverdienstelijk. Ik ben niet helemaal op mijn gemak als enige 'farang', maar mijn gezelschap zegt dat ik 'no worries' moet hebben. Voor de zekerheid drink ik heel erg langzaam mijn whisky-cola op.

Die whisky kun je overigens in Thailand gewoon zelf meebrengen naar het cafe. Je bestelt dan nog een fles soda en een fles cola en een emmer ijs en je kunt met je vrienden gewoon rustig doormixen en drinken. Ik zie het overal om me heen. En als je honger krijgt, dan kun je buiten een lekker satehtje halen.

Rond een uurtje of drie verplaatsen we ons naar de disco, Mandalay. Ook hier weer alleen Thai. Onderweg proberen we nog wat jongens mee te krijgen die Narin (de assistent van hierboven) wel aantrekkelijk vindt, maar ze zien ervan af. Als we de Mandalay binnenkomen, staan er twee Canadese jongens bij de ingang die niet naarbinnen durven. Wij vinden dat ze gewoon met ons naar binnen moeten lopen, zonder een extra hoge entreeprijs te betalen. De Franse jongens van onderweg sluiten zich na een half uur ook alsnog bij ons aan, dus Narin is in zijn nopjes, want hij ziet de charmante Nicholas wel zitten. We zijn dus inmiddels met zijn achten en het is reuzegezellig.

De barman, Ken, niet die leuke, maar die andere dus, doet een aantal bescheiden pogingen om mij te versieren, maar ik ga er niet op in. Ik hoop maar dat dat nu niet direct gezichtsverlies betekent, want het is niet mijn bedoeling om iemand te beledigen. Als hij naar huis gaat, ga ik niet met hem mee in ieder geval.

Om half 5 zijn we nog met z'n drieen over en vinden we dat het wel genoeg is geweest. Het was een toffe avond! Precies de goede mix tussen Thai en buitenlanders. Lekker gedanst. Gave ervaring!

Een goed verhaal over hoe ik met de verkeerde barman in de disco belandde...

Dag 27: Pai aj, aj... (27-02-11)

2011-03-02T10:52:00.001+01:00

Uitzicht op Pai en omgeving. De bergen hangen in het stof.

Nieuwe dag, nieuwe kansen. Op tijd opgestaan, koud gedoucht en fiets gehuurd. De mountainbike is van Trek en de versnellingen werken wat traag, maar ze werken wel. De voorvork is geveerd, dus al met al geen onaardige fiets. Ik fiets eerst maar eens een stukje uit Pai weg om te kijken hoe het er daar uitziet. Tegen elven loopt de ketting van mijn fiets, maar hee, ik kom uit een dorp, dus die ketting ligt er zo weer op.

Mannen die, al snurkend, hun roes uitslapen.

Per ongeluk beland ik bij de Safari Jungle 'Afterparty'. Het feest waar ik gisteren niet naartoe ben geweest, werd gehouden aan de voet van de Mae Yen-waterval waar ik naar op weg ben. Ik klauter omhoog naar het barretje, want ik heb dorst. Om mij heen liggen snurkende mannen hun roes uit te slapen. Ik vraag aan de jongen die er rondloopt hoe ik bij de waterval kan komen en of hij iets te drinken heeft. De waterval is 2 of 3 uur lopen heen en weer 2 of 3 uur terug. Ik ben op mijn sandalen, dus daar zie ik vanaf. Voor wat betreft het drinken kan ik kiezen uit koffie of bier. Ik kies water. En dat krijg ik in een haastig afgeveegd glas. Geamuseerd kijk ik rond en luister ik naar het gesprek van de barman en zijn vriend. Het feest had tot een uurtje of zeven in de ochtend geduurd. Niet gek voor een feest dat om twaalf uur 's middags al was begonnen.

Ik denk dan: kan die niet Wat dichterbij?

Hmm, tot nu toe is mijn fietstocht nog niet echt succesvol. Gelukkig is er altijd een Wat in de buurt, dus ik klauter alle 300 treden omhoog naar Wat Mae Yen. De mevrouw van het internetcafe waar ik gisteravond was, had me dat aangeraden na mijn verhaal over de portemonnee. Het leek haar een goed idee om wat 'geluk' aan Buddha te gaan vragen. Het lijkt mij ook een goed plan. Baat het niet, dan schaadt het vast ook niet. De tempel is wat magertjes, maar je hebt er een mooi uitzicht over het dal, dus dat is de klim wel waard.

Binnen tien minuten ben ik terug in het dorp, zodat ik eindelijk kan gaan ontbijten/lunchen. Ik ga ook even langs bij het kantoortje van de busreizen, want ik heb het wel gezien in Pai en ik wil dus morgen terug naar Chiang Mai in plaats van dinsdag. Dat is geen probleem. Gelukkig, morgen lekker terug naar Chiang Mai. Jippie!

Nu de Mae Yen waterval enigszins buiten bereik is geraakt besluit ik naar de waterval aan de andere kant van Pai te gaan fietsen. 13 km lijkt me te doen. Ik haal even mijn bikini en een handdoekje op en dan stap ik weer op de fiets.

Inmiddels ben ik wel gaan twijfelen of ik niet toch aangifte moet doen bij de politie. Ik besluit uiteindelijk toch aangifte te gaan doen, voordat ik naar de waterval fiets. Dat had ik beter niet kunnen doen. Wat een gedoe zeg. Kost me 2 uur, inclusief een bezoek aan mijn guesthouse voor een omgevingscheck en een bezoek aan de copyshop om de verklaring te kopieren.

Om half 4 kan ik eindelijk richting waterval. Na 10 minuten bergop fietsen, ben ik er helemaal klaar mee. Ik draai om en rijdt naar een terras. Hoog tijd voor een mojito. Een watertje, een cola en een mojito later lever ik mijn fiets in. Ik slenter wat over de markt en koop een bakje sushi. Ziet er lekker uit!

Daarna schuif ik aan bij een kleine cocktailbar waar al twee 'blanken' zitten. De ene is een Australier die hier al heel lang woont, de ander is een Nederlander die in Pai wil gaan wonen en werken als 'verslavingsdokter'. Geen onaardig gesprek, hoewel we het over bijna alles oneens zijn. Dat heb je wel eens met mensen...

Rond tien uur ben ik in mijn huisje en lees ik lekker een boek. Morgen om 08.00 uur rijd ik terug naar Chiang Mai en dat dat weer 764 bochten is, kan me lekker helemaal niets schelen!

Intermezzo: hippies en rasta's

2011-03-02T10:34:00.000+01:00

Er moet me iets van het hart. Vooral in Pai viel het mee weer op. Ik vergelijk het met Montanita in Ecuador twee jaar geleden.

Wat is dat toch met reizen en rasta? Waarom lijkt het erop dat hoe 'relaxter' het oord is, het meer op Amsterdam in de jaren '60/'70 gaat lijken?

Er zijn een paar voorwaarden waaraan je lijkt te moeten voldoen om bij de 'club' te horen.

* pekkig haar, het liefst in dreadlocks
* chronisch geldgebrek
* overdaad aan tatoeages en eventueel piercings
* wijde flodderbroek
* permanent zeer vieze voeten (maar goed, die dreig ik ook te krijgen van lopen op slippers)
* liefhebber van reggae
* 'from Holland' staat gelijk aan 'jointliefhebber'

Ik weet dat ik bevooroordeeld ben als het om dit onderwerp gaat, maar ik begrijp er gewoon niets van. Voorlopig blijkt dat hoe meer hippies een plaats bevolken, hoe ongeschikter deze voor mij is.
Dan maar truttig.

Dag 26: Bestolen! (26-02-11)

2011-03-02T10:26:00.001+01:00

Tapae Gate Lodge, zicht op het terras vanaf mijn balkon.

Laatste keer een fitnessontbijt bij Tapae Gate Lodge. De ontbijtjes hier zijn aan de prijs, maar met stip de beste 'in town'. Met een brak hoofd heb ik mijn tas ingepakt. Vier cocktails blijkt toch wat teveel voor mijn reeds 34-jarige hoofd.

Om 09.40 uur arriveert de taxi en na een rondje hostels vertrekt de minibus naar Pai uiteindelijk om 10.15 uur. 764 bochten later, arriveren we om 13.00 uur in Pai. De chauffeur weet van doorrijden. Ik ben niet zo heel misselijk, met dank aan de reispil die ik heb ingenomen.

Mijn 'huisje' in Pai, voor het 'grote ongeluk'.

Al snel vind ik een aardig huisje in guesthouse 'Family House'. Tevreden over mijn daadkrachtige optreden ga ik pinnen. Ik pin extra veel, want straks in Laos is dat veel lastiger en bahts zijn gemakkelijk te wisselen. Teruggekomen bij het guesthouse lees ik wat op het terras en doe een dutje in mijn huisje. De nacht eist toch zijn tol. Als ik om 17.30 uur naar het dorp wil gaan om te eten, kan ik mijn portemonne, waar al dat geld in zit, nergens vinden. Ik kan niet geloven dat hij weg is en ga even bij het terras kijken. Misschien heb ik hem verloren of laten liggen? Ook vraag ik het bij de receptie. Geen portemonnee. Gdvrdmm... Kt. Dat is dan 15150 baht naar de maan of zoiets als 366 euro. Wat zonde en wat ben ik, blijkbaar, onvoorzichtig geweest.

Eerst de bank gebeld om mijn pas te blokkeren, toen een potje gegriend, daarna Niels gebeld en nog een potje gegriend. Een vriendelijke medebewoner van het guesthouse vraagt of ik het ook zo fijn vind in 'paradise'. Hmm, nou nee. Een andere vriendelijke medebewoner vraagt of ik meega naar het Safari Jungle Feest. Hmm, nou nee. Wat is dit balen zeg.

Pai heeft dus vrij snel zijn charme verloren, ondanks het feit dat het de meest romantische plaats van Thailand is. Er zijn twee zeer zoetsappige (eigen interpretatie) Thaise films opgenomen, dus ook voor Thai is Pai een toeristische trekpleister. Ik erger me alleen maar: aan al die standjes met commerciele troep, aan al die scooters, aan het ontbreken van 'gewone' Thaise eetstalletjes. Maar goed: hoe gekleurd is de bril die ik op dit moment op heb?

Let's meet the love! In Pai of course.

Romantic Pai. Pai is the Sky. Pailand. We love Pai. Iemand een t-shirt kopen?

Voor mij geen t-shirt; ik ga voor steak. Dan maar niet authentiek Thais. De steak is matig, maar de livemusic eigenlijk bijzonder goed. Een zanger met gitaar (ik heb hem niet gezien, maar het klonk prima) die de letter r niet op zijn repertoire had staan, maar wel 'Lady in led' en 'Yestelday'. Fijne stem.
De pret is voorbij als de serveerster vraagt of ik wil verhuizen naar een piepklein tafeltje, omdat er klanten staan te wachten. Ik denk dat ik me vergis, maar ze vraagt het echt. Tijd om te vertrekken lijkt me. Dat ik dit in Thailand meemaak, verbaast me enorm en bevordert mijn sympathie voor Pai niet echt.

Ik koop een nieuwe portemonnee en ga naar 'huis'. Hoog tijd om er eens een nachtje over te slapen. Dat helpt.

Belangrijk intermezzo: Big Brother Mouse

2011-03-02T08:50:00.001+01:00

Voor het kantoortje van Big Brother Mouse.

Het valt niet mee om te wennen aan een nieuw land. De mensen in Laos, voor zover ik het kan zien in een dag, zijn zo bescheiden en verlegen dat het niet meevalt om contact te leggen. De Thaise glimlach is hier verborgen achter een verlegen en soms wat knorrig gezicht, hoewel ik niet geloof dat de mensen echt knorrig zijn.

Om de hoek bij mijn, veel te dure, guesthouse is een van de twee vestigingen van Big Brother Mouse gehuisvest. Een organisatie die het lezen voor je plezier in Luang Prabang en omstreken probeert te bevorderen. Elke ochtend kun je tussen 9 en 11 uur scholieren helpen hun Engels te verbeteren door met hen te praten in het Engels. Ook kun je boekjes kopen om weg te geven aan kinderen (of ouders) in de plaatsen die je bezoekt. Veel gezonder dan het uitdelen van snoep!

Fijn zo'n doos vol met leesboeken.

Maar het beste is nog wel dat ze zogenaamde 'boekenfeestjes' geven op scholen in kleine dorpen. Zo'n feestje kost tussen de 300 en 400 dollar. Tijdens het boekenfeest leren kinderen dat er boeken bestaan om gewoon voor je plezier te lezen. Ze doen spelletjes, krijgen een glas limonade en het allerbelangrijkste: ze krijgen allemaal een boek! Aan de leraren wordt uitgelegd hoe ze een kleine bibliotheek kunnen maken met de 50 tot 100 boeken die ze krijgen, zodat kinderen 'hun' boek kunnen ruilen. Dat betekent heel veel leesplezier!

Een van de medewerkers van BBM geeft advies.

Dit lijkt me nou een perfect initiatief voor mij! Ik loop hier alweer een dagje rond tussen alle 30 reisbureautjes die trekkings aanbieden, maar om de een of andere reden 'trekken' ze me gewoon niet. Dus mijn plan is om zometeen terug te gaan naar Big Brother Mouse om aan te bieden de 'bookparty' van vrijdag aanstaande te sponsoren. Dat zou betekenen dat ik dan met hen meemag naar de school waar de 'bookparty' wordt gegeven! Zou dat geen bijzondere ervaring worden?

Misschien is het in de toekomst zelfs mogelijk om meer te doen voor deze organisatie, maar laten we vooral niet op de zaken vooruitlopen. (Daar ben ik nogal goed in namelijk.)

Dag 25: kunst en cocktails (25-02-11)

2011-03-01T15:27:00.002+01:00

Kristien, Peter en ik voor de laatste keer bij Tapae Gate Lodge

Vandaag vertrekken Peter en Kristien richting Laos, dus we nemen alweer afscheid. Maar niet, voordat we ons tegoed hebben gedaan aan een kaasontbijtje, zoals je dat alleen in het ontbijtrestaurant van Tapae Gate Lodge kunt krijgen. Ik hang wat rond in het loungegedeelte van het guesthouse, totdat ze echt weggaan. Kristien spreekt daarom de memorabele woorden: "Zit die blonde hier nu nog?" Nog een foto van ons drieen en 'of they go'.

Universiteitsterrein links op de kaart, Clasine bijna bij de
rivier rechts op de kaart. Ik ben de vleesgeworden running gag!

Ik wil de buurt bezoeken waar ook de universiteit van Chiang Mai is en ik vertrek in de goede richting. Tenminste, dat denk ik. Wat gek alleen dat ik de straat niet herken, want ik zou hier toch al een keer moeten zijn geweest. Het universiteitsterrein ligt immers ten westen van het oude centrum... Als ik zoekend om me heen kijk, biedt een vriendelijke Thaise dame mij aan een jurk voor me te ontwerpen. Lief aanbod, maar daar heb ik nu vrij weinig aan. Ik vraag haar of ze me kan vertellen waar ik ben, want tegen de muur van haar atelier hangt een gedetailleerde kaart van Chiang Mai. Ik geloof mijn ogen niet als ze aanwijst waar ik ben. Ik ben gewoon 180 graden de verkeerde kant opgelopen! Ik word binnengevraagd, want de echtgenoot van de dame wil graag een praatje met me maken en vertellen over de Nederlandse klanten die hij heeft. Ik spreek met hem af dat als ik in de toekomst een jurk nodig heb, dat ik die bij hem zal bestellen.


Als je geen Thai spreekt, spreken de getallen voor zich.

Op aanraden van de man in het atelier loop ik even binnen bij de TAT, de Thaise VVV. Een hekserige mevrouw met haren uit haar moedervlek helpt me met het boeken van een ticket van Chiang Mai naar Luang Prabang. Zo, dat is dus ook weer geregeld. Tevreden kachel ik het hele eind weer terug naar de Tapae Gate om vervolgens alsnog de Old City te doorkruisen op weg naar het universiteitsterrein. De weg is druk, de stoep onregelmatig en het is alweer onwijs heet, maar ik heb een duidelijk doel en... ik ben nu echt op de goede weg.

Welke student zou hier niet willen wonen?

Ik passeer allerlei faculteiten (medicine, pharmacy), voordat ik aankom bij het universiteitsmuseum. Ik heb superveel geluk, want er is werkelijk niemand binnen en er hangt prachtig werk van jonge, Thaise talenten van de academie. Jullie hebben de foto's hiervan al kunnen zien. Ik weet niet of het mocht, maar ik heb gewoon heel veel foto's gemaakt. Ik was erg onder de indruk en, niet voor het eerst hier in Thailand, ontroerd.
Daarna wat in de studentenbuurt rondgestruind. Hele leuke, piepkleine winkeltjes met kleding en trendy koffieshops (met koffie). Erg leuk en erg anders dan in de rest van Chiang Mai. Het lijkt me een heerlijke buurt om te wonen.

Ze hebben wat te lijden hoor, mijn voetjes. Eigenwijze bazin.

Op de terugweg wilde ik eigenlijk een taxi nemen, maar tegen de tijd dat er een zo langzaam rijdt dat ik hem aan zou durven houden, ben ik al zo'n eind op weg dat ik besluit het hele eind toch te lopen. Met zwarte voeten arriveer ik bij het guesthouse, dus een douche is geen overbodige luxe.

Tja, nog een keer de barman dus. Dezelfde.

Ik douche, internet een uurtje en begeef me dan weer naar de cocktailbus, want ik heb beloofd nog even langs te komen. Ik weet niet wie er verheugder is over het weerzien: de barman of ik. Zonder problemen haak ik aan bij de mensen die er al zitten en voor ik het weet, heb ik en teveel cocktails gedronken (op een bijna lege maag!) en weer een stuk of wat nieuwe mensen leren kennen. Ze hebben met elkaar een yogacursus gevolgd en zijn wel wat aan de vage kant, maar toch: tof! Het aanbod om na sluitingstijd van de cocktailbus nog naar een andere kroeg te gaan, sla ik af, want ik vrees dat ik de 764 bochten naar Pai morgen dan echt niet overleef.

Eenmaal thuis aangekomen, heb ik spijt van mijn besluit en ga weer terug naar buiten. Kansloze missie natuurlijk, want ik weet helemaal niet waar de anderen heen zijn gegaan; ik heb niet gelet op wat ze hebben afgesproken. Maar goed, na deze verhelderende avondwandeling ga ik alsnog slapen. Morgen Pai: ik ben benieuwd.

Dag 24: kort verslag; katerdag (24-02-11)

2011-02-27T14:20:00.000+01:00

Baat het niet, dan schaadt het ook niet.

Over vandaag kan ik kort zijn. Ik heb een enorme kater. Kristien en Peter (die vandaag 33) wordt, hebben kookcursus en ik benijd hen niet. Ik probeer een fruitontbijt, twee paracetamol, een mango-fruitshake, een dutje. Nog een dutje en een ibuprofen.

Pas tegen half 6 ben ik weer boven Jan. Peter en Kristien zijn inmiddels teruggekeerd van hun kookcursus en hebben het superleuk, maar ook zwaar (gehad). Dus gaan de dames zich laten verwennen. Kristien gaat voor de manicure en de pedicure en ik voor de nek- en schoudermassage, want al dat fietsen en olifantrijden gaan je niet in de koude kleren zitten. Wat is dat toch heerlijk hier. Voor een prikkie ben je een uur onder de pannen.

's Avonds beperk ik me tot slechts 1 mojito, ondanks het feit dat Peter nog steeds jarig is. Om half twaalf breken we op en gaan we naar bed. Kristien en Peter gaan morgen naar Laos en ik heb nog een dagje Chiang Mai bijgeboekt om de universiteitsbuurt te bezoeken. Ik beloof de barman morgenavond even een drankje te komen doen en ga dan naar bed.

Dag 23: Mahoet in de dop (23-02-11)

2011-02-27T14:04:00.000+01:00

Op zo'n olifant klimmen valt nog niet mee.

Vandaag een heerlijke dag. Ik ben gek op olifanten: de zachte snuit, de stugge haren, hun dikke spieren voelen onder je kont die nog pijnlijk is van het fietsen, de leerachtige oren tegen je been. Ik geniet van elke minuut van de dag. Ga er ook niet meer woorden aan vuilmaken.

Birmaanse barman in de bus. Schatje!

's Avonds heerlijk gegeten op de plaatselijke markt en daarna Peter's verjaardag alvast gevierd bij de 'camionette', een Volkswagenbusje dat is omgebouwd tot cocktailbar. Zo gezellig! Na sluitingstijd busbar (23.00 uur) nog wat gedanst in de Roots Rock Reggae Bar. Zoveel gin-tonic, dat zal morgen wel pijn doen. Maar, topavondje!

Dag 22: fietstocht dag 4 (22-02-11)

2011-02-27T13:53:00.000+01:00

Na een gezellige avond in het matige restaurant gaan Kristien en ik op zoek naar onze yogaclass. Die zou, volgens ons, om 8 uur moeten beginnen bij het zwembad. We kunnen het niet vinden en worden aanvankelijk van het kastje naar de muur gestuurd. Maar... uiteindelijk vinden we het toch, alleen begint de les pas om 9 uur, dus we gaan eerst ontbijten. De yogales is fantastisch! We zijn maar met tweeen en iemand van het resort. De juf is lief en zacht en helpt ons om zo goed mogelijk te stretchen. Deze les maakt het hele verblijf in dit matige resort weer goed.

Vaardige handen leggen blaadjes in de papierpulp.

Om 11 uur op de fiets. Via een papierfabriekje en een enorme staande buddha die volhangt met bijenraten rijden we richting het handicraftdorpje waar we gaan lunchen. Sjonge, wat kun je in Thailand toch uitstekend eten. We trakteren onszelf ook nog op een ijsje. Dat hebben we na 30 km wel verdiend!

Buddha met bijensik.

Via een gebied waar leprapatienten worden opgevangen rijden we richting Chiang Mai. Keurig op tijd komen we aan de rand van de stad aan waar ons eindpunt ligt. Hier nemen we (alweer!) afscheid van elkaar, want Peter en Kristien willen aan deze kant van de stad een guesthouse zoeken en ik ga gewoon terug naar Tapae Gate Lodge.

Via het megadrukke verkeer kom ik rond zessen aan bij mijn guesthouse. Ik wacht op Etienne die mijn fiets komt ophalen en haak in de tussentijd aan bij een groepje Duitsers die morgen een olifantenkamp gaan bezoeken. Ze vragen of ik meega. Dat lijkt me leuk, dus ik sluit aan. Heb ik meteen wat te doen morgen!

Fragment van de Wat Chedi Liem.

Even later arriveren Peter en Kristien alsnog. Ze zijn niet geslaagd in het vinden van een guesthouse. Hahaha. Ik ga nog even internetten, eet een pizza en ga dan naar m'n bedje, want morgen is het vroeg dag en moet ik olifanten temmen! Met Kristien en Peter spreek ik af voor morgenavond, want dan gaan we Peter's verjaardag alvast vieren.

Dag 21: fietstocht dag 3 (21-02-11)

2011-02-27T13:36:00.000+01:00


De oververhitte hond sprong pardoes in het vijvertje.

Het valt niet mee om fris op te staan na zoveel rode wijn. Desondanks zit ik om half 9 aan het ontbijt in dit wonderlijke huis met de mariabeelden en de pauwen. Om half 10 zit ik op de fiets en mijn eerste serieuze stop is bij de zijdeweverij. En wie komen daar aanfietsen? Peter en Kristien! Gezellig!

Nadat we de weverij bezocht hebben waar zelfs de vrouw van de koning haar zijde bestelt, fietsen we samen verder. We bezoeken een hele beroemde tempel waar net een bus Aziaten aankomt en waar het superheet is. Daarna lunchen we heerlijk vlakbij Lamphun in een voor Thaise begrippen chic restaurant. Het kost dan ook maar liefst 100 baht (2,50) per persoon.

Smullen!

Vlak voordat we onze eindbestemming bereiken, kunnen we nog net een site bezoeken met tempelopgravingen. Gelukkig zijn we nog lang niet tempelmoe! De beheerder is reuzeblij met onze interesse en aandacht, dus we gedragen ons netjes en veinzen interesse.

Peter en ik checken de routebeschrijving.

Onze eindbestemmig is een resort, Kao Mai Lanna, dat vroeger een tabaksplantage was. Het ziet er mooi uit, maar de bediening is karig en de kamers tanende wat luxe betreft. Toch hebben we een gezellig diner, nadat we even in het (koude!) bubbelbad hebben gezeten. We drinken er een gin-tonicje bij en Kristien en ik spreken af dat we morgenochtend gebruik maken van de gelegenheid om een yogaclass te volgen, notabene door een docent opgeleid door de enige, echt Jonas Westring (nooit van gehoord...).

Dag 20: fietstocht dag 2 (20-02-11)

2011-02-27T13:18:00.000+01:00

Zielige gibbon. Need I say more?

Ik vertrek na een lekker ontbijtje rond 10.45 uur en besluit het extra rondje dat Jan aanraadt inderdaad te fietsen. Ik rijd eerst 2x verkeerd (rechtdoor langs een enge hond en rechtsaf langs de asfaltfabriek), voordat ik op het juiste pad ben (linksaf dus). De tocht is prachtig, heuvelachtig, door het bos en langs een meer. De omweg leidt naar een groot agrarisch centrum met o.a. een dierentuintje dat ik bezoek. Het wordt bevolkt door zielige dieren in kleine hokjes.

Na de dierentuin vervolg ik m'n weg naar de hotsprings waar ik, heel verantwoord, een frietje eet. De groep Chinese mannen die op het grasveld in de lucht hun golfswings oefenen, werken op mijn lachspieren.

De ontvangshal.

Na dierentuin en hotsprings moet ik nog anderhalf uur flink doortrappen om op de plaats van bestemming aan te komen. Etienne belt me om kwart voor 4 en vraagt zich af waarom ik nog niet aan het zwembad lig bij Dirk en Carlos, de eigenaren van het Kinkala Resort dat mijn eindbestemming is. Om kwart voor 5 arriveer ik daar alsnog en ik weet niet wat ik zie als ik aankom. Een waanzinnige hal vol met Oosters aandoende meubelen geflankeerd met levende witte en blauwe pauwen en dan daar Dirk royaal gezeten en genietend van zijn biertje.

Nieuwsgierige pauwen. Ze heten allemaal 'pipi'.

"We gaan uit vanavond", zegt hij en ik ga snel douchen in de superdeluxe badkamer. Vijf pauwen blikken nieuwsgierig mijn appartementje binnen. Gaaf! Om stipt zes uur vertrekken we naar Chiang Mai om te gaan dineren bij de vrouw van de president van de provincie Chiang Mai. Zij bezitten een luxueuze bungalow in het centrum van Chiang Mai en we gaan lekker barbecuen. Het is supergezellig en ik ontmoet heel aardige, enthousiaste mensen, zoals Poi, Mai en Susia (uit Indonesie). De rode wijn laat ik me goed smaken en Dirk ook, dus de rit terug is een waar avontuur.

Een gedenkwaardige avond waarop de mannen, behalve Carlos en Dirk, aan de ene tafel zaten en de vrouwen aan de andere. Waarop ik kennismaakte met Susia, de feministische docent Engels uit Jakarta. Waarop ik heerlijke worst at en nauwelijks Thais. Het was heerlijk.

Intermezzo: kunst omdat het kan

2011-02-25T15:41:00.000+01:00

Affiche van de tentoonstelling.

"Human trafficking 1"

Vandaag (vrijdag 25 februari) ben ik in het museum voor moderne kunst geweest dat bij de universiteit van Chiang Mai hoort. Omdat ik erg onder de indruk was van de kunst van de jonge kunstenaars van de academie, even een paar snapshots voor jullie om mee te kunnen genieten. Dan komt er later wel weer een logje, maar ik kan het gewoon allemaal niet bijhouden met schrijven. Ik zit hier (in het internetcafe) alweer 2 en een half uur! :-(

"Greed"

"Natural structures 1"

Mijn favoriet: "Reluctance 2"

"Rest"

Dag 19: fietstocht dag 1 (19-02-11)

2011-02-25T15:26:00.000+01:00

Klaar voor de tocht.

Vandaag begint mijn 4-daagse fietstocht. Om half 9 wordt mijn fiets gebracht en dan hoef ik alleen nog maar mijn ingepakte fietstassen aan te haken en de dag kan beginnen. De logjes over de fietstocht maak ik iets korter, want ik begin mijn motivatie te verliezen. En dat kan natuurlijk niet! Bovendien bood de eigenaresse van het internetcafe me net een stretcher aan, dus dat lijkt me geen goed teken!

Dag 1: Chiang Mai - Doi Sakhet

Thaise boeren in het rijstveld. Hard werk!

Om de route te kunnen volgen, moet ik eerst naar het beginpunt fietsen. Dat is een heftig tochtje door het drukke ochtendverkeer van Chiang Mai. Gelukkig heb ik in Ayutaya al wat ervaring opgedaan met het fietsen op de drukke wegen, dus ik kom zonder al teveel problemen bij het startpunt. De dag verloopt voorspoedig. Ik fiets maar een keertje verkeerd, omdat ik de beschrijving te snel heb gelezen. Ik ga rechts in plaats van links en dat is niet goed. Mooi meegenomen is wel dat ik juist daar een paar prachtige rijstveldfoto's heb geschoten, op 'het verkeerde pad'. Zo zie je maar weer dat alles een reden heeft.

Linksboven zie je de kleine 'basterd'.

Onderweg geniet ik van de prachtige uitzichten en het vrije gevoel dat fietsen geeft. Ik vind het een ideaal site-seeing vervoermiddel. Ik lunch bij het aangeraden restaurantje en proef de heetste pepers van mijn leven. Ik stop het pepertje in mijn mond en zodra het mijn tong raakt, begint het al te branden. Snel haal ik het weer uit mijn mond. Aj!

Zo zie ik eruit na 50 km fietsen en 269 traptreden.

Na de lunch bezoek ik een Chinees kerkhof en heel wat kilometertjes later een tempel met daarin prachtige moderne schilderijen die denkbeelden uit het Boedhisme verbeelden. Ze zijn prachtig en door de teksten in mijn reisgids kan ik de schilderijen begrijpen en ontroeren ze mij enorm. Daar had ik de 269 traptreden omhoog graag voor over!

Nog een kleine 16 kilometer, voordat ik bij Baan Jan Thai aankom, mijn slaapplaats voor de nacht. Drie huisjes met een wijds uitzicht over de rijstvelden. Het is fenomenaal, maar ik ben bekaf. Ik doe dus een klein tukje op het heerlijk zachte bed en voeg me dan bij Jan uit Reusel, de eigenaar van dit kleine resort. Zijn vrouw kookt een werkelijk heerlijk diner voor mij. Het is gewoon jammer dat ik niet alles op kan. Mijn tafeltje wordt bijgeschenen door een kaars en de volle maan. Duizenden kikkertjes zorgen voor een achtergrondmuziekje. Het is perfect en romantisch, dus het enige minpuntje is het ontbreken van goed gezelschap.

Zie de maan schijnt door de bomen...

Gelukkig voelt Jan dat goed aan en bij het dessert vergezeld hij mij weer. We praten een avond lang over Thailand en aanverwante zaken en drinken een goed glas whisky. Daarna ga ik heerlijk slapen. Wat een perfecte dag!

Dag 18: herstel, bijwerken, voorbereiden (18-02-11)

2011-02-25T15:12:00.000+01:00

Door de korte nacht is het nodig dat ik wat langer in bed blijf liggen. Dat is geen enkel probleem, want ik heb geen afspraken. Ik word dus rustig wakker en pleeg wat lichamelijk onderhoud. Scheren, scrubben, epileren. Ik voel me weer bijna een echt meisje.

Hierna ga ik naar het internetcafe waar ik twee uur doorbreng om weer bij te werken. Wat zou het fijn zijn, als ik wat minder lang van stof was, want dat schrijven kost me toch een tijd! Het is inmiddels na twaalven en ik begin honger te krijgen, want ik heb nog niet ontbeten. Ik ga terug naar mijn guesthouse, want daar hoort een speciaal ontbijtrestaurant bij.

Toevalligerwijs zitten mijn Duitse vrienden Marek en Katarina daar ook te ontbijten. Gezellig! Ik eet een Duits ontbijt met veel kaas en echte Kaiserbrodchen. Lecker! Hierna, het is inmiddels half 3, is het hoog tijd om Old Chiang Mai te gaan verkennen. Vermeldenswaard is het dat het vandaag bewolkt is. Het is dus wat koeler en daar heb ik helemaal geen bezwaar tegen.

Mooi tafereel.

Ik loop op het gemakje via de Tapae Gate de Old City binnen en bezoek een prachtige houten wat. Buiten is een ritueel gaande met allemaal waxkaarsen. De monniken hebben die in het gelid gezet en het ziet er prachtig uit. Door de muziek, mantra's in lage tonen, die in de tempel gedraaid wordt, raak ik erg ontroerd. Ik weet niet wat dat is, maar soms grijpt de sfeer op een bepaalde plaats me gewoon ineens naar de keel. Ik slik wat tranen weg en doneer 20 baht voor het bouwen van een wc voor de jonge monniken. Mooi doel lijkt me.


Jonge monniken die de ceremonie voorbereiden.

Verder ga ik en ik koop tussendoor even een luchtig tricot broekje. En daarna wederom een wat. Deze is ook interessant, want weer moderner en erg druk. Er blijkt binnenkort een speciaal feest te zijn en iedereen is vanalles aan het klaarzetten hiervoor. Echt boeiend om te zien. Ik heb nog een grappig onderonsje met een monnik. Hij is het pleintje aan het besproeien en heeft mij niet gezien, waardoor ik natte voeten krijg. Ik moet er erg om lachen en hij ook. Zo zie je maar; het zijn net echte mensen, die monniken.

Het loopt al tegen vijven, dus ik moet wat haast maken, want om half 6 staat Etienne voor de deur van Click and Travel om mij te briefen over mijn fietstocht. Ik besluit een tuktuk te nemen, zodat ik tijd win. Hij zet me af bij de Tapae Gate en net als ik over wil steken, komt er iemand op mij afgerend. He, wat leuk, het is de man van een Duits stel bij wie ik vanuit Old Sukhothai in de 'bus' zat. Hij is zo enthousiast dat ik even mee de Starbucks inloop om iets met hen te drinken.Hierna moet ik me alsnog haasten om op tijd bij het guesthouse te komen, maar vooruit. Alles voor de sociale contacten.

De vrouw van Etienne haalt me op en we rijden de stad uit naar een klein wijkje waar hij zijn huis annex kantoor heeft. Etienne houdt wel van een babbeltje, dus naast het rijden op mijn fiets legt hij alles uit over het fietsen en de route. Hierna brengt hij me zelf naar mijn guesthouse terug.

Ik heb honger, dus ik ga eens een pizza'tje eten. Ik banjer wat door de backpackerswijk en zie een pizzeria die me wel bevalt, Fontana's, met een heerlijk terras erbij. Dan zie ik ineens Etienne zitten. Hij wenkt me en we eten uiteindelijk samen. Gezellig! Hij kent de Italiaanse eigenaar van het restaurant, Stefano, ook goed en nog wat andere gasten, waardoor ik lekker 'mix en match' met de incrowd van Chiang Mai. En ook mooi: Etienne trakteert!

Heerlijke dag achter de rug, veel mensen gesproken, morgen lekker fietsen, dus ik ga met een voldaan gevoel naar bed.

Dag 17: dronken mannen en kinderen spreken de waarheid... (17-02-11)

2011-02-22T14:15:00.006+01:00

Mevrouw Nung, mijn tweede moeder.

Op naar Chiang Mai. Na het ontbijt en een hartverwarmend afscheid van mevrouw Nung, brengt de man des huizes mij en Peter en Kristien naar het busstation. Om tien over tien gaat onze bus naar Chiang Mai. Het is een lange, warme rit zonder lunchstop. Ons ontbijt (fruit met yoghurt) maakt het ons moeilijk deze rit, want dat fruit is behoorlijk vochtuitdrijvend. Regelmatig zitten Kristien en ik dus met samengeknepen billen in de bus tot de volgende toiletstop.

Na een rit van meer dan 5 uur arriveren we in Chiang Mai. We nemen een taxi naar het guesthouse dat Peter en Kristien al geboekt hebben. Ik gok erop dat er voor mij ook een kamer vrij is. Het blijkt een goede gok.

Vanwege het ontbreken van de lunchstop hebben we hartstikke veel honger, dus we gaan eerst lekker Thais eten. Daarna vertrekken Kristien en Peter naar de briefing van hun vijfdaagse fietstocht. Ik werk mijn blog bij, breng de was weg, boek een fietstocht rondom Chiang Mai en dool eindeloos door de backpackerswijk waar ik weer eens verdwaald ben. What's new?!

Soep met visballen.

Rond negen uur zijn Peter en Kristien terug en gaan we wederom wat eten. Deze keer in de wijk waar ook de nightbazaar is, buiten de muren van Old Chiang Mai. We belanden in een typisch Thais eethuis waar we soep met visballen eten. Niet direct mijn favoriet, maar dat mag ook wel eens, toch?

Het hete water waarmee de medewerksters van het restaurant even later de boel gaan schoonmaken, jaagt twee ratten het riool uit. Ranzig! Op de weg terug durf ik niet meer over de putdeksels te lopen die het riool afdekken. Jak!

In een bar langs de toeristische strip drinken we nog een mojito'tje. De clientele van deze bars bestaat uit westerse mannen en Thaise hoertjes. De seksindustrie is big business hier. Het geeft ons gespreksstof en iets om te bestuderen. Niet een uitzicht voor iedere avond wat mij betreft.

Rond twaalf uur lig ik in mijn bedje. De disco achter het guesthouse is nog niet gesloten. Luide muziek dreunt mijn kamer binnen. Niet erg, want ik hou van muziek. In de kamer tegenover de mijne logeert een dronken Brit. Hij jammert en huilt tegen zijn vriendin (?). Er is iets met zijn 'mem'; ze wil niet dat hij gaat trouwen? Helemaal kan ik het niet volgen, maar hij herhaalt zijn klaagzang eindeloos en het duurt uren, voordat hij kapt met janken. Gelukkig heb ik wifi in dit guesthouse, dus ik vermaak me redelijk.

Als ik bijna slaap, ik heb mijn oordopjes erbij gepakt, word ik toch weer wakker. Wat hoor ik? Een piepend bed? Ik doe mijn rechter oordopje uit. Jahoor. Nu bedrijven mijn overburen de liefde. Djiezus, wat cliche zeg. Het duurt lang en ik krijg sterk het vermoeden dat de overbuurvrouw na een half uur haar orgasme faket. Vind je het gek?! Ik ben blij toe, want het is inmiddels tegen tweeen en ik zou nu toch heel graag gaan slapen...

Trusten!

Dag 16: nieuwe contacten (16-02-11)

2011-02-22T13:58:00.001+01:00

Entree van het guesthouse in Sukhothai.

Zoals ik al zei, was gisteren een rotdag. De hele dag een beetje rondgelummeld in m'n uppie. Ik was het helemaal beu om alleen te zijn. Maar ik wist ook; morgen wordt het beter.

Ik hield mijn vingers gekruist om ervoor te zorgen dat ik niet meer alleen in mijn guesthouse zou zijn en natuurlijk werden mijn gebeden verhoord. Waar is bidden anders goed voor?

Kristien en Peter uit Mechelen.

Na een lange nacht met oordopjes, waardoor ik het hondengebalf en kattengejank niet zo goed hoorde, zie ik vanaf mijn veranda dat huisje 4 bezet is. Ik ga ontbijten en word al snel vergezeld door Peter en Kristien. Twee Vlamingen uit Mechelen die samen 3 maanden op stap zijn. We raken gezellig aan de praat en spreken af om 's avonds met z'n drieen te gaan eten op de markt die bij het Chinese Nieuwjaarsfestival hoort.

(Is het jullie trouwens al opgevallen dat ik nergens trema's gebruik? Ik ben niet van mijn Neerlandicageloof gevallen, maar ik krijg een trema op die Thaise toetsenborden gewoon niet voor elkaar.)

Gekleurde lampionnendraak.

Echt, dat Chinees nieuwjaar, dat is wat hoor. In Ayuthaya was het ook al zo'n happening. En heus niet een nachtje, neehoor, dagen aan een stuk. Met echt van die draken en prachtig aangeklede dames en felgekleurde lampionnen. Met Chinese mini-Missverkiezingen en eten, eten, eten. En niet te vergeten vuurwerk, Chinees vuurwerk natuurlijk. Harstikke illegaal!
Maar goed, je moet bedenken dat 14 procent van de bevolking van Thailand Chinees is. Dat zijn er dus bijna 10 miljoen! Geen wonder dat er flink uitgepakt wordt met Chinees nieuwjaar.

Vandaag gaat een goede dag worden. Ik ga de deur uit om een half uurtje te internetten, mijn simkaart op te waarderen, wc-papier te kopen en daarna de 'bus' te nemen naar Old Sukhothai. Mijn favoriete internetcafe is nog gesloten, dus dat onderdeel skip ik. Het opwaarderen van mijn telefoon gaat goed bij 7 Eleven, een supermarktketen. De Thaise jongen achter de kassa regelt het voor mij. Heel fijn. Ze verkopen uiteraard ook wc-papier. 13 Baht, een rib uit mijn lijf, maar liefst 40 cent! Goed, dat is dan geregeld. Ik voel me alweer helemaal het zelfstandige vrouwtje.

Coole buschauffeur.

De bus naar Old Sukhothai vertrekt vlakbij de supermarkt en is meer een omgebouwde vrachtwagen. Het coole aan deze bus is dat de chauffeur een vrouw is. Een hele stoere. In een klein half uur brengt ze mij en een stuk of zes andere toeristen naar de ingang van het historische park. Daar word je bijna een fietsenverhuurwinkel ingesleurd door Thai die hopen op een klant, maar mevrouw Nung van het guesthouse heeft mij K aangeraden, dus daar steven ik vastberaden op af.

Me on my perfect pink bike.

In mijn kielzog komt een Duits stel dat ook fietsen wil huren. Ik kies een roze fiets. Hij rijdt afgrijselijk, maar goed, alles voor de vriendschap. Geen idee waar de kaartverkoop is, dus fiets ik achter het Duitse stelletje aan en vraag hen of zij weten waar de ticketoffice is. Dat ik uit Nederland kom, hadden ze al gezien in het fietsenverhuurboek en als ik vraag of ik hen mag vergezellen vinden ze dat oke. Zo maak ik kennis met Katarina en Marek uit Hamburg, Duitsland.

Gigantische hand van Buddha.

Marek fungeert als tourguide, want hij heeft de Capitoolgids grondig bestudeerd. Met z'n drieen bezoeken we een groot deel van het prachtig aangelegde park. Veel tempels, Buddha's en een museum. Het bekende recept. Het park bestaat uit een gedeelte binnen de muren en een viertal parken buiten de muren: noord, oost, zuid en west. We bezoeken uiteraard het middengedeelte en ook het park in het noorden waar een enorme Buddha staat. Heel indrukwekkend.

Krioelende meervallen. Het filmpje is nog cooler.
Als ik nog eens tijd over heb, zal ik die eens uploaden.

Wat ook heel indrukwekkend is, is de visvoervijver. We zijn op een klein eiland met de befaamde 'footprint van Buddha', veel befaamder echter zijn de meervallen in het water die je kunt voeren. Ik besluit, ter afwisseling van de wats en de buddha's, een busje voer te kopen en schrik me lam van de totale meervallengekte die ontstaat als ik wat korrels in het water gooi. Werkelijk Hitchcockwaardig. Een hoogtepunt wat mij betreft.

De Buddha met de gouden hand.

Als de tempelmoeheid zijn intrede doet, gaan we een hapje eten en vervolgen we onze weg naar de uitgang. Het is inmiddels kwart over 5 en we zijn er al sinds 11 uur, dus het is ook wel mooi geweest. We leveren onze fietsen in en nemen de 'bus' terug. We nemen afscheid en hopen elkaar weer te zien in Chiang Mai, want daar gaan zij ook naartoe. Natuurlijk wisselen we namen, e-mailadressen en facebookaccounts uit.


De beste vis ever. Van de bbc met een lekkere zoutkorst.

Ik heb straks een afspraak, dus ik ren nog snel een half uurtje langs het internetcafe om wat foto's te uploaden, voordat ik me om 7 uur Kristien en Peter aansluit. Samen wandelen we naar de Chinese markt en eten daar de heerlijkste gezouten vis van de barbecue, dumplings, kwarteleitjes en Thaise donuts en we drinken frisse biertjes. Zo met z'n drieen kun je van alles uitproberen en we laten het ons smaken. Dit alles aan tafel bij een stel Thai die het wel mooi vinden dat wij bij hen zitten en Peter steeds opnieuw whisky aanbieden.

Al met al is het een heerlijke avond en ben ik weer helemaal bijgekomen van mijn rotdag. Morgen de bus in, want Chiang Mai roept!

Intermezzo: I'm back!

2011-02-22T13:05:00.002+01:00

Zoals jullie kunnen lezen, loop ik wat daagjes achter op mijn weblog, omdat ik 4 dagen heb gefietst rondom Chiang Mai. Het was prachtig, maar ik kan nu bijna niet meer op deze bureaustoel zitten. Hahaha. Morgen ga ik een hele dag op stap met 5 Duitsers om olifanten te vertroetelen. Nu maar hopen dat het een olifant is zonder zadel.

To be continued!

Dag 14: hoe ik mijn verjaardag in een bus doorbracht (14-02-11)

2011-02-18T06:48:00.001+01:00

Om kwart over 6 sta ik gewassen en gestreken klaar om door de minibus opgehaald te worden. Deze zal met naar het noordelijke busstation van Bangkok brengen en dan neem ik daar de bus naar Sukhothai.

Er komt geen bus. Wel iemand van het nabijgelegen reisbureautje waar ik deze minibus geboekt heb. Nee, de bus is er nog niet. (Dat weet ik.) Maar hij komt eraan. Ga hier (op dit bankje) maar even wachten. Oke, wat moet ik anders?

Om half 7 zijn er nog geen klanten. Er racen al wel
brommertjes voorbij.

Ik wacht. En wacht. Opnieuw de meneer van het reisbureautje. Het kon nog wel even duren, legt hij met handen en voeten uit, want de bus heeft een lekke band. Ja, ja... Stipt om 07.20 uur arriveert de bus. Exact een uur later dan de bus die ik zou nemen. En deze bus zit al vol met mensen. Maar goed, niet gezeurd. Via enorm veel omwegen, word ik, als laatste passagier, afgezet bij het busstation. De rit zou eigenlijk 2 uur duren, maar duurt uiteindelijk 3 uur. Tel daar een uur wachten bij op en dan heb je al 2 uur vertraging. Zucht.

He, niet zeuren. Het is een mooie dag, ik ben jarig en de bus naar Sukhothai vertrekt vrijwel direct. Ik heb nog net tijd voor een toiletbezoekje en een geimproviseerd ontbijt. We rijden, krijgen een fijne muffinsnack, en rijden door tot 13.00 uur. Dan is er een stop van een half uur waar we van het buffet een lunch mogen kiezen. Lekker!

Het is niet dat je onderweg niets lekkers kunt kopen.

Weer terug de bus in en verder. Vanuit de bus bel ik het guesthouse waar ik wil verblijven. Het heet: No4, want ooit had het vier eigenaren. De mevrouw die ik aan de lijn krijg, zegt dat haar husband me kan ophalen van het busstation. Dat is fijn en scheelt mee een taxi.
In de schemering, tussen wolken van muggen kom ik aan bij een guesthouse op een achterafweggetje met allemaal kleine bamboe bungalowtjes. Hmm, dit is niet helemaal waar ik op had gerekend, maar de vriendelijkheid van de eigenaresse, mevrouw Nung, maakt alles goed. Ik ben de enige gast en het bungalowtje heeft een eigen veranda. Het ziet er schattig uit.

Ik check in en verdwijn naar de stad, want ik ben jarig en wil dolgraag al jullie berichten lezen. Met mevrouw Nung spreek ik af dat ik om half 9 kom eten. Het lijkt wel of ik een nieuwe moeder heb! Ze vraagt namelijk ook nog hoe laat ik 's avonds denk thuis te komen. Ik verzeker haar dat het zeker niet na twaalven is en dat stelt haar gerust.
Ik snel naar het internetcafe en geniet van het feit dat er zoveel mensen aan me hebben gedacht. Heerlijk! Het drinken van ene borrel zit er nu even niet in, maar dat komt nog wel.

Verrassing!

Als ik terugkom bij het pension, eet ik een heerlijke massala met kip en rijst. Mevrouw Nung heeft een verjaardagsbord vol met fruit gemaakt met kaarsjes! Samen met haar man zingt ze "Happy Bilthday" voor me. Echt zo schattig! Een prima manier om deze dag te eindigen.

Dag 13: zondag de 13e, een geluk en een ongeluk (13-02-11)

2011-02-18T06:32:00.000+01:00

Rijen grafstenen op War Cemetery Kanachanburi.

Met een beklemd gevoel stap ik naar buiten vanuit de koelte weer de hitte in. Heb net een bezoek gebracht aan het Thailand-Burma Railway Centre. Daar wordt haarfijn uit de doeken gedaan hoe in de Tweede Wereldoorlog de spoorlijn tussen Thailand en Birma door de Japanners met geweld uit de grond gestampt is. Duizenden krijgsgevangenen uit Engeland, Nederland, Australie en Amerika zijn daar onder gruwelijke omstandigheden gestorven, evenals vele tienduizenden Javanen, Maleisiers, Thai en Birmanen.
Deze geschiedenis grijpt me aan, doordat ik nu, hier, op deze plek ben.

In dezelfde zinderende hitte waarin de onfortuinlijke mannen onder meer 488 bruggen hebben moeten bouwen, wandel ik langs de honderden graven van Nederlanders op het War Cemetery. Heftig, al die namen die zo oerhollands klinken. Toch verwacht je dat niet, zo ver van huis.

Ondanks het feit dat we in Nederland bij geschiedenis de Tweede Wereldoorlog toch bepaald niet overslaan en ook de literatuur er vol mee staat, was ik me er erg slecht van bewust dat aan de andere kant van de wereld, in Azie, ook een deel van die wereldoorlog woedde.

Voordat ik naar het museum ging, had ik alweer een onhandige actie uitgevoerd. Wat ben ik toch een gansje af en toe. Had ik nu echt gedacht dat ik 's ochtends een minibus voor 's middags kon regelen? Ja, dat dacht ik en nee, dat ging niet.
Na mijn bezoek aan museum en oorlogskerkhof vertrek ik dus op mijn fiets richting busstation om te kunnen bepalen wat mijn nieuwe plan wordt. In ieder geval ga ik niet vanmiddag in een minibus naar Ayutaya. In de hectiek van het moderne Kanchanaburi probeer ik het busstation te vinden. Ik fiets en kijk en... wordt vanaf de zijkant aangereden. Welverdulleme! Mijn slipper ligt vier meter terug en de jonge chauffeur stapt snel uit de auto. Hij checkt de kras die mijn trapper gemaakt heeft. Hij kijkt niet naar mij en naar mijn voet. Hij stapt weer terug in.

Ik ben geschrokken, opgelucht en een beetje boos tegelijk.

Geschrokken: oef, dat had veel slechter af kunnen lopen met mijn enkel. Nu heb ik slechts een klein beetje pijn.
Opgelucht: geen mega-schadeclaim vanwege de kras op deze glimmende Honda.
Boos: hij op zich wel heel eventjes kunnen informeren, desnoods in het Thais, naar mijn voet.

Piepklein pashokje in het warenhuis Kannokan.

Tijd voor een afterschrikcolaatje en herbezinning op een lousy Thais terrasje. Na dit momentje voor mezelf stap ik, een stuk voorzichtiger, op mijn fiets en vind als snel het busstation. De bussen naar Bangkok, northern busstation rijden vanaf 4.00 uur in de ochtend. Ik neem me voor om de bus van 6.15 uur te nemen, zodat ik bijtijds in Bangkok aankom om de bus naar Sukhothai te nemen.

Dat geeft me een hele middag in Kanchanaburi extra, dus het is hoog tijd om een nieuwe bikini te gaan scoren. Ik heb er maar een bij me en die heeft na een middagje zwembad de geest gegeven. Alle rek is eruit en het elastiek in het topje is een plakkerige massa geworden.

Nieuwe bikini. Niet gek, toch?

Maar waar vind ik, in het land van de mooie, slanke poppetjes, een bikini in mijn maat? Gelukkig had ik in de backpackerswijk al wat research gedaan. Bij een winkeltje waarvan ik dacht dat ze er bikini's zouden verkopen, kreeg ik van een jongen die eruit zag als een meisje een briefje met Kannokan erop in gewone letters en in het Thais.

Tijdens mijn zoektocht naar het busstation had ik ergens een groot gebouw gezien met een K erop, dus ik gokte dat dat de genoemde winkel was. En jawel, goed gegokt! Kannokan blijkt een soort Thaise Bijenkorf te zijn. En... ze hebben bikini's! En... in de uitverkoop. En.... in mijn maat! Ik heb niet veel keus, maar het lukt toch en ik ben er superblij mee. Dan neem ik het passen in een pashokje ter grootte van een halve douchecel met gemak voor lief.

Bamboehut zoals in de kampen langs de Death Railway,

Er is nog tijd, voordat ik mijn fiets moet inleveren, dus ik ga, via een modern tempelcomplex, naar het JEATH-museum. Ook dit museum gaat over de spoorlijn en is een soort openluchtmuseum waar ze een bamboe barak hebben nagebouwd waarin de prisoners of war (PoW's, eer ik er toch achter was wat die afkorting betekende...) moesten slapen. Omdat het zo warm is, kan ik me, als ik in de hut ben, redelijk voorstellen hoe het geweest moet zijn voor die mensen. Afgrijselijk.

Nightmarket in Kanchaburi. Niet mokken, lekker zelf wokken!

Zo. Veel gezien vandaag. Ik fiets terug naar het backpackersgedeelte van de stad en lever mijn fiets in. Even douchen, lekker mangoshakeje en een boek. 's Avonds ga ik naar de nightmarket om gefrituurde insecten te zoeken en passeer ik de tennisbanen waar ik natuurlijk even een kijkje moet nemen. Geen insect te bekennen, maar wel een Australische dame met wie ik wat desserts koop om te proeven. Echt leuk hoe je mensen ontmoet en weer verlaat. Want ik ga lekker pizza eten! Thais verantwoord, maar niet heus. Maar goed, de we-ontdekken-nieuwe-dingen-boog kan niet alitijd gespannen staan!

Morgen jarig! Hele dag in de bus. Hoe mooi kan het leven zijn?